Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2016
Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2015
Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2015
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Χίου κ. ΜΑΡΚΟΥ μηνός Ὀκτωβρίου 2015
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Χίου κ. ΜΑΡΚΟΥ μηνός Ὀκτωβρίου 2015
1.10.2015 ΠΕΜ. Ἱερά Μονή Ἁγίας Σκέπης Χαλκειοῦ Θεία Λειτουργία
10.10.2015 ΣΑΒ. Ἱερά Μονή Παναγίας "Βοηθείας" Μ. Ἑσπερινός
11.10.2015 ΚΥΡ. Ἱερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Καλλιμασιᾶς Θεία Λειτουργία
13.10.2015 ΤΡΙ. Ἱερός Ναός Ἁγίας Παρασκευῆς Ζυφιᾶ Μ. Ἑσπερινός
14.10.2015 ΤΕΤ. Ἱερός Ναός Ἁγίας Παρασκευῆς Φυτῶν Θεία Λειτουργία
17.10.2015 ΣΑΒ. Ἱερός Ναός Ἁγίου Λουκᾶ Καρδαμύλων Μ. Ἑσπερινός
18.10.2015 ΚΥΡ. Ἱερός Ναός Ἁγίου Λουκᾶ Λειβαδίων Θεία Λειτουργία
18.10.2015 ΚΥΡ. Ἱερός Ναός Ἁγίου Λουκᾶ Βαρβασίου Μ. Ἑσπερινός
19.10.2015 ΔΕΥ. Ἱερός Ναός Ἁγίου Ἀρτεμίου Μ. Ἑσπερινός
20.10.2015 ΤΡΙ. Ἱερός Ναός Ἁγίας Ματρώνης Καταβάσεως Θεία Λειτουργία
23.10.2015 ΠΑΡ. Ἱερός Ναός Ἁγίου Ἰακώβου πόλεως Χίου Θεία Λειτουργία
24.10.2015 ΣΑΒ. Ἱερός Ναός Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Χριστοῦ Βαρβασίου Μ. Ἑσπερινός
25.10.2015 ΚΥΡ. Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Θεία Λειτουργία
26.10.2015 ΔΕΥ. Ἱερός Ναός Ἁγίου Δημητρίου Ἀρμολίων Θεία Λειτουργία
27.10.2015 ΤΡΙ. Ἱερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Βέσσης Θεία Λειτουργία
28.10.2015 ΤΕΤ. Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Θεία Λειτουργία
31.10.2015 ΣΑΒ. Ἱερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Καρυῶν Θεία Λειτουργία ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2015
Μ Η Ν Υ Μ Α τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κ. Μάρκου, Π ρ ό ς τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ Λαόν, ἐπί τῇ Εὐλογητῇ Ἐπισκέψει εἰς Χίον τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κων/πόλεως, Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
Ἀριθμ. Πρωτ. 1.782
Ἀριθμ. Διεκπ. 796
Ἐν Χίῳ τῇ 31ῃ Αὐγούστου 2015
Κατάθεσις Τιμίας Ἐσθῆτος Ὑπεραγίας Θεοτὀκου
Μ Η Ν Υ Μ Α
τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν
κ. Μάρκου,
Π ρ ό ς
τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ Λαόν,
ἐπί τῇ Εὐλογητῇ Ἐπισκέψει εἰς Χίον
τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κων/πόλεως,
Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
Κυρίου Κυρίου Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν, ἡ ἁγιοτόκος καί μυρίπνοος, κατόπιν τῆς Εὐλογίας τοῦ Θεοῦ, θά ὑποδεχθῇ τήν 11ην Σεπτεμβρίου 2015, μέ αἰσθήματα βαθυτάτου σεβασμοῦ καί ψυχικῆς ἀνατάσεως, τόν Πατριάρχην τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων, τόν λυχνοστάτην ἀπό τό ἀείφωτον Φανάριον, τόν φιλάνθρωπον Πατέρα καί Δεσπότην.
