Χιακά πένθη
(+) Αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος  Κ.  Λιαδής – Ο εξαίρετος λειτουργός, λαμπρός  θεολόγος  και  δίκαιος  πνευματικός  πατέρας
Του Γεωργίου  Φωτ.  Παπαδόπουλου- Αντιδημάρχου Χίου- Κήρυκα θείου λόγου

    Τον -μακαριστό ήδη- π. Γεώργιο Λιαδή γνώρισα πριν από 25 χρόνια, όταν μαθητής ων της Α΄ τάξης  του Γυμνασίου φοίτησα στο 1ο Γυμνάσιο.
    Μέχρι τότε οι σχέσεις μου με τον χώρο της Εκκλησίας ήσαν ελάχιστες έως μηδενικές. Στο πρόσωπο του αγαθού αυτού Λευίτη βρήκα την απάντηση σε πολλά ερωτήματα της ζωής και μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου, ως πρώιμος έφηβος με αρκετές αναζητήσεις και ανήσυχο πνεύμα. Θυμάμαι ότι ο παπά- Γιώργης ήθελε τους μαθητές του άριστους γνώστες των μαθημάτων και δύσκολα έβαζε υψηλούς βαθμούς. Κι όμως, προσωπικά, τα θρησκευτικά –εξαιτίας του παπά Γιώργη – με έθελξαν τόσο που, κατόρθωσα από τότε να εντρυφήσω με μεγάλη επιμέλεια και να παίρνω 19
και 20 σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου, του Λυκείου αλλά ακόμη και στην Δ΄ τάξη του Εκκλησιαστικού (μεταλυκειακό τμήμα), έχοντας αλλάξει αρκετούς θεολόγους.
    Μπορεί δε να φοίτησα κοντά σε πολλούς θεολόγους, στη δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση όμως, το στίγμα του παπά Γιώργη, τα τρία χρόνια του Γυμνασίου που τον είχα καθηγητή, ήσαν καταλυτικά για την μετέπειτα πορεία μου. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι, το 60 % όσων γνωρίζω από ζητήματα πίστεως τα έμαθα από τον παπά Γιώργη. Το 20 % από προσωπική μελέτη, ενώ το υπόλοιπο 20 % από τις επαφές μου με τους αειμνήστους π. Αυγουστίνο Καντιώτη (Μητροπολίτη Φλωρίνης) και Νικόλαο Σωτηρόπουλο από τα πλούσια κείμενα και τις ομιλίες τους. 
    Στο πρόσωπό του διέκρινα τον σεβάσμιο Κληρικό, τον Κληρικό που έλαβε την ιεροσύνη από αγάπη για την Εκκλησία, τον επιστήμονα που θεολογούσε και παράλληλα ιερουργούσε τον Λόγο της αληθείας, τον διαπρύσιο κήρυκα, τον εκπαιδευτικό που αγκάλιαζε τα παιδιά σαν στοργικός πατέρας, τον πνευματικό που έδιδε λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα με τρόπο ρηξικέλευθο και παιδαγωγικό, δίχως να απομακρύνει εκείνον που αποζητά  τη βοήθειά του, τον δόκιμο συγγραφέα.
    Θυμάμαι όταν πριν από 20 χρόνια ΄΄έφυγε΄΄ από τα γήινα προς τα ουράνια, από τα φθαρτά προς τα άφθαρτα, από τα πρόσκαιρα στα παντοτινά, η πρεσβυτέρα του, Ευτυχία. Τότε, παιδί εγώ, αντιλήφθηκα για πρώτη φορά πρακτικά πως οφείλει ο πιστός χριστιανός να αντιμετωπίζει το γεγονός του θανάτου στη ζωή του. Τότε έμαθα πραγματικά τι θα πει πίστη στην Ορθοδοξία, στην ορθοπραξία, στην όντως Εκκλησία, προετοιμασία και προσμονή στην μέλλουσα –αιώνια ζωή, προσδοκία ανάστασης νεκρών.
    Κατέλιπε μια λαμπρή οικογένεια, με τρία εξαίρετα παιδιά. Κατέλιπε, όμως, πολύ περισσότερα, εκατοντάδες -σίγουρα χιλιάδες- πνευματικά παιδιά. Εκείνα που τον γνώρισαν, σεβάστηκαν, γαλουχήθηκαν και έμαθαν από τα λόγια και τις πράξεις του τι θα πει Εκκλησία. Σπάνια βρίσκεις σήμερα, πλέον, τέτοιους Κληρικούς, εκπαιδευτικούς, τέτοιους ανθρώπους. Η κρίση την οποία βιώνει ο λαός μας δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι πρωτίστως ηθική, πνευματική. Και ως τέτοια συνεπάγεται και την πενία στην τσέπη των πολιτών.
    Ο παπά Γιώργης δίδαξε ήθος, ευπρέπεια, ανθρωπιά, ταπεινότητα, αντίσταση στη φθορά και την αμαρτία, τον πραγματικά ιεροπρεπή και συνάμα καταλυτικό λόγο του Θεού επί μισό περίπου αιώνα.
    Η ενορία του Αγίου Γεωργίου Φρουρίου είχε το θείο προνόμιο να τον έχει Εφημέριο της επί 42 χρόνια. Μόνο τις ομιλίες του να άκουγε κανείς επί τόσα έτη μπορούσε να γίνει ένας μάρτυρας της θεολογικής αλήθειας της Εκκλησίας μας.
    Γνωρίζω και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι πορεύεται την αιωνιότητα για να συναντήσει τον Κύριο της δόξης και να συνεχίσει το λειτουργικό του έργο στο υπερουράνιο Του θυσιαστήριο. Αυτό με δίδαξε η Εκκλησία μας, δι΄ εκείνου, κι αυτό είναι η αλήθεια όσο κι αν κάποιοι άλλοι -΄΄συγχρονοι΄΄- το αμφισβητούν.
    Καλό ταξίδι παπά Γιώργη. Αιωνία η μνήμη σου. Να έχουμε την ευχή σου. Εύχου και υπέρ ημών των ταπεινών μαθητών σου.-

Χιακά Πένθη

<<Αι ψυχαί αυτών εν αγαθοίς αυλισθήσονται>> (Ψαλμ. Δαυίδ)
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΕΙΛΑΣ (Συντ/χος Διδάσκαλος)- ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΝΕΡΑΚΗΣ (Συντ/χος Σιδηρουργός)
Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου – Κήρυκα του θείου λόγου- εκλέγμ. Δημοτικού συμβούλου Χίου

