Θαῦμα Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ: 'Ὅταν ὅλα εἶχαν τελειώσει…

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Θαῦμα Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ: 'Ὅταν ὅλα εἶχαν τελειώσει…

«Ὅταν ὅλα εἶχαν τελειώσει…» - Θαῦμα Ἁγίων Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ καί τῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ

«Ὀνομάζομαι Ε.Χ., 37 ἐτῶν, ἀπό τήν Μόρφου καί τώρα κάτοικος Λεμεσού. Ἡ ἐργασία μου εἶναι ἀεροσυνοδός καί καθηγήτρια Ἰταλικῶν. Τήν Κυριακή πρωί 28 Ἰουνίου 2008 ξύπνησα νωρίς κι ἔνιωθα λίγη ἀδυναμία. Εἶχα λίγο πυρετό καί ἀποφάσισα νά πάω στήν Πολυκλινική γιά νά μοῦ κάνουν ἔνεση νά μοῦ περάσει γρήγορα, γιατί εἶχα προγραμματίσει ταξίδι στήν Ἁγία Μαρίνα τῆς Ἀνδρου μέ τή μητέρα μου.

Τήν Δευτέρα 29 Ἰουνίου δέν ἔνιωθα καλύτερα καί ἀποφάσισα νά ξαναεπισκεφθῶ τήν Πολυκλινική, ἐπειδή ὁ χρόνος γιά τό ταξίδι πίεζε καί δέν θά προλάβαινα. Στήν Πολυκλινική ὁ γιατρός πού μέ ἐξέτασε ἦταν ὁ γιατρός τῆς μητέρας μου. Μοῦ ἔκανε κάποιες ἐξετάσεις, ἀλλά δέν ἔβρισκε τίποτα, παρά μόνον λίγο πυρετό καί κομμάρες πού ἐγώ αἰσθανόμουνα. Ἔτσι γιά προληπτικούς λόγους ἀποφάσισε νά μέ κρατήσει στήν Πολυκλινική, παρά τήν ἄρνησή μου. Τοῦ εἶπα μάλιστα:

- Δέν γίνεται νά πάω στό προγραμματισμένο ταξίδι καί μετά νά μείνω στό νοσοκομεῖο;

Ἡ ἀπάντησή του ἦταν ἀρνητική, παρόλο πού δέν φαινόταν νά ἔχω κάτι σπουδαῖο, ἐκτός ἀπό κάποια δέκατα καί ἀδυναμία. Τήν ἑπόμενη μέρα, Τρίτη 30 Ἰουνίου, μέ ἐπισκέφθηκε ἡ μητέρα τῆς νύφης μου καί μοῦ ἔδωσε μιά χάρτινη εἰκονίτσα τοῦ ἁγίου Λουκᾶ. Δέν γνώρισα ποιός ἦταν αὐτός ὁ ἅγιος, καί τήν ἔβαλα κάτω ἀπό τό μαξιλάρι μου.

Τήν Τετάρτη, 1 Ἰουλίου, ἡ κατάστασή μου ἐπιδεινώθηκε. Μοῦ ἔκαναν ἀξονική, ἡ ὁποία ἔδειξε μόλυνση στήν κοιλιακή χώρα. Τήν ὥρα τῆς ἐξέτασης ἔβλεπα πεντακάθαρα νά μέ παρακολουθοῦν τέσσερα μάτια.

Προσπάθησα νά δῶ καλύτερα, νά διακρίνω κάποιο πρόσωπο, ἀλλά δέν μποροῦσα. Μετά ἀπό τήν ἐξέταση μέ μετέφεραν στήν μονάδα ἐντατικῆς θεραπείας καί τσακώθηκα μάλιστα, γιατί ἔχασα τήν εἰκονίτσα τοῦ ἁγίου Λουκᾶ. Ἡ νύφη μου μοῦ ἔδωσε ἄλλη, ἀλλά βρέθηκε καί ἡ προηγούμενη πίσω στήν πλάτη μου. Ἔτσι κρατοῦσα καί τίς δύο σφικτά στά χέρια μου.

Ξημέρωσε ἡ Πέμπτη 2 Ἰουλίου 2008 καί ἡ μόλυνση προχωροῦσε στούς πνεύμονες. Ἔτσι τό Σάββατο, μή μπορώντας οἱ γιατροί νά ἀνακαλύψουν ἀπό τί προῆλθε ἡ μόλυνση, ἀλλά οὔτε καί νά τήν ἀντιμετωπίσουν παρά τίς δυνατές ἀντιβιώσεις -μέ εἶχαν κατατρυπημένη- ἀποφάσισαν νά μέ χειρουργήσουν.

Ἡ σηψαιμία προχωροῦσε ραγδαία καί ἔλεγαν ὅτι μέχρι τό βράδυ θά κατέληγα. Ἐγώ ἀκόμη, παρά τήν ταλαιπωρία μου, ἔνιωθα ὅτι θά γίνω καλά, μέ τίς εἰκονίτσες στό χέρι μπῆκα στό χειρουργεῖο καί τίς ἔδωσα στόν ἀναισθησιολόγο νά τίς προσέχει τήν ὥρα τῆς ἐγχείρησης. Μοῦ ἀφαίρεσαν τή χολή, ἡ ὁποία δέν εἶχε τελικά τίποτα κι ἔπεσα σέ κῶμα, γιά τρεῖς μέρες. Ἡ κατάστασή μου ἦταν πολύ σοβαρή καί ὅλοι περίμεναν τό μοιραῖο. Οἱ γιατροί δέν ἔδιναν ἐλπίδες στούς δικούς μου γιατί ἡ σηψαιμία ἦταν ραγδαία καί δέν εἶχαν μείνει πνεύμονες πλέον νά ἀναπνέω, καί ὅμως τό θαῦμα ἔγινε, ὅταν ὅλα ἔδειχναν νά ἔχουν τελειώσει.

Τήν τρίτη μέρα ἦλθε ὁ πατήρ Π., ἔχοντας μαζί του ἕνα μικρό τμῆμα τῆς καρδιᾶς τοῦ ἁγίου Λουκᾶ. Μέ σταύρωσε μέ τήν καρδούλα τοῦ Ἁγίου καί ἐγώ, ὅπως μου εἶπαν, ἐκείνη τήν ὥρα ἀνοιγόκλεισα τά μάτια. Ἀπό τή στιγμή ἐκείνη ὁ ὀργανισμός μου ἄρχισε νά ἀντιδρᾶ καί ἡ σηψαιμία ἀπ’ τό πουθενά νά ὑποχωρεῖ. Τελικά θεραπεύτηκα τελείως. Γιά τούς γιατρούς ἦταν ἀνεξήγητο. Ὅσοι εἶναι πιστοί παραδέχθηκαν ὅτι πρόκειται γιά θαῦμα. Οἱ ὑπόλοιποι προσπάθησαν νά δώσουν ἐπιστημονική ἐξήγηση, ἀλλά δέν μπόρεσαν νά δώσουν πειστική ἀπάντηση.

Ὅσο ἔμεινα στό νοσοκομεῖο, μοῦ ἔφεραν καί διάβασα τό βιβλίο μέ τή ζωή τοῦ ἁγίου Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ (καί ἰατρός μου σ’ αὐτή τήν περίπτωση), κι ἔνιωθα ὅτι εἶχε βοηθούς τοῦ τούς ἁγίους Ἀναργύρους Κοσμᾶ καί Δαμιανό. Τότε ἔνιωσα καί κατάλαβα πιά, γιατί μέ παρακολουθοῦσαν τήν 1η Ἰουλίου στήν ἀξονική. Ἦταν ἡ μέρα τῆς γιορτῆς τους καί ἦταν τό δεξί χέρι τοῦ ἁγίου Λουκᾶ στό χειρουργεῖο. Ἡ θεία τῆς νύφης μου βρισκόταν ἐκείνη τή μέρα στή Βέροια στή μονή Δοβρᾶς. Ἔκαναν Παράκληση καί ὁ γέροντας τῆς εἶπε ὅτι ὁ ἅγιος Λουκᾶς μαζί μέ τούς ἁγίους Ἀναργύρους Κοσμᾶ καί Δαμιανό θά εἶναι μαζί μου».