Διαβάστε περισσότερα » ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Τετάρτη 8 Ιουλίου 2015
ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ: «Μετά τη φιλανθρωπία να χτίσουμε στα ερείπια», είπε ο Μάρκος
Του Δημήτρη Τσάκα
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.
Έκκληση προς τους ομογενείς να συνεχίσουν την παροχή βοήθειας προς την
Ελλάδα και να επισκεφθούν μαζικά τη Χίο αυτό το καλοκαίρι απηύθυνε ο
Μητροπολίτης Χίου Ψαρών και Οινουσσών Μάρκος.
πηγη ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι,Μ,ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Τετάρτη 29 Απριλίου 2015
Πρόγραμμα Λατρευτικῆς Διακονίας Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου κ. Μάρκου μηνός Μαΐου 2015
Σάββατο 02.05.2015 Ἱερά Μονή Ἁγίου Μηνᾶ Θεία Λειτουργία
Σάββατο 02.05.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Ἰσιδώρου Βροντάδου Μέγας Ἑσπερινός, ὢρα 6.30 μ.μ.
Κυριακή 03.05.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Γεωργίου Φρουρίου Θεία Λειτουργία μετά τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου, ὢρα 10.30 π.μ.
Πέμπτη 07.05.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Ταξιαρχῶν Σερρῶν Μέγας Ἑσπερινός
Παρασκευή 08.05.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Ταξιαρχῶν Θεία Λειτουργία
Σάββατο 09.05.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Ἰσιδώρου Πετροκοκκίνου Ἑσπερινός, ὢρα 6.30 μ.μ.
Κυριακή 10.05.2015 Ἱερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Χαλκείου Θεία Λειτουργία
Τετάρτη 13.05.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Μέγας Ἑσπερινός
Πέμπτη 14.05.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Θεία Λειτουργία
Τετάρτη 20.05.2015 Ἱερά Μονή Παναγίας Βοηθείας Θεία Λειτουργία
Τετάρτη 20.05.2015 Ἱερός Ναός Ἀναλήψεως Βουνοῦ Μέγας Ἑσπερινός
Πέμπτη 21.05.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Κωνσταντίνου Πισπιλοῦντος Θεία Λειτουργία
Σάββατο 23.05.2015 Ἱερά Μονή Μυρσινιδίου Ἑσπερινός, ὢρα 5.00 μ.μ.
Κυριακή 24.05.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Μάρκου Θεία Λειτουργία
Σάββατο 30.05.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Καταρράκτου Ἑσπερινός
Κυριακή 31.05.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Θεία Λειτουργία
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Δευτέρα 13 Απριλίου 2015
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 20 «Πασχάλιος Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος».
ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ
Πρός
Πρό ὀλίγων ἡμερῶν ἠκούσαμεν τήν καταδίκην εἰς θάνατον, πού ἐπέβαλεν ὁ ἄνθρωπος εἰς τόν Θεόν. Σήμερον ἀκούομεν τήν «καταδίκην» εἰς ἀθανασίαν, πού ὁ Θεός διά τῆς ἀναστάσεώς Του χαρίζει εἰς τούς ἀνθρώπους. Τό μεγαλύτερον μῖσος τό ἔδειξαν οἱ ἄνθρωποι πρός τόν Θεόν, ὅταν Τόν ἐσταύρωσαν. Τήν μεγαλυτέραν ἀγάπην δεικνύει ὁ Θεός πρός τούς ἀνθρώπους, ὅταν ἀνασταίνεται. Οἱ ἄνθρωποι ἤθελαν νά καταστήσουν τόν Θεόν θνητόν, ἀλλά ὁ Θεός διά τῆς ἀναστάσεώς Του κατέστησε τούς ἀνθρώπους ἀθανάτους. Ὁ θάνατος δέν ὑπάρχει πλέον. Ἡ ἀθανασία κατέκλυσε τόν ἄνθρωπον καί ὅλους τούς κόσμους του.