    Τις τελευταίες ημέρες, στη Χίο, μετέστησαν από τα γήινα προς τα ουράνια, προκειμένου να συναντήσουν τον Πλάστη και Δημιουργό τους, Κύριο της δόξης, δύο μορφές της τοπικής κοινωνίας, γνωστές η καθεμιά για τη δική της προσφορά. Δυο μορφές γνώριμες και λίαν αγαπητές και σ΄εμάς.
    Πρόκειται για τους μακαριστούς, ήδη, Γεώργιο Χειλά (συντ/χο διδάσκαλο-93 ετών) και Θεοδόσιο Νεράκη (συντ/χο σιδηρουργό- 73 ετών).
    Ο <<δάσκαλος>>, όπως τον αποκαλούσαμε πάντοτε, Γεώργιος Χειλάς, διέπρεψε στον τομέα της παιδείας, της μόρφωσης εν γένει και του πολιτισμού. Ήταν δάσκαλός μου, ως δ/ντης του 1ου Δημοτικού σχολείου Χίου, τα 2-3 τελευταία χρόνια πριν συνταξιοδοτηθεί. Θυμόμαστε, οι μαθητές του, τον σεβασμό που ενέπνεε σε μικρούς και μεγάλους. Βοήθησε αρκετές οικογένειες σε προσωπικά θέματα και δίδαξε ήθος και ευπρέπεια, δίδαξε την αγάπη για τον άνθρωπο, δίδαξε και ιστορία σε πολλούς και διάφορους.
    Δεν θα ξεχάσω τον αγώνα που έκανε για την ίδρυση του νέου (τότε) κτιριακού συγκροτήματος του 1ου Δημοτικού Σχολείου (στον Αγ. Ιωάννη Θεολόγο) και τη λύση που πρότεινε για την τοποθέτηση του ανδριάντα του μεγάλου ευεργέτη του σχολείου (και της Χίου ευρύτερα) Ιωάννου Πατέρα.
    Δεν θα ξεχάσω το πολυσχιδές έργο του για το αγαπημένο του χωριό, το Πιτυός, του οποίου την ιστορία μελέτησε διεξοδικά και κατέγραψε λεπτομερώς, εκδίδοντάς την, σε εποχές όπου ακόμη οι εκδόσεις αυτές φάνταζαν άθλοι.
    Δεν θα ξεχάσω την προσφορά και συμβολή του σε αλτρουιστικές προσπάθειες, όπως αυτές της Επιτροπής αναστήλωσης και προβολής της Ιεράς Μονής Μουνδών- Διευχών αλλά και της Φιλοδασικής Ένωσης Χίου, μέλος των οποίων υπήρξε για δεκαετίες, με πλούσιο έργο.
    Ο <<μαστρό- Θοδόσης>> Νεράκης, όπως τον αποκαλούσαμε, ήταν μέσα στην καρδιά μου, από όταν ακόμη ήμουν μικρό παιδί. Με αγαπούσε σαν παιδί του, με συμβούλευε, με εκτιμούσε και τον εκτιμούσα απεριόριστα. Από μικρός πήγαινα μαζί του όταν επισκευάζαμε τον οικογενειακό μας Ναό, την Αγ. Μαρίνα (στο Πυργί). Μου είχε φτιάξει πολλές κατασκευές. Και ήταν δίπλα μου σε όλα τα στάδια της ζωής μου.
Πάντοτε τον καμάρωνα και τον αγαπούσα γιατί αγαπούσε την Εκκλησία συνειδητά και φρόντιζε να είναι σε κάθε περίσταση αξιοπρεπής και δίκαιος.
Εάν μου ζητούσε κάποιος να του δείξω έναν πραγματικό χριστιανό, που είμαι βέβαιος ότι κληρονόμησε τον Παράδεισο και βρίσκεται κοντά στον Θεό, δίχως κανένα ενδοιασμό θα του έδειχνα τον <<μαστρό>> Θεοδόση. Χριστιανός και οικογενειάρχης όσο λίγοι στις ημέρες μας. Από το στόμα του ποτέ δεν είχες ακούσει άσχημη κουβέντα και για κανέναν. Με κόπο πολύ και δουλειά ανέστησε την οικογένειά του και έδωσε ανθρώπους χρήσιμους και σωστούς στην κοινωνία.
Τα τελευταία χρόνια προβλήματα υγείας τον είχαν καθηλώσει. Κι όμως, γογγυσμός από το στόμα του δεν ακούστηκε ποτέ. Αντιμετώπισε με πρωτοφανή καρτερία την ασθένειά του, όπως διαβάζουμε στο Συναξάρι και το Γεροντικό, σαν τους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Μόλις πριν από 15 ημέρες τον είχα επισκεφθεί.   
Ας είναι η μνήμη αμφοτέρων αιωνία. Και το παράδειγμά τους, παράδειγμα φωτεινό, ζωής και σωτηρίας, για εμάς τους ζώντες άρτι στην επίγειο Ιερουσαλήμ.-

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Φ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

  Πνευματικά και εκκλησιαστικά ζητήματα
                ΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΕΛΕΣΗΣ ΝΕΚΡΩΣΙΜΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΣ
                          Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου- Κήρυκα θείου λόγου