Ε.Χ., Λεμεσός-Κύπρος

Πηγή: Ἀρχιμ. Νεκταρίου Ἀντωνόπουλου, Καθηγουμένου Ι. Μονῆς Σαγματά - Ἀπό τό βιβλίο «Ταχύς εἰς βοήθειαν…», Τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ σήμερα - ἐκδόσεις Ἀκρίτας

Πηγή: ἉγιορείτικοΒῆμα

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟΙΣΤΟΛΟΓΙΟ  agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

Συνοπτικὴ Ἱστορία τοῦ Μοναστηριοῦ Ἁγίας Μαρίνας Ἀνδρου

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Συνοπτικὴ Ἱστορία τοῦ Μοναστηριοῦ Ἁγίας Μαρίνας Ἀνδρου

Ἡ ἵδρυσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς χρονολογεῖται ἀπὸ τὸ 1325 μ.Χ. στὴν περιοχὴ Λίτρες τῆς Ἀνδρου, μὲ θαυματουργικὸ τρόπο ἀφοῦ ἡ Ἁγία Μαρίνα παρουσιάσθηκε σὲ ἕνα γέροντα ἀσκητὴ τῆς ἐποχῆς στὸν τόπο αὐτὸ (σημερινὰ Ἀποίκια), ποὺ τοῦ ὑπέδειξε νὰ βρεῖ τὴν κεκρυμμένη σὲ μιὰ σχισμὴ ἑνὸς βράχου εἰκόνα της. Ὁ αὐτοκράτωρ Ἐμμανουὴλ Παλαιολόγος, τὸν ἐνισχύει οἰκονομικὰ καὶ ἱδρύει τὴν Μονήν.

Κατὰ τὸν 16ον αἰώνα, ὕστερα ἀπὸ ἐπιδρομὲς πειρατῶν ἡ Μονή, κατακαίεται τρεῖς φορές, καὶ οἱ λιγοστοὶ μοναχοὶ ποὺ εἶχαν ἀπομείνει δὲν μποροῦν νὰ τῆς δώσουν τὴν παλαιὰ αἴγλη. Τὸ ἔτος 1743 ἡ Μονὴ πλέον εὑρίσκεται σὲ τελεία παρακμὴ καὶ μόνο πέντε ὑπέργηροι Μοναχοὶ ὑπάρχουν στὴ Μονή. Ὅμως ἡ Ἁγία Μαρίνα, μὲ νέο θαῦμα, φέρνει στὴ Μονὴ τῆς τὸν Ἱερομόναχο Σωφρόνιο τὸν Πελοππονήσιον, ποὺ μὲ συνεχῆ ὁράματα, τὸν κρατᾶ στὴν Μονή, καὶ ποὺ ἐκποιώντας τὴν περιουσία του στὴν Πελοπόννησο, ἀνακαινίζει τὴ Μονὴ καὶ τὴν μετατρέπει σὲ γυναικεία το ἔτος 1746. Πολλὲς ἀρχοντοποῦλες τῆς Ἀνδρου ἐνδύονται τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα, καὶ φθάνει ὁ ἀριθμὸς τῶν Μοναζουσῶν, πλέον τὰς ἑκατὸν (100). Ἡ αἴγλη τῆς Μονῆς καὶ ἡ φήμη της, γίνεται γνωστὴ σ’ ὅλο τὸν τότε κόσμο, ἀφοῦ τὸ ἀργυροποιεῖο, ἡ χαρακτική, καὶ ἡ βιοτεχνία τοῦ μεταξοσκώληκα, εἶναι τὸ παγκόσμιο γνώρισμά της.

Ὅμως δὲν ἄργησε καὶ πάλι ἡ Μονή, νὰ δοκιμασθεῖ ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, καὶ νὰ κλείσει μὲ διάταγμα τοῦ Ὄθωνα, διὰ τοῦ Βαυαροῦ Ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν Μάουερ, ποὺ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κλείσουν 417 Μοναστήρια –μεταξύ των ὁποίων ἦτο καὶ ἡ Μονὴ τῆς Ἁγίας Μαρίνης Ἀνδρου – νὰ δημευθεῖ ἡ περιουσία τους καὶ οἱ Μοναχοὶ ἢ Μοναχὲς νὰ μετατεθοῦν στὰ Μοναστήρια ποὺ παρέμειναν ἀνοικτά, ἢ νὰ κοσμοποιηθοῦν. Ἁγία ΜαρίναΤουτο ἐγένετο τὸ ἔτος 1833. Τὴν εἰκόνα τῆς Ἁγίας Μαρίνης τὴν θαυματουργή, τὴν ἀγόρασε σὲ δημοπρασία ἡ ἱστορικὴ Οἰκογένεια Ἐμπειρίκου, καὶ τὴν διαφύλαττε στὸν κεντρικὸ Ναὸ τῆς Χώρας, τὴν Παναγία, ἐπὶ 146 ἔτη. Εἶναι εἰκόνα ποὺ ἐπισυνάπτεται στὸ κείμενο. Ἡ ἱερὰ Μονὴ μετατρέπεται σὲ στάβλο ζώων, γκρεμίζονται καὶ σχεδὸν ἰσοπεδώνονται τὰ κτήρια, καὶ μιὰ ὄμορφη μάζα ἀπὸ πέτρες καὶ ξύλα καὶ ἀκαθαρσίες ζώων καὶ ἀνθρώπων ποὺ περνοῦν ἀπὸ ἐκεῖ, γιὰ νὰ σταβλίσουν τὰ ζῶα τοὺς (ἀρνιά, κατσίκια, βόδια, ἄλογα), εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ ἀντικρίζει ὁ περαστικός.

Ἀπὸ ἐδῶ καὶ κάτω φίλοι ἀναγνῶστες θὰ ἀφήσουμε τὸν Ἡγούμενο π. Κυπριανό, καὶ πρώην Ἀρχοντάρη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κωνσταμονίτου τοῦ Ἁγίου Ὅρους νὰ μᾶς πεῖ, πῶς μὲ τὴν βοήθεια τῆς Ἁγίας Μαρίνης καὶ τῶν Ἁγίων Αἰκατερίνης καὶ Παρασκευῆς ἐπανοικοδομήθηκε καὶ ἀνασυστάθηκε ἡ Μονή, γιὰ νὰ ὁμοιάζει σήμερα μὲ ὁλόλευκο Πύργο καὶ παλάτι φιλοξενίας καὶ ἀγάπης Χριστοῦ.

Τὸ ἔτος 1975 εἶμαι διάκονος τοῦ Σὲβ/τάτου Μητροπολίτου Σύρου, Τήνου, Ἀνδρου κ.λ.π. κ. Δωροθέου, καὶ προσωπικός του ἀκόλουθος. Μὲ ἔπαιρνε πάντοτε μαζί του, σὰν διάκονό του, στὶς ἱεροτελεστίες τῶν ἑορταζόντων Μονῶν ἢ Ναῶν. Τὴν 20η Ἰουλίου τοῦ ἔτους ἐκείνου ἐνθυμοῦμαι ὅτι πήγαμε μαζὶ στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῆς Ἀνδρου. Διερχόμενοι ἀπὸ τὸ ἐρειπωμένο κάστρο καὶ τὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Μαρίνης κάμνει μιὰ εὐχή, ὅπως μου εἶπε ἀργότερα, «Ἁγία μου Μαρίνα νὰ μὲ ἀξιώσεις, πρὶν κλείσω τὰ μάτια μου, νὰ σὲ δῶ τουλάχιστον καθαρισμένη... ὡς πότε θὰ σὲ βλέπω νὰ παραμένεις στάβλος». Στὴ συνέχεια τῆς ἐνδόμυχης εὐχῆς τοῦ ἀπευθύνεται σὲ μένα καὶ μοῦ λέγει : «Κυπριανὲ ἄκουσες τί εὐχὴ ἔκανα». Ὄχι, τοῦ ἀπαντῶ, καὶ μοῦ φανερώνει τὴν εὐχή. Τοῦ ἁπαντὰ ἡ ταπεινότης μου, «Νὰ σὲ ἀξιώσει Δέσποτά μου ἡ Ἁγία Μαρίνα, νὰ δεῖς τὴ Μονὴ τῆς ὅπως ἐπιθυμεῖς». Τρεῖς φορὲς κατὰ τὴ διαδρομὴ ὁ Σεβασμιότατός μου ἐπανέλαβε, ἔντονα τὴν εὐχή του γιὰ τὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Μαρίνης, καὶ τὶς τρεῖς φορὲς ἔλαβε τὴν ἴδια ἀπάντηση ἀπὸ τὴν ταπεινότητά μου, ὥσπου μετὰ τὸ πέρας τῆς λειτουργίας, ἐπῆγε ὁ καθένας στὰ ἴδια. Ἡ ἐλαχιστότης μου ἔμεινε στὸ πατρικὸ σπίτι στὴν Ἄνδρο, στὸ χωριὸ ποὺ μέχρι σήμερα ἐφημερεύω, καὶ ποὺ εἶχα πρόγραμμα νὰ κτίσω Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ. Μὲ τὴ σκέψη αὐτή, ξάπλωσα νὰ ξεκουραστῶ ἀλλὰ δὲν πρόφτασα, διότι μὲ πρόλαβε τὸ τηλεφώνημα τοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου, ποὺ ἔλεγε: «Ὁ Δεσπότης Κυπριανέ, προτείνει σὲ σένα καὶ σὲ μένα νὰ ἀναστηλώσουμε τὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Μαρίνης καὶ ὁ Δεσπότης μας, θὰ φροντίσει νὰ γίνει, μὲ ὑπουργικὸ διάταγμα, ἡ ἀνασύσταση τῆς Μονῆς». Ἀρνήθηκα νὰ δεχτῶ τὴν πρόταση τοῦ Δεσπότη μας στὸν Ἀρχιερατικὸ ἐπίτροπο, ἂν καὶ μοῦ ἐπανέλαβε ἐπὶ τρεῖς συνεχεῖς ἡμέρες, λέγοντάς του τὰ σχέδιά μου, καὶ ὅτι ἔχω ὑπὸ τὴν προστασία μου τὴν ὑπερήλικη μητέρα μου.