Διά τῆς ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ὡδηγήθη τελεσιδίκως εἰς τήν ὁδόν τῆς ἀθανασίας καί ἔγινε φοβερά καί δι’αὐτόν τόν θάνατον. Πρό τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὁ θάνατος ἦτο φοβερός διά τόν ἄνθρωπον, ἀπό τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ὁ ἄνθρωπος γίνεται φοβερός διά τόν θάνατον. Ἐάν ὁ ἄνθρωπος ζῇ διά τῆς πίστεως εἰς τόν Ἀναστάντα Θεάνθρωπον, ζῇ ὑπεράνω τοῦ θανάτου. Καί ὅταν ἀποθνῂσκῃ ἀφήνει ἁπλῶς τό ἔνδυμα τοῦ σώματός του διά νά τό ἐνδυθῇ ἐκ νέου κατά τήν ἡμέραν τῆς Δευτέρας Παρουσίας.
Διά τῆς ἁμαρτίας ὁ ἄνθρωπος κατέστη θνητός καί πεπερασμένος˙ διά τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἀθάνατος καί αἰώνιος. Εἰς αὐτό ἔγκειται ἡ δύναμις καί τό κράτος καί ἡ παντοδυναμία τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως. Διά τοῦτο ἄνευ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ δέν θά ὑπῆρχε κἄν ἡ χριστιανική πίστις. Ἡ ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι τό μεγαλύτερον θαῦμα μεταξύ τῶν θαυμάτων Του. Ὅλα τά ἄλλα θαύματα πηγάζουν ἀπό αὐτό καί συνοψίζονται εἰς αὐτό. Ἐκ τῆς ἀναστάσεως ἐκπηγάζουν ἡ πίστις, ἡ ἀγάπη, ἡ ἐλπίς, ἡ προσευχή, ἡ θεοσέβεια. Οἱ δραπέται μαθηταί, πού ἔφυγαν μακράν ἀπό τόν Ἰησοῦν ὅταν ἐσταυρώθη, ἐπιστρέφουν πρός Αὐτόν ὅταν ἀνέστη. Οἱ πρῶτοι χριστιανοί ἔγιναν χριστιανοί, διότι ἀνέστη ὁ Χριστός, διότι ἐνίκησε τόν θάνατον. Αὐτό εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον οὐδεμία θρησκεία ἔχει˙ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἀνυψώνει τόν Κύριον ὑπεράνω ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί τῶν θεῶν˙ ἐκεῖνο τό ὁποῖον κατά τρόπον μοναδικόν καί ἀναμφισβήτητον δεικνύει καί ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός καί Κύριος εἰς ὅλους τούς ὁρατούς καί ἀοράτους κόσμους.
Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ἡ ἱστορία ἑνός καί μοναδικοῦ θαύματος, τοῦ θαύματος τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως, τό ὁποῖον συνεχίζεται διαρκῶς εἰς ὅλας τάς καρδίας τῶν χριστιανῶν ἀπό ἡμέρας εἰς ἡμέραν, ἀπό ἔτους εἰς ἔτος, ἀπό αἰῶνος εἰς αἰῶνα μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Εἰς τέσσαρας μόνον λέξεις συγκεφαλαιοῦνται καί τά τέσσαρα Εὐαγγέλια τοῦ Χριστοῦ: Χριστός Ἀνέστη! - Ἀληθῶς ἀνέστη!... Εἰς ἑκάστην ἐξ αὐτῶν εὑρίσκεται ἀπό ἕνα Εὐαγγέλιον καί εἰς τά τέσσαρα Εὐαγγέλια εὑρίσκεται ὅλον τό νόημα ὅλων τῶν κόσμων τοῦ Θεοῦ, τῶν ὁρατῶν καί ἀοράτων. Καί ὅταν ὅλα τά αἰσθήματα τοῦ ἀνθρώπου καί ὅλαι αἱ σκέψεις του συγκεντρωθοῦν εἰς τήν βροντήν τοῦ πασχαλινοῦ αὐτοῦ χαιρετισμοῦ: «Χριστός Ἀνέστη!»,τότε ἡ χαρά τῆς ἀθανασίας σείει ὅλα τά ὄντα, καί αὐτά ἐν ἀγαλλιάσει ἀπαντοῦν καί ἐπιβεβαιοῦν τό πασχάλιον θαῦμα:«Ἀληθῶς ἀνέστη!».