    Επειδή εδώ και καιρό υπάρχει μια έντονη επιθυμία αρκετού κόσμου να πληροφορηθεί τα της πίστεώς μας, περί των αυτοχείρων- αυτοκτονούντων, και τη στάση που η Αγία μας, Ορθόδοξη, Εκκλησία τηρεί έναντι τούτων, θεώρησα υποχρέωσή μου, να παρουσιάσω -με δυο λόγια- όσα πρεσβεύει, στηριζόμενος στον λόγο της Αγίας Γραφής, όπως τούτος έχει ήδη επισημανθεί από κείμενα Πατέρων αλλά και χριστιανικών εντύπων της εποχής.
    Προκειμένου να μην κεντρίσουμε το ενδιαφέρον σε συγκεκριμένα πρόσωπα, ή γεγονότα τοπικού ενδιαφέροντος, θα εξετάσουμε το όλο ζήτημα, έχοντας υπόψη μας το περιστατικό της αυτοκτονίας 15χρονου μαθητή, πριν από 10 περίπου χρόνια, σε πόλη της Ελληνικής επικράτειας, με τη δικαιολογία ότι, ο καθηγητής του τον απέβαλε από το σχολείο, θέτοντας, με τον τρόπο αυτό, ο ίδιος (ο μαθητής) τέρμα στην πρόσκαιρη ζωή του. Ακολούθησε, τότε, έντονη αντιπαράθεση μικρής μερίδας πολιτών με τον Εφημέριο της ενορίας του μαθητή ο οποίος αρνήθηκε να  τελέσει την Εξόδιο (νεκρώσιμη) Ακολουθία.
    Έτσι, με αφορμή την αυτοκτονία ενός 15χρονου μαθητή –λόγω άδικης αποβολής από το σχολείο του– και την άρνηση του Ιερέα της ενορίας του να τελέσει την Ακολουθία της κηδείας, γράφτηκαν πολλά και διάφορα από πολλούς. Το ίδιο συμβαίνει όποτε έχουμε αυτοχειρία (αυτοκτονία) και άρνηση των εκκλησιαστικών Αρχών να τελέσουν τη νεκρώσιμη Ακολουθία. Πρέπει να τελέσει την Ακολουθία της κηδείας ο Ιερέας ή όχι ? Με βάση τον λόγο της Αγίας Γραφής δεν πρέπει. Και ιδού το γιατί:
    1. Καταρχήν είναι επιταγή των ιερών Κανόνων της Εκκλησίας η μη μνημόνευση του αυτόχειρα. Ο ΙΔ΄ Κανόνας του Τιμοθέου Αλεξανδρείας απαγορεύει την εκκλησιαστική μνημόνευση του αυτόχειρα, εκτός βεβαίως εάν είναι ψυχοπαθής. Τον ιερό αυτό Κανόνα επικύρωσε και του έδωσε οικουμενικό κύρος ο Β΄ Κανόνας της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Μάλιστα ο Κανόνας μνημονεύει, ότι στην απαγόρευση εμπίπτουν και οι αυτόχειρες που αυτοκτονούν από <<επήρειαν>> ανθρώπων ή <<άλλως πως από ολογωρίας>> (Πηδάλιον, εκδ. <<Αστέρος>>, Αθήνα 1976, σελ. 673). Δηλαδή, ακόμη και όταν η αυτοκτονία γίνεται από σκληρή και απάνθρωπη μεταχείριση του αυτόχειρα, και πάλι δεν συγχωρείται να μνημονευθεί. Συνεπώς, γιατί κατηγορούμε τους Κληρικούς όταν αυτοί εφαρμόζουν τους Κανόνες της Εκκλησίας ? Μπορούμε να κατηγορήσουμε έναν αστυνομικό ή δικαστικό ή εν γένει δημόσιο υπάλληλο διότι εφαρμόζει τους νόμους της πολιτείας ? Μα, αυτό ακριβώς, δεν τους ζητάμε όλοι ? Και όταν οι νόμοι δεν εφαρμόζονται δεν επικρίνουμε την παρανομία ?
    2. Λένε μερικοί: <<Και που ξέρουμε εάν ένα δευτερόλεπτο πριν ξεψυχήσει  μετανόησε ?>>. Εάν μετανόησε, ο παντογνώστης και εύσπλαχνος και ελεήμων Κύριος δύναται να του παράσχει τη σωτηρία. Δεν δεσμεύεται ο Θεός εάν η Εκκλησία Του, κρίνουσα κατά άνθρωπον και μη έχουσα άλλη πληροφορία, αρνηθεί να μνημονεύσει τον νεκρό.
    3. Γιατί να αυτοκτονήσει, ένας νεαρός 15 ετών, από μια ασήμαντη αιτία, από μια άδικη αποβολή από το σχολείο ? Η ζωή είναι γεμάτη πιέσεις, διώξεις, βία, συκοφαντίες, κατατρεγμούς, προπηλακισμούς, χλευασμούς, ειρωνείες. Δεν δικαιολογούμε, βέβαια, τις καταστάσεις αυτές, ούτε συμφωνούμε η κοινωνία μας να είναι απάνθρωπη, να είναι <<έρημος και χέρσος από ευγενή και φιλάνθρωπα αισθήματα>>, όπως θα έλεγε και ο Παπαδιαμάντης, δηλαδή μια κοινωνία <<έρημος και καταπεσούσα>>. Απεναντίας, πρέπει κανείς να εμμένει στον αγώνα για την ανατροπή της  κατάντιας αυτής στην κοινωνία μας. Αλλά σε έναν κόσμο που έφθασε να λατρεύει τον διάβολο και τα πάθη του, είναι αναπόφευκτο να έλθουμε αντιμέτωποι με τη σκληρότητα, και επιβάλλεται –με τη βοήθεια του Θεού, την προσωπική άσκηση και την κατάλληλη αγωγή– να χαλυβδώσουμε τον χαρακτήρα μας, ώστε να αντέχει σε όλες αυτές τις δοκιμασίες. Συνεπώς, η αυτοκτονία του νεαρού, αντί να προκαλέσει την επίθεση εναντίον του Ιερέα που αρνήθηκε να τον κηδεύσει (ή -εξ αντιδιαστολής- το να επαινούμε μια εκκλησιαστική Αρχή, που επέτρεψε την  κηδεία κάποιου αυτόχειρα, ενώ δεν θα έπρεπε), θα έπρεπε μάλλον να οδηγήσει σε εργώδη αναζήτηση των αιτίων που η σημερινή οικογένεια, το σχολείο και η όλη κοινωνική αγωγή δημιουργεί λαπάδες, πλαδαρούς, μαλθακούς, κυριολεκτικά ετοιμόρροπους και αναμένοντες την πρώτη ελαφρά ώθηση για να πέσουν, νέους. Παλαιότερα οι καθηγητές ήταν αυστηροί, άτεγκτοι, είρωνες, προσβλητικοί στο έπακρο, αυθάδεις και ενίοτε απάνθρωποι και -δόξα τω Θεώ- δεν είχαμε αυτοκτονίες. Σήμερα, το σύστημα εκτρέφει <<μπούληδες>>. Και αντί να ανησυχούμε γι΄ αυτό, τα βάζουμε με τους Ιερείς. Θέλουμε να τηρούν οι Ιερείς τους Ιερούς Κανόνες για τον εαυτό τους (και εάν δεν το κάνουν, πέφτουμε σαν τα όρνια να τους φάμε), αλλά δεν θέλουμε να τους τηρούν όσον αφορά εμάς !!! Όπως τα βάζουμε και με τους τροχονόμους, όταν παραβαίνουμε τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας.
    4. Λέχθηκε, ότι η Ακολουθία της κηδείας δεν είναι μυστήριο, αλλά μια απλή προσευχή για καλή αποδοχή και ανάπαυση μετά των Αγίων, του αποβιώσαντος. Και συνεπώς δεν είναι σοβαρή παράβαση το να τελεσθεί και σε έναν αυτόχειρα. Και όμως η κηδεία είναι Μυστήριο και κανονικά τελείται μετά της Θείας Λειτουργίας. Και αυτό διασώζεται και σήμερα ακόμη στις κηδείες κληρικών και μοναχών, οι οποίες γίνονται μετά Θείας Λειτουργίας. Το ίδιο συνέβαινε και με τον Γάμο, αλλά και με το Βάπτισμα και Χρίσμα. Τελούνταν μαζί με τη Θεία Λειτουργία, μέσα στη Θεία Λειτουργία. Δυστυχώς, όμως, η φοβερή εκκοσμίκευση και η απομάκρυνση των χριστιανών από την Εκκλησία κατάντησαν τον Γάμο, το Βάπτισμα και την κηδεία απλές κοινωνικές κοσμικές τελετές, με ένα ελαφρό επίχρισμα χριστιανικής προσευχής. Βεβαίως, τα Μυστήρια παραμένουν Μυστήρια (και ο αριθμός τους ως προς το ότι είναι 7 είναι συμβολικός – ασφαλώς και είναι περισσότερα, πλείστα όσα τελούμενα συνιστούν Μυστήριο, όμως τα βασικά είναι 7), αλλά ο κόσμος δεν ωφελείται καθόλου από την παρουσία του σε αυτά ή όχι, εφόσον  ευρίσκεται μεν εκεί σωματικώς, όμως ψυχικά και πνευματικά βρίσκεται πολύ μακριά από τα τελούμενα και δεν συμμετέχει ενσυνείδητα. Κάποτε πρέπει τα Μυστήρια αυτά να ξαναμπούν ουσιαστικά στη ζωή των χριστιανών, οι οποίοι οφείλουν να συμμετέχουν σ΄ αυτά με πλήρη συναίσθηση των τελουμένων. Επίσης, μετά την κηδεία ακολουθούν, ως γνωστόν, τα μνημόσυνα, που συνδέονται με τη Θεία Λειτουργία. Εάν κηδευτεί κάποιος που αυτοκτόνησε, έπεται ότι θα γίνει και μνημόσυνο, δηλαδή Θεία Λειτουργία υπέρ αυτού, πράγμα που απαγορεύει ο ΙΔ΄ Κανόνας του Τιμοθεόυ Αλεξανδρείας.
    5. Συνεχώς αυξάνονται οι φωνές εκείνων που εξανίστανται και εξοργίζονται διότι η Εκκλησία προσπαθεί να οδηγήσει τους νέους και τα σχολεία σε εκκλησιασμό, εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, Ορθόδοξη κατήχηση. Φωνάζουν διαρκώς οι δαίμονες επιδιώκοντας την κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών, τη μεταβολή του σε μάθημα θρησκειολογικό, ιστορικό, χωρίς κατηχητικό χαρακτήρα. Συνεχώς προτείνουν τη διάρρηξη των σχέσεων Εκκλησίας και κράτους (πολιτείας), κ.τ.λ.  Ποιος, όμως, αντιδρά σε αυτές τις φασιστικές μεθοδεύσεις, που αφήνουν τη
νεολαία μας ακαθοδήγητη και ανερμάτιστη, πλαδαρή και νωχελική, ετοιμόρροπη και ευάλωτη ? Λείπει, λοιπόν, πλέον η σωστή, ρωμαλέα, ασκητική και νηπτική, εκκλησιαστική αγωγή. Οδηγούμε τους νέους μας σε μόνιμη ακηδία, σε ψυχική αποχαύνωση, σε επικίνδυνη χαλάρωση και έλλειψη κάθε ηθικής αντίστασης. Δηλαδή στην πνευματική νέκρωση. Μετά ας μην διαμαρτυρόμαστε όταν οι νέοι, μη έχοντας κάπου αλλού να στηριχτούν και να αντισταθούν στα όσα συμβαίνουν στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία –και όχι μόνον– καταλήγουν στα φασιστικά τάγματα των  χρυσαυγιτών και στις κτηνώδεις και εξτρεμιστικές αντιδράσεις, που θυμίζουν το φανατικό Ισλάμ. Συμβαίνει διότι έβγαλαν από τη ζωή τους τον Χριστό, που είναι η ειρήνη και έλυσε τον φραγμό, το μεσότοιχο, της έχθρας που μας κατέτρεχε επί μακρόν -από καταβολής κόσμου- μέχρι την ενανθρώπισή Του. <<Ο Χριστός εστίν η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα έν και το μεσότοιχον του φραγμού λύσας, την έχθραν, εν τη σαρκί αυτού τον νόμον των εντολών εν δόγμασι καταργήσας>>(Εφεσ. Β΄, 14-15). Και μετά απορούμε γιατί η Εκκλησία, με την άρνηση ταφής των -προ πολλού- πνευματικά νεκρών, μας υπενθυμίζει την ευθύνη και την ενοχή μας για το κατάντημά τους.
           Τούτη είναι, τελικά, η αιτία των αντιδράσεων αυτών. Και γι΄αυτό ζητούν όλοι εκείνοι τις Κηδείες. Να καθησυχάσουμε τη συνείδησή μας και να αποσείσουμε την ενοχή για την ευθύνη που μας αναλογεί, μέσα στις ψαλμωδίες της εκκλησιαστικής κηδείας. Νομίζοντας έτσι ότι ο νεκρός αναπαύεται, ένας νεκρός σωματικά που, όμως, προ πολλού νέκρωσε το πνεύμα και την ψυχή του, ενδεχομένως εξαιτίας των δικών μας παραλείψεων ή λαθών. Στο σημείο αυτό ταιριάζει απόλυτα η φράση του Κυρίου, προς εκείνο τον νέο, που ζήτησε από τον Κύριο να του  επιτρέψει να πάει να θάψει τον νεκρό πατέρα του και στη συνέχεια να επιστρέψει για να Τον ακολουθήσει, ότι <<άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς>>(Ματθ. Η΄, 22). <<Άσε τους πνευματικά νεκρούς να θάψουν αυτούς που έχουν πεθάνει>>.
        6. Σε όλα τούτα να προσθέσουμε ότι, μοναδική εξαίρεση για να κηδευτεί κάποιος αυτόχειρας κατά το εκκλησιαστικό Τυπικό υπάρχει μόνον εάν ήταν ψυχοπαθής ή φρενοβλαβής. Εάν, λοιπόν, η Εκκλησία επιτρέπει σε κάποιους αυτόχειρες την κηδεία, τούτο συμβαίνει έχοντας εχέγγυα ότι ο θανών ανήκε, έστω περιστασιακά, σε μια από τις δύο τούτες καταστάσεις. Και το να δηλώνει κάποιος τρίτος (συγγενής ή και ΜΜΕ) ότι συνειδητά προέβη στο απονενοημένο βήμα, αποτελεί όνειδος για τη μνήμη του, αλλά και υποδηλώνει ότι εξαπατήθηκε η Αρχή, που  επέτρεψε την τέλεση της κηδείας, εφόσον ο συνειδητά πράττων την αυτοχειρία επ΄ ουδενί δικαιολογείται να τύχει κηδείας στην Εκκλησία. Διαφορετικά, ποιος θα ήταν ο παιδευτικός (εκπαιδευτικός) αλλά και σωτηριολογικός σκοπός της Εκκλησίας, εάν και εφόσον δεν κανόνιζε (λάμβανε μέτρα, κατά τους ιερούς Κανόνες) όλους εκείνους που βλασφημούν τον Θεό και δε σέβονται τη ζωή, αφαιρώντας ανθρώπινες ζωές από την επίγειο βιοτή που, εξάλλου, δεν έφεραν εκείνοι στο φώς της υπάρξεως ? Μακροθυμία και ανοχή δείχνει η Εκκλησία για τη σωτηρία  της ψυχής. Όλα έχουν σκοπό τη σωτηρία μέσω της μετάνοιας. Αλλά σε αυτόν που, πλέον, δεν μπορεί να μετανοήσει διότι <<εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια>>(Ι. Χρυσόστομος) -δηλαδή <<μετά θάνατον δεν μπορείς πια να μετανοήσεις>> αλλά και <<Ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας>>(Ρωμ. ΣΤ΄, 7), δηλαδή <<ο πεθαμένος δεν μπορεί πια να αμαρτήσει>>, αυτό σημαίνει η φράση αυτή – όχι εκείνο που εσφαλμένα ισχυρίζονται οι ανίδεοι περί την Αγία Γραφή και επικαλούνται ότι <<ο νεκρός συγχωρείται>>. Διαφορετικά όλοι θα συγχωρούνταν και όλοι θα σώζονταν (τότε  γιατί κάποιος να είναι δίκαιος στη ζωή του αφού θα συγχωρεθεί)- τι είδους μακροθυμία μπορείς να δείξεις ? <<Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος>>(Εβρ. Ι΄, 31). Είναι φοβερό να πέσεις στα χέρια του Θεού, που είναι-όντως- ολοζώντανος !-