Αἰσθανόμενος, ὕστερα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄρνησή μου, ἄσχημα ἀνέβηκα στὸ δωμάτιό μου, γιὰ νὰ ἀναπαυθῶ, ἔκαμα τὴν προσευχή μου, σὲ μιὰ εἰκόνα τῆς Ἁγίας Μαρίνας, λέγοντάς της τὰ ἑξῆς : «Ἁγία μου Μαρίνα μὴ ἐκλάβεις τὴν ἄρνησίν μου, σὰν ἄρνησιν πρὸς τὸ Ἅγιον πρόσωπό σου. Ἐγὼ σὲ ἀγαπῶ, εἶσαι ἡ ἀγαπημένη, ἀπὸ τὶς ἀγαπημένες μου Ἁγίες, καὶ ἐσὺ γνωρίζεις τὸν ἱερό μου πόθο. Πεπεισμένος ὅτι τὰ εἶχα βρεῖ μὲ τὴν Ἁγία Μαρίνα ἔπεσα ἥσυχος νὰ κοιμηθῶ. Δὲν ἐνθυμοῦμε τί ὥρα ἦτο καὶ ἂν ἤμουν κοιμώμενος ἢ ἔξυπνος, ὅταν νοιώθω σὲ κάποιο σημεῖο τοῦ δωματίου νὰ γίνεται σεισμὸς καὶ νὰ συνταράσσεται τὸ δωμάτιο. Σκέφθηκα ὅτι ἂν εἶναι σεισμός, ἔχω δύο σκάλες νὰ κατέβω, ὁπότε δὲν προλαμβάνω καὶ θὰ μὲ καταπλακώσουν τὰ ἐρείπια. Ἔκαμα τὸ Σταυρό μου καὶ εἶπα : «Κάθισε ἐδῶ Κυπριανὲ καὶ σκεπάσου μὲ τὴν κουβέρτα καὶ ὅτι πεῖ ὁ Θεός».

Ἐκείνη τὴ στιγμὴ νοιώθω κάτι νὰ μὲ ἁρπάζει καὶ νὰ μὲ τοποθετεῖ κάπου. Ξυπνάω λοιπὸν καὶ βλέπω ὅτι εὑρισκόμουν στὰ ἐρείπια τῆς Ἁγίας Μαρίνης – σὲ ἀπόσταση ὀκτὼ χιλιομέτρων ἀπὸ τὸ σπίτι μου – καὶ διαλογιζόμουν, «τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λέει ὁ Δεσπότης μου, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναστηλωθεῖ αὐτὴ ἡ Μονὴ ποὺ εἶναι πετρωμένα μπάζα, νὰ κοποῦν τὰ πελώρια δένδρα ποὺ εἶχαν γίνει δάσος κ.λ.π. ἐμπόδια». Κάνοντας αὐτοὺς τοὺς διαλογισμούς, βλέπω νὰ σχίζεται στὰ δύο το Νότιο μέρος τοῦ τοίχους, νὰ ἀνοίγει σὰν συρταρωτὴ πόρτα, καὶ νὰ παρουσιάζεται ἕνας ἁμαξωτὸς δρόμος ποὺ ἔφθανε στὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ, καὶ νὰ ξεπροβάλλουν τρεῖς νέες Μοναχὲς πού μου ἔκαμαν νεῦμα νὰ σταματήσω ἐκεῖ ποὺ ἤμουν, διότι ἐρχόντουσαν νὰ μὲ συναντήσουν.

Μέσα σὲ λίγα λεπτὰ ἦλθαν μπροστά μου ἡ μία πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλη – καὶ ἡ πρώτη παίρνει τὸ λόγο – μὲ χαιρετάει καὶ μοῦ λέγει : «Χαῖρε Κυπριανέ…». Ἐγὼ φοβούμενος ἀπὸ τὸ παράδοξο αὐτὸ θαῦμα ποὺ βλέπω, κάμνω μιὰ ὑπόκλιση σεβασμοῦ καὶ λέγω : «Εὐλογεῖτε Γερόντισσες…». Τότε αὐτὴ ποὺ μὲ χαιρέτησε, ἐπιτακτικά μου λέγει : «Θὰ κτιστεῖ τὸ Μοναστήρι Κυπριανέ, καὶ νὰ δεχθεῖς τὴν ἐντολὴ τοῦ Δεσπότη σου». Ἄρχισα τότε ἐγὼ νὰ προφασίζομαι, μὲ πολλὰ «πώς», πῶ τοῦτο, πῶς ἐκεῖνο, θέλουμε πολὺ νερὸ καὶ δὲν ὑπάρχει Γερόντισσα. Τότε μὲ πάει σὲ ἕνα μέρος τῆς Μονῆς καὶ μοῦ λέγει : «ἐδῶ ἔχω νερὸ Κυπριανέ, γιὰ νὰ πίνει ὅλη ἡ Ἄνδρος». Πράγματι εὑρέθη τὸ ἄφθονο νερὸ στὸ σημεῖο ποὺ μᾶς ὑπέδειξε ἡ Ἁγία Μαρίνα.

Συνεχίζω ἐγὼ ὅμως τὴν ἄρνησή μου καὶ τὶς προφάσεις μου λέγοντάς της : « Γερόντισσα ποιὸς θὰ πείσει τοὺς τσοπαναραίους νὰ πάρουν τὰ πρόβατά τους, τὰ κατσίκια τους καὶ τὰ βόδια τους καὶ τὰ ἄλογά τους; Ποῖος θὰ πείσει τὸν Παπαγιάννη ὅτι τὸ ἐκκλησάκι ποὺ λειτουργεῖ εἶναι τῆς Μονῆς καὶ θὰ ἀποχωρήσει;».

Τότε μὲ βγάζει ἔξω ἀπὸ τὸ τεῖχος, καὶ βλέπω στὴ σειρὰ τοὺς δύο ἱερεῖς τῶν Ἀποικίων καὶ τοὺς κολίγους. Ἀπευθύνεται πρῶτα στὸν Πατέρα Ἰωάννη (τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε, διότι ἐκοιμήθη) καὶ τοῦ λέγει : « Ἐσὺ Παπὰ Γιάννη δὲν θὰ δώσεις τὸ κτῆμα καὶ τὴν ἐκκλησία;» καὶ ὁ Πάπα-Γιάννης ἀπάντησε θετικὰ μὲ μιὰ ὑπόκλιση. Ἔπειτα ἀπευθύνεται στὸν ἀρχηγὸ τῶν τσοπαναραίων τὸν Ζανὴ Καλαμπούκη καὶ τοῦ λέγει : « Ἐσὺ Ζανὴ δὲν θὰ δώσεις ἐντολὴ νὰ πάρουν τὰ ζῶα τους ἀπὸ ἐδῶ;». Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ζανὴς μὲ μιὰ ὑπόκλιση, ἔδωσε θετικὴ ἀπάντηση.