Ἀγαπητοί μου,
Μέχρι τῆς ἀναστάσεώς Του ὁ Κύριος ἐδίδασκε περί τῆς αἰωνίου ζωῆς, ἀλλά μέ τήν ἀνάστασίν Του ἔδειξεν ὅτι ὁ Ἴδιος ὄντως εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή. Μέχρι τῆς ἀναστάσεώς Του ἐδίδασκε περί τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ἀλλά μέ τήν ἀνάστασίν Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι πράγματι ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν. Μέχρι τῆς ἀναστάσεώς Του ἐδίδασκεν ὅτι ἡ πίστις εἰς Αὐτόν μεταφέρει ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν, ἀλλά μέ τήν ἀνάστασίν Του ἐδειξεν ὅτι ὁ Ἴδιος ἐνίκησε τόν θάνατον καί ἐξησφάλισε τοιουτοτρόπως εἰς τούς τεθανατωμένους ἀνθρώπους τήν μετάβασιν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ἀνάστασιν.
Καί ἀκόμη ἄνευ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου δέν δύναται νά ἐξηγηθῇ οὔτε ἡ ἀποστολικότης τῶν Ἀποστόλων, οὔτε τό μαρτύριον τῶν Μαρτύρων, οὔτε ἡ ὁμολογία τῶν Ὁμολογητῶν, οὔτε ἡ ἁγιότης τῶν Ἁγίων, οὔτε ἡ ἀσκητικότης τῶν Ἀσκητῶν, οὔτε ἡ θαυματουργικότης τῶν θαυματουργῶν, οὔτε ἡ πίστις τῶν πιστευόντων, οὔτε ἡ ἀγάπη τῶν ἀγαπώντων, οὔτε ἡ ἐλπίς τῶν ἐλπιζόντων, οὔτε ἡ νηστεία τῶν νηστευόντων, οὔτε ἡ προσευχή τῶν προσευχομένων, οὔτε ἡ πραότης τῶν πράων, οὔτε ἡ μετάνοια τῶν μετανοούντων, οὔτε ἡ εὐσπλαχνία τῶν εὐσπλάχνων, οὔτε οἱαδήποτε χριστιανική ἀρετή ἤ ἄσκησις. Ἐάν ὁ Κύριος δέν εἶχεν ἀναστῆ καί ὡς Ἀναστάς δέν εἶχε γεμίσει τούς μαθητάς Του μέ τήν ζωοποιόν δύναμιν καί τήν θαυματουργικήν σοφίαν, ποῖος θά ἠδύνατο αὐτούς τούς φοβισμένους καί δραπέτας νά τούς συγκεντρώσῃ καί νά τούς δώσῃ τό θάρρος καί τήν δύναμιν καί τήν σοφίαν διά νά ἠδύναντο τόσον ἄφοβα καί μέ τόσην δύναμιν καί σοφίαν νά κηρύττουν καί νά ὁμολογοῦν τόν Ἀναστάντα Κύριον καί νά πηγαίνουν μέ τόσην χαράν εἰς τόν θάνατον δι’ Αὐτόν; Καί ἄν ὁ Ἀναστάς Σωτήρ δέν τούς εἶχε γεμίσει μέ τήν θείαν δύναμίν Του καί σοφίαν, πῶς θά ἠδύναντο νά ἀνάψουν μέσα εἰς τόν κόσμον τήν ἄσβεστον πυρκαϊάν τῆς καινοδιαθηκικῆς πίστεως αὐτοί οἱ ἁπλοϊκοί, ἀγράμματοι, ἀμαθεῖς καί πτωχοί ἄνθρωποι; Ἐάν ἡ χριστιανική πίστις δέν ἦτο ἡ πίστις τοῦ Ἀναστάντος καί κατά συνέπειαν τοῦ αἰωνίως ζῶντος καί ζωοποιοῦντος Κυρίου, ποῖος θά ἠδύνατο νά ἐμπνεύσῃ τούς Μάρτυρας εἰς τόν ἆθλον τοῦ μαρτυρίου, καί τούς Ὁμολογητάς εἰς τόν ἆθλον τῆς ὁμολογίας, καί τούς Ἀσκητάς εἰς τόν ἆθλον τῆς ἀθλήσεως, καί τούς Ἀναργύρους εἰς τόν ἆθλον τῆς ἀναργυρίας, καί τούς Νηστευτάς εἰς τόν ἆθλον τῆς νηστείας καί τῆς ἐγκρατείας, καί ὁποιονδήποτε χριστιανόν εἰς ὁποιονδήποτε εὐαγγελικόν ἆθλον;