Πηγές- Βοηθήματα- Κείμενα:
1.    Αγία Γραφή
2.    Ιερό Πηδάλιο, εκδ. <<Αστέρος>>, Αθήνα 1976
3.    Περιοδικό <<Σπίθα>>, Ι. Μονή Λογγοβάρδας Πάρου, τεύχος Ιουνίου 2005

Κυριακές της Απόκρεω και της Τυρινής:

ΠΡΟΣ  ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΣΤΕΣ  ΚΑΙ  ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟΥΣ…

Του  Γεωργίου  Φωτ.  Παπαδόπουλου – Κήρυκα  του  Θείου  Λόγου

 

            Ως  γνωστόν,  η  Αγία  μας  Εκκλησία,  μέσα  από  Αποφάσεις  τόσο  Οικουμενικών  Συνόδων  όσο  και  από  μια  σειρά  άλλων,  έχει  καταδικάσει  τις  πράξεις  και  τα  έθιμα  εκείνα  που  έλκουν  την  προέλευσή  τους  από  τα  χρόνια  της  ειδωλολατρίας  (προ  Χριστού  κυρίως,  αλλά  και  μεταγενέστερα),  ως  ασυμβίβαστες  με  την  χριστιανική  ιδιότητα  και  δη  την  Ορθοδοξία.