Ἔπειτα ἀφοῦ μὲ πῆγε μέσα ἀπὸ τὸ τεῖχος, ἐγὼ συνέχιζα νὰ ἀρνοῦμαι καὶ τῆς λέγω : « Γερόντισσα ὁ Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος θέλει νὰ ἀναλάβει τὴν ἀναστήλωση, ἀναθέσατε σ’ αὐτόν». Τότε ἡ ἀπάντησίς Της σὲ αὐστηρὸν τόνο ἦτο : « Ἐσὺ θὰ ἀναλάβεις Κυπριανέ, σ’ αὐτὸν θὰ μιλήσω ἄλλη ὥρα». Συνεχίζοντάς μου λέγει σὲ γλυκὸ ὕφος καὶ τόνο : « Ἐσὺ θὰ ἀναλάβεις τὴν ἀναστήλωση τῆς Μονῆς Κυπριανὲ καὶ δὲν θὰ χρειαστεῖς νὰ κτυπήσεις ἄλλη πόρτα, γιὰ βοήθεια, - γιατί ξέρω, ὅτι αὐτό σε στεναχωρεῖ – θὰ εἶμαι κοντά σου, ἐδῶ, καὶ ὅτι θέλεις θὰ τὸ ζητὰς ἀπὸ ἐμένα».

Τότε τὴν ἐρώτησα : « Ποία εἶσαι ἐσὺ καὶ ποῖες εἶναι οἱ ἄλλες δύο, ποῦ μὲ τόση σιγουριά, μὲ τέτοια βεβαιότητα, μοῦ λέγετε αὐτά;» καὶ εὐθέως μου ἀπάντησε : « Δὲν κατάλαβες Κυπριανέ!!! Εἶμαι ἡ Μαρίνα καὶ οἱ δύο ἄλλες ἀδελφές μου, εἶναι ἡ Παρασκευὴ καὶ ἡ Αἰκατερίνα ποὺ συγκατοικοῦν μὲ ἐμένα στὸ Μοναστήρι. Τὸ διάταγμα τοῦ Ὄθωνα μᾶς πέταξε ἔξω καὶ μένουμε λίγο πιὸ πάνω ἀπὸ τὸ Μοναστήρι. Θὰ ἀνοίξει ὅμως τὸ Μοναστήρι καὶ θὰ ἔλθουμε πάλι ἐδῶ νὰ κατοικήσουμε. Ἐμένα δέ, θὰ μὲ βλέπεις κάθε μέρα. Μαζὶ θὰ ἀγωνιστοῦμε νὰ ἀναστηλώσουμε τὸ Μοναστήρι. Νὰ δεχθεῖς λοιπόν, τὴν ἐντολὴ τοῦ Δεσπότη σου τ’ ἄκουσες Κυπριανέ;». μὲ χαιρέτησε καὶ κάμνει μία στροφὴ πρὸς τὸ δρόμο καὶ κλείνει τὸ τεῖχος σὰν συρταρωτὴ πόρτα.

Τότε νέο σεισμὸ νοιώθω, ἐνῶ ταυτόχρονα, νομίζω ὅτι μὲ ξαναπέταξε ὁ σεισμὸς στὸ κρεβάτι μου. Ξυπνώντας ἀπὸ τὴν ληθαργική, ἐνοραμικὴ κατάσταση, βλέπω ὅτι πράγματι εὑρίσκομαι στὸ κρεβάτι μου • ἀνάβω τὸ φῶς καὶ κοιτάζω τὸ ρολόι ποὺ ἔδειχνε 3,45’ μ. μεσονύκτιο. Κάμνω τὸ σταυρό μου, καὶ στρέφοντας τὰ μάτια μου στὴν εἰκόνα τῆς Ἁγίας Μαρίνης λέγω μὲ τὸ λογισμό μου «Ἁγία μου ἤσουν Ἐσὺ • ἤμουν κοντά Σου • Μιλοῦσα μαζί Σου», τότε βλέπω τὰ μάτια της, στὴν εἰκόνα νὰ ἀνοιγοκλείνουν, σὰν νὰ μοῦ λέγουν. Νὰ ἐγὼ ἤμουν». Δὲν χρειαζόμουν ἄλλα πλέον γιὰ νὰ βεβαιωθῶ ὅτι ἡ Ἁγία, διάλεξε τὴν ταπεινότητά μου, γιὰ νὰ ἀναστηλώσω τὴν Μονή της, καὶ ἀμέσως παίρνω ἐκείνη τὴν ὥρα τὸν Ἀρχιερατικό, ὁ ὁποῖος ἀκούγοντας τὴ φωνή μου ἐτρόμαξε καὶ τοῦ λέγω νὰ πεῖ στὸ Μητροπολίτη μας, ὅτι δέχομαι νὰ ἀναλάβω τὴν ἀναστήλωση τῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Μαρίνης καὶ ὅτι τὰ ὑπόλοιπα θὰ τοῦ τὰ ἐξηγοῦσα ἄλλη ὥρα.

Ἀπὸ τὴν ἑπομένη, ἡ ταπεινότης μου εὐρίσκετο, μὲ ἕναν κασμά, ἕνα φτυάρι καὶ ἕνα καρότσι στὸ ἐρειπωμένο Μοναστήρι. Πέντε ὁλόκληρα χρόνια ἀγωνιζόμουν νὰ ξεμπαζώσω τὸ ἐρειπωμένο Μοναστήρι. Ὅμως ἡ παρουσία παρουσία τῆς Ἁγίας πού μου ὑποσχέθηκε ἦτο πάντοτε ἔντονη. Ἔγινε δὲ ἀκόμη πιὸ ἔντονη μὲ τὴν Εἰκόνα Της (ἡ εἰκόνα τοῦ κειμένου). Ἕνας γέροντας, ἐπίτροπος τοῦ ναοῦ τῆς Παναγίας στὴ Χώρα μου λέγει μιὰ μέρα : « Ἔμαθα πατέρα Κυπριανὲ ὅτι ἄνοιξες τὸ Μοναστήρι, ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου, ὅτι ἡ Εἰκόνα τῆς Ἁγίας Μαρίνης ποὺ εἶναι σ’ αὐτὸ τὸ προσκυνητάρι εἶναι τῆς Μονῆς, ποὺ τὴν ἀγόρασαν ἡ οἰκογένεια Ἐμπειρίκου καὶ τὴν τοποθέτησαν ἐδῶ. Νὰ μποροῦσες νὰ τὴν πάρεις καὶ νὰ τὴν πᾶς στὸ Μοναστήρι, τὸ Μοναστήρι θὰ σωζότατε».

Τότε θυμήθηκα τὴν ὑπόσχεση τῆς Ἁγίας Μαρίνας, ὅτι θὰ εἶναι παντοῦ καὶ πάντοτε μαζί μου, καὶ ἀμέσως πηγαίνω στὸν ἐφημέριό του ναοῦ τῆς Παναγίας τὸν π. Νικόλαο καὶ μὲ παρακλητικὸ τρόπο, τοῦ ζητῶ, ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ μοῦ δώσει τὴν εἰκόνα ποὺ ἀνῆκε ἄλλοτε στὸ Μοναστήρι. Τὸ πῶς δὲν μὲ ἔδειρε εἶναι ἀπορίας ἄξιον, καὶ μὲ τὸ δίκαιό του ὁ π. Νικόλαος, ἀφοῦ ὅπως μου ἐξήγησε ἡ εἰκόνα τῆς Ἁγίας ἐτοποθετήθη, πρὶν τόσα καὶ τόσα χρόνια, ἀπὸ τοὺς ἰδιοκτῆτες της στὸ Ναὸ τῆς Παναγίας. Ἡ ταπεινότης μου τοῦ ἁπαντὰ «Πατέρα Νικόλαε ἡ Ἁγία Μαρίνα σε μὲ τὸν ἐλάχιστον εἶπε, ὅτι θὰ εἶναι κοντά μου, θὰ εἶναι πάντοτε παροῦσα καὶ θὰ μὲ βοηθάει στὸ ἔργο τῆς Μονῆς της. Νὰ κατέβει ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ εἶναι ἀδύνατο, μήπως ἐννοοῦσε ὅτι θὰ εἶναι κοντά μου, μὲ τὴν Ἱερὰ καὶ θαυματόβρυτο αὐτὴ εἰκόνα Της;».

Δὲν ἄντεξε καὶ μὲ ἔβγαλε ἔξω καὶ δὲν δέχτηκε καμιὰ ἄλλη συζήτηση. Μετὰ ὅμως ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες δέχομαι ἕνα σημείωμα ἀπὸ τὸν πατέρα Νικόλαο, πού μου ἔγραφε νὰ κατέβω νὰ τὸν συναντήσω στὸν Ναὸ τῆς Παναγίας.