Ὅλα αὐτά εἶναι ἀληθινά καί πραγματικά διά κάθε ἀνθρωπίνην ὕπαρξιν. Διότι ὁ θαυμαστός καί γλυκύτατος Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Ἀναστάς Θεάνθρωπος, εἶναι ἡ μόνη Ὕπαρξις μέ τήν ὁποίαν δύναται ὁ ἄνθρωπος νά νικήσῃ καί τόν θάνατον καί τήν ἁμαρτίαν καί τόν διάβολον, καί νά καταστῇ μακάριος καί ἀθάνατος, συμμέτοχος εἰς τήν Αἰωνίαν Βασιλείαν τῆς Ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Διά τοῦτο, διά τήν ἀνθρωπίνην ὕπαρξιν ὁ Ἀναστάς Κύριος εἶναι τά πάντα ἐν πᾶσι εἰς ὅλους τούς κόσμους, ὅ,τι τό Ὡραῖον, τό Καλόν, τό Ἀληθές, τό Προσφιλές, τό Χαρμόσυνον, τό Θεῖον, τό Σοφόν, τό Αἰώνιον. Αὐτός εἶναι ὅλη ἡ Ἀγάπη μας, ὅλη ἡ Ἀλήθειά μας, ὅλη ἡ Χαρά μας, ὅλον τό Ἀγαθόν μας, ὅλη ἡ Ζωή μας, ἡ Αἰώνια Ζωή εἰς ὅλας τάς θείας αἰωνιότητας καί ἀπεραντοσύνας.
Διά τοῦτο καί πάλιν, καί πολλάκις, καί ἀναρίθμητες φορές: Χριστός Ἀνέστη!
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2015
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον
καί τόν εὐσεβῆ λαόν
τῆς καθ' ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.
Θέμα: «Πασχάλιος Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος».
«Ἀνέστη Χριστός, καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος». (Κατηχητικός Λόγος ἱεροῦ Χρυσοστόμου)
Ἀγαπητοί μου,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Θέμα: «Πασχάλιος Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος».
«Ἀνέστη Χριστός, καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος». (Κατηχητικός Λόγος ἱεροῦ Χρυσοστόμου)
Ἀγαπητοί μου,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Πρό ὀλίγων ἡμερῶν ἠκούσαμεν τήν καταδίκην εἰς θάνατον, πού ἐπέβαλεν ὁ ἄνθρωπος εἰς τόν Θεόν. Σήμερον ἀκούομεν τήν «καταδίκην» εἰς ἀθανασίαν, πού ὁ Θεός διά τῆς ἀναστάσεώς Του χαρίζει εἰς τούς ἀνθρώπους. Τό μεγαλύτερον μῖσος τό ἔδειξαν οἱ ἄνθρωποι πρός τόν Θεόν, ὅταν Τόν ἐσταύρωσαν. Τήν μεγαλυτέραν ἀγάπην δεικνύει ὁ Θεός πρός τούς ἀνθρώπους, ὅταν ἀνασταίνεται. Οἱ ἄνθρωποι ἤθελαν νά καταστήσουν τόν Θεόν θνητόν, ἀλλά ὁ Θεός διά τῆς ἀναστάσεώς Του κατέστησε τούς ἀνθρώπους ἀθανάτους. Ὁ θάνατος δέν ὑπάρχει πλέον. Ἡ ἀθανασία κατέκλυσε τόν ἄνθρωπον καί ὅλους τούς κόσμους του.