            Παρά  ταύτα   υπάρχουν  ακόμη  και  στις  μέρες  μας  άνθρωποι  βαπτισμένοι  χριστιανοί  Ορθόδοξοι  οι  οποίοι,  όχι  μόνον  δεν  τηρούν  τα  όσα  έχουν  δεσμευτεί  να  τηρούν  ως  χριστιανοί,  αλλά  - απεναντίας – προβάλλουν  και  ως  έθιμα  ειδωλολατρικά  ήθη  και  δρώμενα,  ουδεμία  σχέση  έχοντα  με  την  κατά  Χριστόν  βιωτή.

            Τα  δρώμενα  αυτά  (καρναβάλια,  μεταμφιέσεις,  οινοποσίες,  κ.α.)  που  αποτελούσαν  μίμηση  και  ευχαριστία  προς  τον  ανύπαρκτο, ειδωλολατρικό – σημειωτέον,  επίσης,  πόρνο,  άδικο  και  μέθυσο – θεό  Διόνυσο  αναβιώνονται  στον  τόπο  μας,  την  μαρτυρική  Ελλάδα,  με  έμφαση  το  διήμερο  του  Σαββατοκύριακου  των  Απόκρεω  και  της  Τυρινής  όπου – τι  τραγική  ειρωνεία,  Θεέ  μου – ο  Απόστολος  και  το  Ευαγγέλιο  των  Κυριακών  εκείνων  μας  μιλούν  για  την  Δευτέρα  Παρουσία,  την  κρίση  του  Θεού,  τη  νηστεία  και  την  εξορία  των  Πρωτοπλάστων  από  τον  Παράδεισο  εξαιτίας  της  παρακοής  τους  προς  το  θείο  θέλημα.

            Εξόριστοι  ο  Αδάμ  και  η  Εύα  την  Καθαρά  Δευτέρα  (υπ΄ όψιν  ότι  ονομάζεται  έτσι  διότι  αποτελεί  την  πρώτη  ημέρα  που  οι  πιστοί  καλούνται  να  <<καθαρίσουν>>  εαυτούς  από  την  αμαρτία,  ώστε  αξίως  να  εορτάσουν  τα  σεπτά  Πάθη  και  την  ένδοξη  Ανάσταση  του  Κυρίου)  κι  εμείς  χορεύουμε,  τρώμε,  και  πίνουμε  στην  υγειά  του  …΄΄θεού΄΄  καρνάβαλου… !

            Μιλά  ο  Απόστολος  Παύλος  τις  ημέρες  εκείνες  λέγοντας  <<Πάντα  μοι  έξεστιν  αλλ΄ ου  πάντα  μοι  συμφέρειν.  Πάντα  μοι  έξεστιν  αλλ΄ εγώ  ουκ  εξουσιασθήσομαι  υπό  τινος>>(Α΄ Κορινθ.  ΣΤ΄, 12).  <<Τα  πάντα>>,  λέει,  <<μπορώ  να  κάνω  αλλά  δεν  μου  συμφέρει  (πνευματικά)  να  τα  κάνω.  Τα  πάντα  μπορώ  να  κάνω  αλλά  εγώ  δεν  θα  επιτρέψω  τον  εαυτό  μου  να  τον  εξουσιάσει-κατευθύνει- ποδηγετήσει  κανένας>>.  Είναι  τούτα  τα  ιερά  λόγια  μια  απάντηση  σε όλους  εκείνους  οι  οποίοι  μεταξύ  του  λόγου  της  Εκκλησίας  και  του  λόγου  της  λαϊκής  παράδοσης  επιλέγουν  τον  δεύτερο  να  τηρούν  στη  ζωή  τους.

            Συνεχίζει  ο  ιερός  Απόστολος  <<ει  βρώμα  σκανδαλίζει  τον  αδελφόν  μου,  ου  μη  φάγω  κρέα  εις  τον  αιώνα  ίνα  μη  τον  αδελφόν  μου  σκανδαλίσω>> (Α΄ Κορινθ.  Η΄,  13).  Εάν,  δηλαδή,  όσα  διαπράττω  (το  βρώμα  δεν  έχει  μόνο  την  έννοια  του  φαγητού- της  σωματικής  τροφής – αλλά  συμβολίζει  οτιδήποτε  αφομοιώνει  ψυχικά  και  πνευματικά  ο  άνθρωπος).  <<Πρώτον  καταλλάγηθι  τοις  σε  λυπούσι,  έπειτα  θαρρών  μυστικήν  βρώσιν  φάγε>>  αναφέρει  ο  Άγιος  Συμεών  ο  Μεταφραστής  στην  Ακολουθία  της  Θείας  Μεταλήψεως.  <<Πρώτα  να  συμφιλιωθείς  με  όσους  σε  λύπησαν  και  τους  λύπησες  και  έπειτα  να  αποτολμήσεις  να  μεταλάβεις  της  Θείας  Ευχαριστίας.  <<Μυστική  βρώση>>  είναι  το  Σώμα  και  το  Αίμα  του  Κυρίου  το  οποίο  <<καθαρίζη  ημάς  από  πάσης  αμαρτίας>> (Ά  Ιωάνν.  Α΄,  7).

            Δεν  θα  πράξω,  λοιπόν,  κάτι  το  οποίο  αντιστρατεύεται  τον  λόγο  του  Θεού  και  σκανδαλίζει- προκαλεί  τον  συνάνθρωπό  μου  (φανταστείτε  πόσοι  σκανδαλίζονται  καθημερινά  από  τα  κάθε  λογής  καμώματα  τριγύρω  μας,  με  όσα  γίνονται  από  πολιτικούς,  ανθρώπους  της  κοσμικής  νύχτας,  αλλά  και  άμυαλους  και  ΄΄απνευμάτιστους΄΄  συνανθρώπους  μας).

            Αναφορικά  με  τούτο  το  ζήτημα  ο  ίδιος  ο  Κύριος  μίλησε  και  ήταν  κατηγορηματικός:  <<Προτιμότερο  είναι  να  κρεμάσει  κάποιος  μια  πέτρα  στο  λαιμό  του  και  να  πάει  να  πνιγεί,  παρά  να  σκανδαλίσει  έναν  συνάνθρωπό  του>>  (Μαρκ.  Θ΄,  42).  Στο  σημείο  αυτό  πρέπει  να  επισημάνουμε  ότι  και  ο  Απόστολος  των  Εθνών,  Παύλος, ο  <<πρώτος  μετά  τον  Ένα  (τον  Κύριο)>>  κατά  την  παράδοση  της  Εκκλησίας  μας,  μιλά  για  τήρηση  και  αναβίωση της  παράδοσης.  <<Στήκετε  και  κρατείτε  τας  παραδόσεις>> (Β΄ Θεσσαλ. Β΄,  15).  Αλλά  ποια  παράδοση  ?  Την  <<άπαξ  τοις  αγίοις  παραδοθείσαν  πίστιν>> (Ιουδ., 3).  Την  παράδοση  που  μαρτυρεί  ο  λόγος  του  Θεού  και  η  Αγία  Γραφή,  όχι  η  παράδοση  κάθε  κράτους.  Διότι  μια  τέτοια  παράδοση  (π.χ.  Ιουδαϊκή,  προτεσταντική,  Ρωμαιοκαθολική,  Χιλιαστική,  Μουσουλμανική,  ειδωλολατρική, κ.ο.κ.)  εφόσον  αντίκειται  στην  ιερή  παράδοση – που  μας  έχει  διασωθεί  και  δοθεί  ως  ιερή  παρακαταθήκη – δεν  γίνεται  σεβαστή  και  αποδεκτή.  <<Συ  δε  μένε  εν  οίς  έμαθες  και  επιστώθης,  ειδώς  παρά  τινος  έμαθες  και  ότι  από  βρέφους  τα  ιερά  γράμματα  οίδας  τα  δυνάμενά  σε  σοφίσαι  εις  σωτηρίαν  δια  πίστεως  εν  Χριστώ  Ιησού>> (Β΄ Τιμοθ.  Γ΄,  14)  αναφέρει  ο  Απόστολος  Παύλος  στον  νεαρό  Απόστολο  Τιμόθεο. 