Κατέβηκα λοιπὸν στὴ χώρα, καὶ στὸ Γραφεῖο τοῦ Ναοῦ , μὲ περίμεναν συγκεντρωμένοι, ὁ π. Νικόλαος καὶ οἱ τέσσερις Ἐπίτροποι τοῦ Ναοῦ, οἱ ὁποῖοι μου ὑποδεικνύουν νὰ ὑπογράψω ἕνα πρακτικό, τὸ ὁποῖο διαβάζοντάς το, ἔγραφε ὅτι μου παραχωροῦν τὴν Εἰκόνα τῆς Ἁγίας Μαρίνης. Μὲ ρίγη συγκινήσεως τὸ ὑπέγραψα, λέγοντάς του : « τί ἦτο αὐτὸ ποῦ σᾶς ἔκαμε νὰ ἀλλάξετε τὴν ἀρνητική σας στάση γιὰ τὴν Εἰκόνα τῆς Ἁγίας;». ἡ ἀπάντησή τους ἦτο « μὴ μᾶς ρωτᾶς». Μοῦ ἐνεχείρησαν δὲ καὶ ἕναν φάκελο μὲ τρεῖς χιλιάδες, λέγοντάς μου, ὅτι αὐτὰ εἶναι γιὰ τὴ μεταφορὰ τῆς εἰκόνος στὸ Μοναστήρι. Δάκρυα χαρᾶς καὶ εὐγνωμοσύνης τρέχουν ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἀπὸ τὰ μάτια μου πρὸς τὴ Ἁγία, βλέποντας τὴν ἔντονη παρουσίαν της καὶ τὴν ταχύτατην βοήθειά της. Μὲ ἀναμμένα κεράκια μὲ θυμιάματα καὶ μὲ συνοδεία πιστῶν, μεταφέραμε τὴν εἰκόνα στὴ Μονὴ τὸ ἔτος 1976.

Ἔκτοτε ἡ Μονὴ ἀπέκτησε τὴν Κυρά της, ἀπέκτησε Ἔφορο, ἀπέκτησε Οἰκονόμο, ἀπέκτησε Γερόντισσα. Ἀπὸ τότε, ὅτι καὶ ἂν ἔβαζα στὴ σκέψη μου, γιὰ ἀνέγερση κτιριακῶν συγκροτημάτων στὴ Μονή, ξεκινοῦσα μὲ ἀπειροελάχιστες οἰκονομικὲς δυνατότητες καὶ ὅταν βρισκόμουν σὲ οἰκονομικὸ ἀδιέξοδο, γιὰ τὴν ἐξόφλησή του, ἔτρεχα στὴν εἰκόνα τῆς Ἁγίας καὶ τὴν παρακαλοῦσα θερμά, νὰ βρεῖ τὸν τρόπο νὰ ἐξοφλήσω τὸ χρέος. Καὶ Ἐκείνη, ὢ Ἐκείνη, ἔτρεχε νὰ μοῦ φέρει τὸ ποσὸ ποὺ χρεωστοῦσα, καὶ παραπάνω ἀπ’ αὐτά.

Ἔτσι χτίστηκε καὶ πάλι ἡ Μονὴ τῆς Ἁγίας Μαρίνης, ἀπὸ τὴν Ἁγία Μαρίνα καὶ τοὺς προσκυνητές της, ποὺ ἔφερνε καὶ φέρνει, μὲ θεία τῆς νεύση, γιὰ νὰ προσφέρουν τὸ κεράκι τους, καὶ νὰ πάρουν τὸ δῶρο τους ἀπὸ τὴν Ἁγία Μαρίνα, μὲ τὰ θαύματά της καὶ τὴν ἀγάπη της.

Ἡ ταπεινότης μου δὲν αἰσθάνεται εὐεργετημένη ἀπὸ τὴν Ἁγία Μαρίνα, δὶ’ αὐτὸ καὶ ἔχω δοθεῖ ὁλόκληρος στὴν Ἁγίαν μας, καὶ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τίποτε ἐκτὸς ἀπὸ τὸ πῶς θὰ τελειοποιηθοῦν οἱ ναοὶ τῆς Μονῆς, ὁ ξενώνας της, καὶ ὅτι ἄλλο ποὺ θὰ κοσμεῖ τὴν Μονὴ τῆς Ἁγίας. Κάποτε εἶχα ἀγαπήσει τὸ Ἅγιον Ὅρος, καὶ ἔλεγα νὰ πεθάνω στὸ Ἅγιο Ὅρος • τώρα ἡ προσευχή μου ἔχει ἀλλάξει, καὶ λέγω νὰ πεθάνω Ἁγία μου Μαρίνα κοντά σου, διότι ξέρω, ὅτι σὺ θὰ μὲ βοηθήσεις νὰ ἀνέβω τὴν Οὐρανόδρομο κλίμακα.

Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, δὲν μὲ ἐνδιαφέρουν τὰ ὑλικὰ καὶ τὰ ἐγκόσμια ἀλλὰ ἡ ὑγεία, ἡ ψυχικὴ καὶ σωματικὴ γιὰ νὰ συνεχίσω τὴν τελειοποίηση τοῦ ἔργου τῆς Μονῆς τῆς Ἁγία Μαρίνης, καὶ μὲ τὴν τοῦ Χριστοῦ ἀγάπη καὶ τῆς Ἁγίας Μαρίνης, τὸ τῆς φιλοξενίας τῶν προσκυνητῶν της, ποὺ μὲ ἐντολὴ τῆς Ἁγίας Μαρίνης, πραγματοποιεῖται καὶ θὰ πραγματοποιεῖται. Ὁ κάθε προσκυνητής, ἢ ὅσοι καὶ ἂν εἶναι, θὰ πρέπει νὰ φάει, νὰ κοιμηθεῖ δωρεάν, καὶ ἐφόσον τὸ ἐπιθυμεῖ κάθε προσκυνητής, θὰ προσφέρει τὸ κεράκι του στὴν Ἁγία Μαρίνα.

Μὲ τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἀγάπη,

+ Ἀρχιμανδρίτης Κυπριανὸς Χειμώνας

Πηγή: Ὀρθόδοξοι Πατέρες

 TO ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ : agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

22 Δεκεμβρίου 2013 - Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

22 Δεκεμβρίου 2013 - Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός 46

Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως

22 Δεκεμβρίου 2013

(Ἑβρ. ι α΄ 9 -10, 32-40)

Εὑρισκόμεθα πλέον στό κατώφλι τῆς μεγάλης Ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, «τῆς μητροπόλεως τῶν ἑορτῶν» ὅπως τήν ὀνομάζει ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Γιά μιά ἀκόμη φορά μέσα στά πλαίσια τῆς λειτουργικῆς ζωῆς θά ζήσουμε καί πάλι τό μεγάλο θαῦμα. Ὁ Θεός θά κλίνει τούς οὐρανούς καί θά κατεβεῖ στή γῆ. Γιά μιά ἀκόμη φορά στή Θεία Λειτουργία τῶν Χριστουγέννων, ἀλλά καί σέ κάθε Θεία Λειτουργία, θά προσλάβει τήν ἀνθρώπινη φύση, στά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, καί μέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο θά τήν κάνει Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.

Ἑτοιμαζόμαστε νά ἑορτάσουμε τό μεγάλο γεγονός. Πῶς ὅμως ἑτοιμαζόμαστε; Ποιά εἶναι ἡ στάση μας ἀπέναντι στόν ὑψηλό ἐπισκέπτη τῆς γῆς, ἀπέναντι στόν σαρκούμενο Θεό; 

Στό ἐρώτημα, πῶς στάθηκαν ἀπέναντι στό Θεό, οἱ ἅγιοι καί οἱ δίκαιοι ἀπό τήν ἐποχή ἀκόμη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: «διά πίστεως». Μέ πίστη, μέ ἀληθινή ἐμπιστοσύνη. Τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα περιγράφει, τή δύναμη αὐτῆς τῆς πίστεως καί τούς καρπούς της.

Μέ τή δύναμη αὐτῆς τῆς πίστεως ὄχι μόνον ἐτελειώθησαν ἀλλά καί θαυμαστά καί ἔνδοξα κατορθώματα ἔκαμαν. Ἄλλοι κατηγωνίσαντο καί ἐνίκησαν βασιλεῖς, ἄλλοι εἰργάσαντο δικαιοσύνην καί φιλανθρωπίαν, ἄλλοι ἐπέτυχαν τῶν ἐπαγγελιῶν καί τῶν ὑποσχέσεων, ὅπως ὁ προφήτης Ἠλίας καί ὁ Δαβίδ, ἄλλοι ἔκλεισαν τά στόματα τῶν λεόντων, ὅπως ὁ Δανιήλ, ἄλλοι ἔσβεσαν τήν δύναμη τοῦ πυρός, ὅπως οἱ ἅγιοι Τρεῖς Παῖδες, ἄλλοι ἀπέφυγαν τόν θάνατο, ἄλλοι ἐνεδυναμώθησαν ἀπό τήν ἀσθένεια, ἄλλοι ἀπεδείχθησαν ἀκαταμάχητοι στούς πολέμους, ἄλλοι ἀνέστησαν νεκρούς, ἄλλοι ἐτυμπανίσθησαν καί ἀπεκεφαλίσθησαν, ὅπως ὁ τίμιος Πρόδρομος, μή προτιμήσαντες τήν παροῦσα ζωή ἀπό τήν μέλλουσα, ἄλλοι τέλος ἐνεπαίχθησαν, ραβδίστηκαν, φυλακίστηκαν, λιθοβολήθηκαν, πριονίσθηκαν, δοκιμάσθηκαν ἀπό ποικίλους πειρασμούς, γεύθηκαν στερήσεις ποικίλες, θανατώθηκαν.

Ἀπέναντι σ’ ὅλα αὐτά στάθηκαν ὄρθιοι καί ἀλύγιστοι. Ζοῦσαν σάν παρόντα τά μέλλοντα. Τά πάντα ἴσχυσαν χάρις στόν ἐνδυναμοῦντα αὐτούς Χριστόν καί ἄς μήν Τόν εἶχαν δεῖ σωματικά.

Συνήθως οἱ ἄνθρωποι στήν ἐποχή μας ἔχουν τήν ἐντύπωση ὅτι πίστη σημαίνει μιά διανοητική παραδοχή τοῦ Θεοῦ ἤ κάποιων ἀληθειῶν, κάτι σάν μιά ἰδεολογία. Ὅμως ἡ πίστη, ὅπως φανερώνεται στή ζωή τῶν Ἁγίων καί τῶν Δικαίων, εἶναι κάτι πολύ βαθύτερο. Εἶναι κοινωνία ζωῆς μέ τόν Χριστό. Δέν μπορεῖς νά πιστεύεις πραγματικά στό Χριστό καί νά στέκεις μακρυά Του, νά ὀργανώνεις τή ζωή σου μέ ἕνα δικό σου τρόπο. Ὁ Χριστός γίνεται τό μοναδικό μέτρο καί κριτήριο γιά ὅλα τά πράγματα τῆς ζωῆς σου. Τίποτα δέν θά προτιμήσεις ὑπεράνω τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἡ πίστη ὁδήγησε τούς ἁγίους νά ὑπερβοῦν τό θέλημά τους καί τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, προκειμένου νά κρατήσουν τόν Χριστό. Ἄν μάλιστα ἔδειξαν τέτοια πίστη πρίν ἀκόμη λάβουν τήν τελεία ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, τότε τί θά μπορούσαμε νά ποῦμε τώρα πού ὁ Θεός φανερώνεται ἐν σαρκί;

Σέ τρεῖς μέρες οἱ καμπάνες μέσα στή νύχτα θά ἀναγγείλουν τόν ἐρχομό τοῦ Λυτρωτῆ καί θά καλέσουν τόν ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς νά δεῖ «ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός». Πέρα ἀπό τίς ὁποιεσδήποτε ὡραιοποιήσεις τῶν γεγονότων, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Χριστός γεννᾶται στήν Ἐκκλησία. Ἐκεῖ ἀδιακόπως τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἔρχεται «ἐφ’ ἡμᾶς καί ἐπί τά προκείμενα δῶρα» καί μεταβάλλει τόν ἄρτον καί τόν οἶνον σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.

Μέσα στή φάτνη τῆς Ἐκκλησίας, γίνεται ἀδιακόπως ἡ πρόσληψη τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Θεό. Στήν ἁγία Τράπεζα, σέ κάθε ἁγία Τράπεζα, ὅπου γῆς καί πάντοτε, ὁ Λόγος σαρκοῦται καί ἡ ἐπιθυμία Του εἶναι νά σκηκώνει στήν καρδιά κάθε χριστιανοῦ.

Μιά βασική προϋπόθεση ὑπάρχει γιά νά γίνουν τά Χριστούγεννα γεγονός καί τῆς δικῆς μας ζωῆς. Νά Τόν ἐμπιστευθοῦμε ἀνεπιφύλακτα μέ τήν πίστη τῶν ἁγίων μας καί νά προσφέρουμε, καθαρό καί ἀμόλυντο, τόν ἑαυτό μας κατάλυμα γιά νά ἀνακλιθεῖ ὁ Ἀχώρητος. ΑΜΗΝ!

ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Ἡ σωτηρία διὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐν τῇ Ἐκκλησία

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Ἡ σωτηρία διὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐν τῇ Ἐκκλησία

Ἀρχ. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος

Σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ σὲ κάθε Χριστιανικὴ γενιά, ὁ λόγος περὶ Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ βασικότερα κεφάλαια τῆς ὅλης δογματικῆς διδασκαλίας καὶ συνειδήσεως. Δὲν θὰ εἴμαστε ἐκτός της πραγματικότητας, ἐὰν ὑποστηρίζαμε ὅτι περισσότερο σήμερα, παρὰ ποτέ, ὁ αὐθεντικὸς ἐκκλησιολογικὸς λόγος γίνεται ἀπολύτως ἀναγκαῖος, καὶ τοῦτο διότι οἱ πλέον ἀπίθανες διδασκαλίες ἀκούγονται καὶ μάλιστα ἀπὸ ἐπίσημα βήματα, ἂν ὄχι καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἱερὰ θυσιαστήρια.

Τὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα ποὺ θὰ ἀκούσουμε στοὺς Ναούς μας τὴν Κυριακή, θέτει καὶ ξεκαθαρίζει τὸ θέμα, ἀφοῦ παρομοιάζει τὴν Ἐκκλησία μὲ οἰκοδόμημα ἰσχυρὸ καὶ ἀδιάσειστο. Τονίζει ὁ Ἀπόστολος, ὅτι τὸ ἀγκωνάρι αὐτὸ ποὺ βαστάζει καὶ στηρίζει τὴν ἀκλόνητη αὐτὴ οἰκοδομῆ, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτὴ μόνο ἡ ἀδιάσειστη ἀλήθεια ποὺ κηρύττει ὁ Ἀπ. Παῦλος, προσθέτει ὅτι ἐμεῖς, οἱ πιστοί, μὲ τὴ βάπτισή μας, κτιζόμαστε καὶ.... οἰκοδομούμαστε σὲ αὐτὴ τὴν Θεία Οἰκοδομή.

«Ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίω τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. Β΄20).

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ψυχική», πνευματικὴ «πολιτεία», θὰ κηρύξει ὁ σύγχρονος Ἅγιος καὶ μεγάλος δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ὅσιος Ἰουστίνος Πόποβιτς, καὶ θὰ ἑρμηνεύσει: «Ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, θεμέλιο εἶναι οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Προφῆτες. Αὐτὴ σὲ ὅλα αὐξάνει μὲ τὸν Χριστὸ καὶ «ἐν Χριστῷ», αὐξάνει μὲ τὶς δικές Του δημιουργικὲς Θεανθρώπινες δυνάμεις. Σὲ αὐτὴν ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι «πανταχοῦ παρών». Αὐτὸς εἶναι ἡ ἀποστολικότης τῶν Ἀποστόλων. Αὐτὸς εἶναι ἡ προφητεία τῶν Προφητῶν. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἁγιότης τῶν Ἁγίων. Αὐτὸς εἶναι ἡ πίστη τῶν πιστευόντων. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἀγάπη τῶν ἀγαπώντων. Αὐτὸς εἶναι ἡ σωφροσύνη τῶν σωφρονούντων, ἡ ταπείνωση τῶν ταπεινῶν. Αὐτὸς εἶναι ὅλο καὶ ὅλα στὸν καθένα ποὺ ἀγωνίζεται καὶ σώζεται.