            Αποδεκτή  είναι  η  παράδοση  που  φωτίζει  και  σώζει,  όχι  που  τυφλώνει  και  μας  φέρνει  πίσω  στις  εποχές  του  σκότους.  Αποδεκτή  είναι  η  παράδοση  που,  μέσω  της  πίστης  στην  Αγία  μας  Εκκλησία,  την  Ορθοδοξία,  μας  καθοδηγεί  <<εις  νομάς  σωτηρίους>>,  σε  μέρη  σωτήρια.  Όχι  η  οποιαδήποτε  παράδοση. Ο  Κύριος  ζήτησε  από  τους  Μαθητές  Του  να  κηρύξουν  το  Ευαγγέλιό  Του  και  να  κατηχήσουν  τους  ανθρώπους  σε  ολόκληρο  τον  κόσμο:  <<πορευθέντες  μαθητεύσατε  πάντα  τα  έθνη>> (Ματθ.  ΚΗ΄,  19).  Και  τόνισε  ότι  <<ο  μεν  πιστεύσας  σωθήσεται,  ο  δε  απιστήσας  κατακριθήσεται>>(Μαρκ.  ΙΣΤ΄,  16).  Η  παράδοση  της  Εκκλησίας  μας  είναι  υπεράνω  κάθε  άλλης,  εθνικής  και  λαϊκής,  παράδοσης.

            Εκτός  όλων  αυτών,  την  ημέρα  που, ανόητοι  άνθρωποι,  πονηροί  και  γόητες  <<προκόπτουν  επί  το  χείρον,  πλανώντες  και  πλανώμενοι>> (Β΄ Τιμοθ.  Γ΄,  13)  και  που  έχρησαν  την  ευμάρεια  ως  κύριο  σκοπό  και  στόχο  της  ζωής  τους,  χαιδιεντίζοντας,  μπεκροπίνοντας,  βωμολοχώντας, ευρισκόμενοι εκτός  εαυτού,  την  ίδια  εκείνη  ημέρα – την  Καθαρά  Δευτέρα  το  απόγευμα – κτυπά  η  καμπάνα  και  ξεκινούν  τα  Μεγάλα  Απόδειπνα.  Βρέθηκα  πριν  από  χρόνια  σε  ένα  χωριό  της  νότιας  Χίου  και  στις  5  το  απόγευμα  χτύπησε  η  καμπάνα.  Οι  καρναβαλιστές  ακόμη  χόρευαν  στην  παρακείμενη  του  Ναού  πλατεία  ενώ  ακριβώς  τότε  γινόταν  το  Μεγάλο  Απόδειπνο  και  ο  Ιερέας  διάβαζε  την  Ευαγγελική  περικοπή  της  ημέρας:  <<Αμήν  αμήν  λέγω  υμίν  ότι,  αρθήσεται  αφ΄ υμών  η  βασιλεία  του  Θεού  και  δοθήσεται  έθνει  ποιούντι  τους  καρπούς  αυτής>> (Ματθ.  ΚΑ΄,  43).  <<Αλλοίμονο  σας>>,  με  δυο  λόγια,  <<θα  σας  βγάλω  έξω  από  τη  βασιλεία  του  Θεού,  το  επουράνιο  πολίτευμα  της  Εκκλησίας  μας,  και  θα  βάλω  λαό  που  σέβεται  τον  νόμο  του  Θεού,  που  υπακούει  στον  νόμο  του  Θεού,  που  τηρεί  το  θέλημα,  τον  νόμο  του  Θεού,  που  παράγει  πλούσιους  πνευματικούς,  ψυχωφελείς  καρπούς>>.

            Πόσοι  τα  άκουσαν  και  πόσοι  τα  κατάλαβαν  τα  λόγια  αυτά ?  Οι  άφρονες,  αναφέρει  η  Εκκλησία  μας,  <<ελάτρευσαν  την  κτίσιν  παρά  τον  Κτίσαντα>> (Καταβασίες  Θεοτόκου).  Οι  άφρονες  προσκύνησαν  τα  δημιουργήματα,  εφήμερα  και  φθαρτά,  αντί  τον  μόνο  αιώνιο,  αθάνατο,  αληθινό  Δημιουργό- Θεό.

            Και  οι  άνθρωποι  του  καρναβαλιού  και  της  αποκριάς,  ηθελημένα  ή  άθελα,  έκλεισαν  τ΄ αυτιά  τους  στην  Ευαγγελική  περικοπή  του  Κυρίου:  <<αρθήσεται  αφ΄ υμών  η  βασιλεία  του  Θεού  και  δοθήσεται  έθνει  ποιούντι  τους  καρπούς  αυτής>>  (Ματθ.  ΚΑ΄,  43),  που  λεγόταν  δίπλα  απ΄ εκεί  που  χόρευαν  ξέφρενα,  έχοντας  παραμερίσει  και  αγνοήσει  τον  Θεό  και  έχοντας  παραδοθεί  στα  δεσμά  του,  ανθρωποκτόνου,  Μισόκαλου.

            Καλή  και  Ευλογημένη  Αγία  και  Μεγάλη  Τεσσαρακοστή,  με  Χριστό  στη  ζωή  μας.-

 

Γεώργιος  Φωτ.  Παπαδόπουλος

Κήρυκας  του  θείου  λόγου              

ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΓΙΟΙ –ΜΑΡΤΥΡΕΣ ?

Του  Γιώργου  Φωτ.  Παπαδόπουλου – Κήρυκα του θείου λόγου

 

            Ο Πανάγαθος και Παντοδύναμος Θεός, δια της Αγίας μας Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας, δεν έχει περάσει μια ημέρα στον χρόνο, αλλά και πριν από αυτόν (με την έννοια που εμείς σήμερα τον φανταζόμαστε, από κτήσεως του σύμπαντος) –με τη δημιουργία των Αγίων Αγγέλων– που να μην έχει αναδείξει Αγίους. Δυνάμεις υλικές αλλά και άυλες, δυνάμεις ορατές αλλά και αόρατες, δυνάμεις επίγειες αλλά και επουράνιες. Τα πάντα μαρτυρούν ότι <<Εις Άγιος, Εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν>>.

            Πολλοί είναι εκείνοι που αναρωτιούνται εάν στη, σύγχρονη, εποχή μας υπάρχουν Άγιοι. Ασφαλώς και υπάρχουν. Και Όσιοι και Ιεράρχες και Μάρτυρες. Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν εις αιώνας αιώνων και πέραν αυτών. Όσο υπάρχει Εκκλησία, δηλαδή πάντοτε, θα υπάρχουν και Άγιοι. Διότι σκοπός της Εκκλησίας δεν είναι να αναδείξει καλούς ανθρώπους (αυτό, ενδεχομένως, να το επιδιώκουν και ιδεολογικές ή άλλου είδους κινήσεις), αλλά ΑΓΙΟΥΣ. <<Άγιοι γίνεσθε ότι εγώ Άγιος ειμί>>, διεκήρυξε ο Κύριος (Α΄ Πετρ. Α΄, 16).

            Ο Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος Πορφύριος, ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης, ο Άγιος Νικηφόρος ο λεπρός, ο Άγιος Άνθιμος της Χίου, ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς, η Αγία Σοφία της Κλεισούρας, οι Γέροντες Φιλόθεος (Ζερβάκος), Αμφιλόχιος (Μακρής), Ιάκωβος (Τσαλίκης), Βησσαρίων (Μονής Αγάθωνος- Φθιώτιδος), Ιερόθεος (Αιγίνης), Κορνήλιος (Μονής Αγίας Σκέπης- Χίου), πάμπολλοι Αγιορείτες πατέρες, ακόμη και οι μακαριστοί Επίσκοποι: Φλωρίνης Αυγουστίνος (Καντιώτης), Χαλκίδος Νικόλαος (Σελέντης), Εδέσσης Καλλίνικος (Πούλος), Κισάμου-Κρήτης Ειρηναίος (Γαλανάκης), Σισανίου Αντώνιος (Κόμπος), μαρτυρούν ότι, και στις σύγχρονες ημέρες μας, στην εποχή μας, υπάρχουν Άγιοι. Οι νεομάρτυρες στη Ρωσία, την Ουκρανία, την Αλβανία, την Τουρκία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ασία, που -κατά χιλιάδες- βρίσκουν καθημερινά, φρικτό, μαρτυρικό, θάνατο, ίδιο με εκείνον που υπέστησαν οι πρώτοι Μάρτυρες, κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, από τους ειδωλολάτρες αυτοκράτορες και επάρχους, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Υπολογίζεται ότι, κάθε χρόνο, σφαγιάζονται και βρίσκουν μαρτυρικό θάνατο περί τις 150.000 χριστιανοί ανά τον κόσμο, χάριν της πίστης τους στον Χριστό.

            Και οι πρόσφατες απαγωγές των δύο Μητροπολιτών που, Κύριος οίδεν εάν ζουν πλέον και πως, και των δεκάδων Μοναχών, στη Συρία και την Τουρκία, δεν αποδεικνύει ότι υπάρχουν σήμερα Μάρτυρες ?

            Μπορεί στη δική μας χώρα, κάποιοι να ζουν ειρηνικά αλλά περιφρονητικά απέναντι σε όσα η Αγία μας Εκκλησία πρεσβεύει. Αντικατέστησαν τον Θεό με τις …δημοκρατικές τους δοξασίες… Και είδαμε που οδήγησαν τον τόπο, έναν τόπο που, εάν συνεχίζουν την ξέφρενη πορεία τους, μπορεί να οδηγήσουν στον όλεθρο και τον αφανισμό. Κι εδώ υπάρχουν μάρτυρες. Μάρτυρες κατά την προαίρεση. Είναι αυτοί που εξακολουθούν, σε πείσμα των δαιμόνων, να ομολογούν την αλήθεια, να κηρύττουν τον λόγο του Θεού, να λοιδορούνται, χλευάζονται, διώκονται από τους κάθε είδους ψευτοπροοδευτικούς και ψευτοδημοκράτες που υπερπληθύνθηκαν στον τόπο.

            Ωστόσο, πέραν της Ελλάδος, που κάποτε ήταν η κοιτίδα της Ελληνοχριστιανικής βιοτής -ενώ σήμερα της διεθνούς αποφυγής- υπάρχουν εκατομμύρια πιστοί χριστιανοί ανά τον κόσμο. Υπάρχουν άνθρωποι που σέβονται τα ιερά και Όσια της Εκκλησίας μας, που δεν τα περιφρονούν και δεν διστάζουν να τα ομολογούν στη ζωή τους, θεωρητικά και πρακτικά, ενίοτε και με κίνδυνο ακόμη αυτής καθεαυτής της επίγειας ζωής τους. Είναι αρετή το να διαθέτεις πίστη και θάρρος, που μπορεί να σε οδηγήσει στο μαρτύριο. Προσωπικά, η αχρειότητα του σαρκίου μου, αλλοίμονό μου, δεν ξέρω εάν θα μου επέτρεπε να αντέξω μια τέτοια δοκιμασία. Ο Κύριος είπε ότι, τη στιγμή εκείνη, μη δειλιάσετε, <<εγώ γάρ δώσω υμίν στόμα και σοφία, ή, ου δυνήσονται αντιπείν, ουδέ αντιστήναι πάντες οι αντικείμενοι υμίν>> (Λουκ. Κ΄, 15). <<Εγώ θα σας δώσω δύναμη, εκείνη τη στιγμή, και λόγια ιερά να μιλήσετε, γεμάτα από θεϊκή σοφία,  με τα οποία θα αποστομωθούν και δεν θα μπορούν να σας αντικρούσουν οι αρνητές και αμφισβητίες της πίστης>>. Αυτό συμβαίνει καθημερινά ανά τον κόσμο. Ας το ξέρουν και οι πιστοί και οι άπιστοι !

            Επειδή πολλοί ερωτούν, ποια η στάση των χριστιανών έναντι των αλλοθρήσκων και διωκτών της πίστης, δράττομαι την ευκαιρία και παρουσιάζω, κατωτέρω, απόσπασμα από την εξαίσια εισήγηση της Προέδρου του Πανελληνίου Χριστιανικού Ομίλου Ορθοδόξου Ιεραποστολής (Τρυγόνος 3- Κυψέλη, Αθήνα – μιας Ιεραποστολικής Αδελφότητας που αξίζει να στηρίξουμε και η οποία αναπτύσσει τεράστιο φιλανθρωπικό έργο, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, από το υστέρημα των μελών και φίλων της και μόνον –προϊόν και μεγαλούργημα του μακαριστού, Ομολογητή, Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνου (Σακελλαρόπουλου), απηνώς και αδίκως διωχθέντος από το εκκλησιαστικό καθεστώς των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων) κας Μαρίας Γεωργούλα, Θεολόγου- Φιλολόγου, όπως έχει δημοσιευθεί στο επίσημο όργανο της Αδελφότητας, περιοδικό <<Ιεραποστολικής Ταχυδρόμος>> (Τεύχος 124, Οκτ.- Δεκ. 2013, σελ. 31-32):

…………………….   

<<Σε χώρες ακραίου Ισλάμ οι Χριστιανοί δεινοπαθούν Στη Συρία ομάδες εξτρεμιστών, τα λεγόμενα Τζαμαάρ, οπλισμένοι και καταρτισμένοι με οικονομική ενίσχυση των ξένων χωρών, εσκεμμένα δολοφονούν τους Χριστιανούς. Πιο τακτικές έχουν γίνει οι απαγωγές των Χριστιανών.

Στη Λιβύη οι Χριστιανοί εκτοπίζονται. Οι 75% Χριστιανοί της Λιβύης εγκατέλειψαν τη χώρα τους κατά τη διάρκεια πολεμικών συρράξεων.