Οἱ Χριστιανοὶ εἶναι οἱ «ζωντανοὶ λίθοι» οἱ ὁποῖοι οἰκοδομοῦνται στὴν «ψυχική», πνευματικὴ πολιτεία τῆς Ἐκκλησίας (Α' Πετρ. β' 5) καὶ αὐτὸ πάντα «σὺν πάσι τοῖς Ἁγίοις» καὶ στὸ μέγεθος τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Προφητῶν (Α' Κορ. γ' 9-17). Γιατί δὲν μπορεῖ κανένας νὰ γίνει ἀκόλουθος τοῦ Χριστοῦ καὶ «οἰκεῖος Θεοῦ», ἂν δὲν ζεῖ μαζὶ μὲ ὅλους τους Ἁγίους, ἂν δὲν σκέπτεται, ἂν δὲν πιστεύει, ἂν δὲν αἰσθάνεται συνολικὰ καὶ καθολικὰ μαζὶ μὲ τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς Προφῆτες καὶ τοὺς λοιποὺς Ἁγίους.

Ἂν θέλουμε ν' ἀναπτυχθοῦμε σὲ ὅλα τὰ ὕψη τοῦ Χριστοῦ, πρέπει «πρωτίστως» νὰ οἰκοδομηθοῦμε στὸ θεμέλιο τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Προφητῶν. Νὰ ζοῦμε μὲ τὴν ζωή τους, νὰ πιστεύουμε μὲ τὴν πίστη τους, νὰ ἀγαποῦμε μὲ τὴν ἀγάπη τους, νὰ προσευχόμαστε μὲ θέρμη ὅπως ἐκεῖνοι.

Γιατί δὲν θὰ γνωρίζαμε τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, χωρὶς τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, οὔτε καὶ θὰ δεχόμασταν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Χωρὶς αὐτοὺς δὲν θὰ ἦταν Ἐκκλησία, διότι ἡ Ἐκκλησία, διὰ μέσου αὐτῶν «κατέστη» Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, διὰ μέσου αὐτῶν «κατέστη» ἡ ψυχὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ χαρίζει τὰ πάντα στὴν Ἐκκλησία. Καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, διαμέσου αὐτῶν ἐμφάνισε τὸν Ἑαυτό Του καὶ τὸ Εὐαγγέλιό Του.

Σὲ αὐτὸ τὸ θεμέλιο ἀναπτύσσεται ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸν Χριστό, καὶ μὲ τὴν Θεϊκή Του δύναμη, ἀναπτύσσεται σὲ ἀκαταμάχητο, Ἅγιο Ναὸ τοῦ Θεοῦ.

Κάθε ἕνας ὁ ὁποῖος, μὲ τὴν Ἀποστολικὴ Πίστη, οἰκοδομεῖ τὸν ἑαυτό του σὲ αὐτὸν τὸν ἅγιο ναό, «καθίσταται», γίνεται «κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν πνεύματι». Ναί, στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, «ἐν Πνεύματι Ἁγίω». Γιατί μόνο ἔτσι, στὸ Ἅγιο Κατοικητήριο ἐνδιατρίβει ἡ Τρισάγια Θεότητα. Ἔτσι, μόνο στὴν Ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος φτάνει στὸν αἰώνιο προορισμό του, νὰ γίνει ναὸς τῆς Ἁγίας Τριάδος (Α' Κορ. γ' 17) καὶ νὰ ζεῖ μὲ τὴν Ἁγία Τριάδα.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, κυρίως εὐαγγελίζεται «ἐν ὢ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι». Μὲ τί οἱ πιστοὶ οἰκοδομοῦν τὸν ἑαυτό τους; Μὲ τὶς Εὐαγγελικὲς ἀρετὲς τῆς πίστης, τῆς ἀγάπης, τῆς νηστείας, τῆς ἐλπίδας, τῆς ταπείνωσης, τῆς σωφροσύνης, τῆς ὑπομονῆς καὶ μὲ τὶς ὑπόλοιπες ἀρετὲς καὶ τὰ Ἅγια Μυστήρια.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ «οἰκοδομή» τοῦ ἑαυτοῦ τοὺς γίνεται «εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ» καὶ αὐτοὶ δὲν ἐκπληρώνουν μόνοι τους αὐτὸ τὸν σκοπό, ἀλλὰ πάντοτε «σὺν πάσι τοῖς Ἁγίοις»!

Ὁ λόγος τῶν Ἁγίων, βλέπουμε πάντοτε εἶναι οὐσιαστικός, χωρὶς περιθώρια παρερμηνείας ἀπὸ ὁποιονδήποτε. Τρέφει τὶς ψυχὲς τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ αὐξάνει τὸν ζῆλο γιὰ τὸν προσωπικὸ ἀγώνα, ποὺ τελικῶς δὲν εἶναι, παρὰ ἀγώνας γιὰ τὴν ὅλη «Θείαν Οἰκοδομήν».

Ἔτσι λοιπὸν φθάνουμε στὸ εὐλογημένο συμπέρασμα, ὅτι ἐφ' ὅσον Αὐτὸς ὁ Κύριος εἶναι τὸ στήριγμα τοῦ ὅλου οἰκοδομήματος, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ τὸ Σῶμα Του, ἡ Ἐκκλησία, πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ πρὸς πεῖσμα τῶν δαιμόνων καὶ τῶν ἀχρείων ὀργάνων τους, εἶναι καὶ θὰ παραμένει ἀσάλευτη.

Ὁποιοιδήποτε «τεκτονικοὶ» καὶ ἄλλοι ἰσχυροὶ σεισμοί, ἔξωθεν καὶ ἔσωθεν ἐὰν συμβαίνουν, ὅσο καὶ ἂν χτυπιέται απ΄ τοὺς ἀθέους, τοὺς ἀπίστους καὶ τοὺς αἱρετικούς, καὶ ὅσα σκάνδαλα καὶ νὰ ξεσπάσουν μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, οὐδεὶς φόβος ὑφίσταται στὸ νὰ καταρρεύσει. Ἔχει οἰκοδομηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο Ἱδρυτή της, ὥστε, ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος: «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. ΙΣΤ' 18).

Εὐλογημένος καὶ μακάριος αὐτὸς ποὺ δέχεται τούτη τὴν πραγματικότητα, ἀφελὴς ἐκεῖνος ποὺ κλονίζεται μπροστὰ στὶς ἐπιθέσεις καὶ ἀνόητος τῶν ἀνοήτων, ὅποιος τολμᾶ νὰ τὰ βάζει μὲ τὸ Θεῖο Καθίδρυμα τῆς Ὀρθοδοξίας, δηλ. μὲ τὸ ἴδιο τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό!

Μὲ τρόπο μάλιστα, Ἀγγέλου τῆς Ἀποκαλύψεως, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, διασαλπίζει τὴν ἀκατανίκητη αὐτὴ δύναμη τῆς Ἐκκλησίας: «οὐδὲν δυνατότερον τῆς Ἐκκλησίας ἄνθρωπε. Ὁ Θεὸς ἔπηξε (τὴν θεμελίωσε) τὶς ἐπιχειρεῖ σαλεύειν»;

Αὐτῆς λοιπὸν τῆς πανίσχυρης Ἐκκλησίας εἴμαστε μέλη. Καὶ ἐννοεῖται πὼς δὲν εἶναι μέλος αὐτὸς ποὺ ἁπλὰ ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι Χριστιανὸς ἢ αὐτὸς ποὺ λέει ὅτι ἀνήκει σὲ ὁποιαδήποτε «ὁμολογία», ἀλλὰ μέλη τῆς εἶναι μόνο οἱ βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.

Ὅλες οἱ ἄλλες θεωρίες ποὺ κυκλοφοροῦν, ὅτι δηλ. ὅλοι συμπεριλαμβάνονται στοὺς κόλπους τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δὲν εἶναι παρὰ κηρύγματα τοῦ διαβόλου, ποὺ σκοπὸ ἔχει νὰ διασαλεύσει τὴν ἐκκλησιολογικὴ βάση καὶ νὰ ἀλλοιώσει τὴ δογματικὴ συνείδηση. Δηλ. ὅ,τι χειρότερο γιὰ τοὺς πιστούς.

Ἐκεῖνο λοιπὸν ποὺ χρειάζεται νὰ κάνουμε, ἀφοῦ πλέον εἴμαστε βέβαιοι γιὰ τὸ ἀσάλευτό της Ὀρθοδοξίας μας, εἶναι νὰ φροντίζουμε πάντοτε νὰ μένουμε προσκολλημένοι στὸν Χριστό, πράγμα ποὺ σημαίνει νὰ βιώνουμε σὲ καθημερινὴ βάση αὐτὴ τὴν Ὀρθοπραξία.

Ἂς μὴν κάνουμε λοιπὸν πολυσύνθετο τὸ θέμα καὶ ἂς μὴ χάνουμε τὴν οὐσία του. Ἂς ἔχουμε δὲ πάντοτε κατὰ νοῦ, ὅτι στὸν εὐλογημένο αὐτὸν ἀγώνα, τοῦ νὰ καταρτίζουμε τὸν ἑαυτό μας, ὡς ὀργανικὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ, συνυπάρχει καὶ τὸ νὰ ὁμολογοῦμε εἰρηνικὼς ἀλλὰ καὶ σταθερῶς, πρὸς κάθε κατεύθυνση τὴν μοναδικότητα καὶ τὸ ἀπόλυτόν της Πίστεώς μας.

Ἀμὴν.

Πηγή: Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ : agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

Ἀγάπησε τὸν Θεὸ καὶ βάλε στὴν ψυχή σου τὸν Παράδεισο!

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Ἀγάπησε τὸν Θεὸ καὶ βάλε στὴν ψυχή σου τὸν Παράδεισο!

Κάθε μέρα θεώρησε τὴν σὰν τὴν τελευταία της ζωῆς σου καὶ πέρασε τὴν μὲ ἐγκράτεια, μὲ φόβο Θεοῦ, προετοιμαζόμενος γιὰ τὴ φοβερὴ ἀπολογία, γιὰ ὅλη τὴ ζωή σου καὶ ὅλες τὶς ἁμαρτίες σου. Κάθε ἔργο σου ἁγίασέ το μὲ τὴν προσευχή, μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ. Θυμήσου ἐκεῖνο ποὺ εἰπώθηκε: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν».

Ἀγάπησε πολὺ τὸν Θεὸ καὶ βάλε στὴν ψυχή σου τὸν Παράδεισο. Ἀγάπησε τοὺς πλησίον στὸ ὄνομα τοῦ θεοῦ, σὰν τέκνα τοῦ θεοῦ, ἀρνούμενος τὸν ἑαυτό σου σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλοι θὰ εἶναι φίλοι σου. Ὅποιος ἀγαπᾶ τὸν ἑαυτό του, ἐκεῖνος δὲν μπορεῖ νὰ ἀγαπᾶ τὸν Θεὸ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπηρετήσει τὸν πλησίον του μὲ αὐταπάρνηση.

Ὅλες οἱ ἁμαρτίες προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀγάπη στὸν ἑαυτό μας. Ἀρχὴ κάθε καλοῦ εἶναι νὰ ἀρνηθεῖς τὸν ἑαυτό σου, νὰ σταυρώσεις τὴ σάρκα μὲ τὰ πάθη, νὰ ὑπομείνεις τὶς θλίψεις, τὶς προσβολὲς καὶ τὶς συμφορές. Οἱ ἁμαρτίες καθαρίζονται μὲ τὴ μετάνοια, τὰ δάκρυα καὶ τὴν ὑπομονὴ στὶς ἀδικίες «ἐν πνεύματι πραότητος». Γι’ αὐτὸ μὴ κάμπτεσαι ἀπὸ τὶς ἀδικίες, μὴ στερεῖς τὸν ἑαυτό σου ἀπὸ τὰ στεφάνια, μὴ φεύγεις ἀπὸ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς σου. Ὅποιος δικαιολογεῖται καὶ προσπαθεῖ νὰ ἀποδείξει τὸ δίκιο του καὶ τὴν ἀθωότητά του, ἴσως μπορέσει νὰ βρεῖ αὐτὸ τὸ δίκιο. Ὅποιος ἀναζητεῖ ἠρεμία, σ’ αὐτὸν δὲν μπορεῖ νὰ παραμείνει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο. Ὅπου θλίψη, ἐκεῖ καὶ ὁ Θεός.

Ἡ κυριότερη θυσία στὸν Θεὸ εἶναι «πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει». Ἡ ταπείνωση ἀποκτᾶται μὲ βαριοὺς κόπους, μὲ ὑπομονὴ στὴ δυστυχία, στὶς ἀρρώστιες, στὶς ἀδικίες καὶ τὴ φτώχεια. Ὑπομένοντας ἐξωτερικὰ τὶς θλίψεις, στὴν ψυχὴ θὰ ἔχεις παρηγοριὰ ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Τὸ νὰ δείχνεις ἀγάπη στὸν πλησίον , νὰ τὸν διακονεῖς, εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ τὸν κανόνα τῆς προσευχῆς καὶ τὶς μετάνοιες. Ἀκολουθεῖς τοὺς λογισμούς; Ἐδῶ βρίσκεται ἡ ἀρχὴ τῆς ἁμαρτίας. Κάθε ὑπηρεσία κᾶνε τὴν ὡς διακόνημα ἀπὸ τὸν Θεό, χωρὶς γογγυσμό. Ἀγάπησε πολὺ τὴν προσευχή, τὴ νηστεία, τὴν εὐσπλαχνία . Αὐτὰ ἀνοίγουν τοὺς οὐρανούς.

Κανένα μὴν κατακρίνεις καὶ δὲν θὰ κατακριθεῖς . Κρίνοντας τὸν πλησίον σου, διαγράφεις τὸν ἑαυτό σου ἀπὸ τὸ Βιβλίο τῆς Ζωῆς καὶ δὲν βλέπεις τὶς ἁμαρτίες σου, γιατί τὶς κρύβει ὁ διάβολος. Συχνὰ νήστευε, μελέτα τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ πνευματικὰ βιβλία γιατί σ’ αὐτὰ βρίσκεται ἡ πηγὴ τῆς ζώσης πίστεως. Νὰ ἔχεις πνευματικὸ καθοδηγητή, νὰ ἀγαπᾶς τὴν ἀποκάλυψη τῶν λογισμῶν σου καὶ τότε ἄνετα θὰ ἀποκτήσεις τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Πηγή: Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Στάρετς Σάββας ὁ Παρηγορητής, ἔκδ. Ἀθως , Ἡ ἀγάπη πάντα ἐλπίζει

 TO ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ : agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

Το Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκου.

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Το Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκου.

Παναγία των Χαιρετισμών

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Παναγία των Χαιρετισμών

Σύμφωνα με επιγραφή που βρίσκεται σε ασημένια πλάκα στο πίσω μέρος της, η εικόνα αυτή δωρήθηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό στον όσιο Διονύσιο κτίτορα της Ιεράς Μονής Διονυσίου κατά την επίσκεψή του στην Τραπεζούντα, είναι δε εκείνη με την οποία ο Πατριάρχης Σέργιος στα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως κατά την πολιορκία της από  τους Σκύθες το 626 μ.χ. Και μπροστά στην οποία μετά τη θαυματουργική νίκη των Βυζαντινών ψάλθηκε για πρώτη φορά ο Ακάθιστος Ύμνος. Το 1592 την έκλεψαν Αλγερινοί πειρατές, αλλά μεγάλη τρικυμία, τρομερό όνειρο και φοβερό θαύμα που είδε ο αρχηγός τους τούς έκαναν να την επιστρέψουν στο μοναστήρι. Η εικόνα είχε θρυμματίσει το κιβώτιο όπου την είχαν κρύψει και είχε πλημμυρίσε ι από μύρο. Μερικοί πειρατές συγκλονισμένοι από το θαύμα έμειναν στο μοναστήρι, όπου βαπτίστηκαν και έγιναν μοναχοί. Το 1767 την έκλεψε σπείρα λωποδυτών από την Δαλματία, στο δρόμο όμως της επιστροφής έγιναν αντιληπτοί από Έλληνες βοσκούς, που τους την πήραν και την μετέφεραν στη Σκόπελο. Οι δημογέροντες του νησιού αρνήθηκαν να επιστρέψουν την εικόνα στους Διονυσιάτες μοναχούς που ήρθαν, για να την πάρουν. Μετά τρεις μήνες το νησί τιμωρήθηκε με πανώλη και οι Σκοπελίτες επέστρεψαν μετανοημένοι την εικόνα στο μοναστήρι αφιερώνοντας σ΄ αυτό και ένα μετόχι στο νησί τους. Η εικόνα είναι μικρών διαστάσεων με πολύ αμαυρωμένο και δυσδιάκριτο το σχέδιο και φυλάσσεται στο ομώνυμο παρεκκλήσι, όπου και διαβάζονται καθημερινά οι Χαιρετισμοί.

Πηγή: http://users.sch.gr/

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ : agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com