Στο Ιράκ κατοικούσαν περισσότερο από ενάμιση εκατομμύριο Χριστιανοί.  Τα 9/10 εξ αυτών έχουν πάρει το δρόμο της προσφυγιάς ή σκοτώθηκαν, ενώ όσοι παρέμειναν φοβούνται καθημερινά φόνους και απαγωγές των Ισλαμιστών. 

Στο Ιράν κατοικούν τουλάχιστον πεντακόσιες χιλιάδες Χριστιανοί. Όμως και εδώ καταγράφονται περιστατικά διάκρισης σε βάρος των Χριστιανών. Είναι γνωστή η καταδίκη σε θάνατο το 2012 από το δικαστήριο της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Γιοσέφ Νανταρχάνι για την προσχώρησή του στο Χριστιανισμό. 

Στο Πακιστάν οι Χριστιανοί στερούνται κάθε δικαιώματος, η κατάστασή τους μπορεί να χαρακτηρισθεί ως καταστροφική.Με την ψήφιση του νόμου περί βλασφημίας το 1986 μπορούν να κατηγορούν τους Χριστιανούς για την προσβολή του Ισλάμ χωρίς να παρουσιάζουν μάρτυρες και αποδείξεις. Πολλά είναι τα θύματα των ψευδοκατηγοριών. Αρκετές Χριστιανές στο Πακιστάν αναγκάζονται δια της βίας να αλλαξοπιστήσουν. 700 περίπου Πακιστανές Xριστιανές κοπέλες κάθε χρόνο αναγκάζονται να προσχωρή

σουν στο Ισλάμ μετά από πίεση. 

Στο Αφγανιστάν οι Χριστιανοί αναγκάζονται να αποκρύβουν το πιστεύω τους. Βαρύτατο έγκλημα θεωρείται η ποστασία από το Ισλάμ και οι Χριστιανοί υφίστανται διωγμούς από τους Ισλαμιστές.

Στην Αλγερία πρόσφατα τέθηκε σε ισχύ ο νόμος «περί βλασφημίας». Εκτός των 11.000 Χριστιανών υπάρχει πολύ μεγαλύτερος αριθμός κρυπτοχριστιανών.  Απαγορεύεται η Ιεραποστολική δράση ανάμεσα στους Μουσουλμάνους. 

Στο Σουδάν οι Χριστιανοί του Νότου πέφτουν θύματα του δουλεμπορίου.  Στη Νιγηρία με πληθυσμό 150 εκατομμύρια κατοίκους οι Χριστιανοί αποτελούν 27 εκατομμύρια από το συνολικό πληθυσμό. Οι Χριστιανοί εξοντώνονται καθημερινά από ομάδες εξτρεμιστών. 

Στη Σομαλία οι Χριστιανοί ανέρχονται στο 1% του συνολικού πληθυσμού (περίπου πέντε χιλιάδες). Οι εξτρεμιστές ανακοίνωσαν τις προθέσεις τους να εξαφανίσουν εντελώς τους Χριστιανούς στη Σομαλία.

Στην Ζανζιβάρη η οποία αποτελεί τμήμα της Τανζανίας οι Χριστιανοί αναγκάζονται δια της βίας να ασπαστούν το Ισλάμ, τους αρνούνται την πρόσληψη στη δουλειά. Σε οκτάμηνη φυλάκιση καταδικάστηκε Χριστιανός στο σπίτι του οποίου ανακάλυψαν την Αγία Γραφή.

Στην Αραβική Χερσόνησο απαγορεύεται ο Χριστιανισμός καθώς και σε χώρες της Σαουδικής Αραβίας. Η χώρα αυτή κατέχει την τρίτη θέση από πλευράς διωγμών στους οποίους υποβάλλει τους Χριστιανούς.

Διωγμοί στις χώρες Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας και Άπω Ανατολής

Στη Βόρεια Κορέα περίπου εβδομήντα χιλιάδες Χριστιανοί βρίσκονται κρατούμενοι σε τριάντα στρατόπεδα εργασίας. Από είκοσι τέσσερα εκατομμύρια συνολικού πληθυσμού τετρακόσιες  χιλιάδες είναι οι Χριστιανοί. Η Βόρεια  Κορέα είναι η χειρότερη παγκόσμια στη  δίωξη των Χριστιανών που θεωρούνται επικίνδυνοι για το πολίτευμα. Εκτελέσεις  με θάλαμο αερίων, ιατρικά πειράματα  και με οδοστρωτήρα ακόμη είναι μια θλιβερή πραγματικότητα.

Στις Μαλδίβες, στο Μπαγκλαντές, στην Ινδονησία, τα εγκλήματα που διαπράττονται από μουσουλμάνους κατά της ζωής και της περιουσίας των Χριστιανών μένουν ατιμώρητα.

Στις Φιλιππίνες η δράση μουσουλμανικών τρομοκρατικών οργανώσεων  στοίχισε τη ζωή σε εκατόν είκοσι χιλιάδες Χριστιανούς την τελευταία δεκαετία, ενώ πεντακόσιες χιλιάδες πήραν το δρόμο της προσφυγιάς.

Στην Κίνα πολλοί αναγκάζονται να λατρεύουν το Θεό σε κατακόμβες, γιατί αλλού κινδυνεύεις να φυλακιστείς και να ξυλοκοπηθείς.

Κάτι παρόμοιο γίνεται στο Βιετνάμ. 

Στην Ινδία οι Χριστιανοί υποφέρουν από εξτρεμιστικούς οργανισμούς Ινδουιστών. Στα 1,1   εκατομμύρια ανέρχεται ο πληθυσμός της Ινδίας. Συνολικά στην Ινδία συνυπάρχουν 23-24 εκατομμύρια

Χριστιανοί. Ινδουϊστές εξτρεμιστές στην Orissa της Ινδίας άρχισαν βίαιη εξέγερση με σκοπό την  ομάκρυνση των Χριστιανών από την περιοχή. Πολλοί  Χριστιανοί σκοτώθηκαν και τραυματί

στηκαν, αλλά και κάηκαν 400 Εκκλησίες και 4.000 σπίτια Χριστιανών.

Στην γειτονική μας Τουρκία είναι πολύ δύσκολο να είσαι Χριστιανός. 

Πρώτον κινδυνεύεις από τους φανατικούς μουσουλμάνους, όπως οι 3  Χριστιανοί που σφάχτηκαν μέσα σε ένα Χριστιανικό εκδοτικό οίκο, που ανήκε  σε έναν από τους τρεις. Δεύτερον το κράτος, μπορεί να σου καταλογισθεί η κατηγορία της προσβολής  της Τουρκικής Εθνικής συνείδησης, αν  αποφασίσεις να μοιραστείς τις Χριστιανικές σου πεποιθήσεις με άλλους.   Στην Τουρκία όπου γύρω στο 1900  οι Χριστιανοί καταλάμβαναν το 20% του πληθυσμού, σήμερα κατέχουν λιγότερο  από το 1%.

Η παράθεση των ανωτέρω σκοπό έχει όχι να δημιουργήσει μίσος κατά  των αλλοθρήσκων, αλλά να τονισθεί ότι δεν είναι εύκολη η σημερινή κατάσταση  στον κόσμο. Πρέπει να είμαστε ενήμεροι για το τι γίνεται σε άλλες περιοχές, για  να καταλάβουμε ότι ο κόσμος σήμερα αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο. Χρειάζεται σκληρός αγώνας των σύγχρονων  Χριστιανών για να μείνουν πιστοί στα ιδανικά τους>>.-