Διά τῆς ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ὡδηγήθη τελεσιδίκως εἰς τήν ὁδόν τῆς ἀθανασίας καί ἔγινε φοβερά καί δι’αὐτόν τόν θάνατον. Πρό τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὁ θάνατος ἦτο φοβερός διά τόν ἄνθρωπον, ἀπό τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ὁ ἄνθρωπος γίνεται φοβερός διά τόν θάνατον. Ἐάν ὁ ἄνθρωπος ζῇ διά τῆς πίστεως εἰς τόν Ἀναστάντα Θεάνθρωπον, ζῇ ὑπεράνω τοῦ θανάτου. Καί ὅταν ἀποθνῂσκῃ ἀφήνει ἁπλῶς τό ἔνδυμα τοῦ σώματός του διά νά τό ἐνδυθῇ ἐκ νέου κατά τήν ἡμέραν τῆς Δευτέρας Παρουσίας.
Διά τῆς ἁμαρτίας ὁ ἄνθρωπος κατέστη θνητός καί πεπερασμένος˙ διά τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἀθάνατος καί αἰώνιος. Εἰς αὐτό ἔγκειται ἡ δύναμις καί τό κράτος καί ἡ παντοδυναμία τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως. Διά τοῦτο ἄνευ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ δέν θά ὑπῆρχε κἄν ἡ χριστιανική πίστις. Ἡ ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι τό μεγαλύτερον θαῦμα μεταξύ τῶν θαυμάτων Του. Ὅλα τά ἄλλα θαύματα πηγάζουν ἀπό αὐτό καί συνοψίζονται εἰς αὐτό. Ἐκ τῆς ἀναστάσεως ἐκπηγάζουν ἡ πίστις, ἡ ἀγάπη, ἡ ἐλπίς, ἡ προσευχή, ἡ θεοσέβεια. Οἱ δραπέται μαθηταί, πού ἔφυγαν μακράν ἀπό τόν Ἰησοῦν ὅταν ἐσταυρώθη, ἐπιστρέφουν πρός Αὐτόν ὅταν ἀνέστη. Οἱ πρῶτοι χριστιανοί ἔγιναν χριστιανοί, διότι ἀνέστη ὁ Χριστός, διότι ἐνίκησε τόν θάνατον. Αὐτό εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον οὐδεμία θρησκεία ἔχει˙ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἀνυψώνει τόν Κύριον ὑπεράνω ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί τῶν θεῶν˙ ἐκεῖνο τό ὁποῖον κατά τρόπον μοναδικόν καί ἀναμφισβήτητον δεικνύει καί ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός καί Κύριος εἰς ὅλους τούς ὁρατούς καί ἀοράτους κόσμους.
Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ἡ ἱστορία ἑνός καί μοναδικοῦ θαύματος, τοῦ θαύματος τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως, τό ὁποῖον συνεχίζεται διαρκῶς εἰς ὅλας τάς καρδίας τῶν χριστιανῶν ἀπό ἡμέρας εἰς ἡμέραν, ἀπό ἔτους εἰς ἔτος, ἀπό αἰῶνος εἰς αἰῶνα μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Εἰς τέσσαρας μόνον λέξεις συγκεφαλαιοῦνται καί τά τέσσαρα Εὐαγγέλια τοῦ Χριστοῦ: Χριστός Ἀνέστη! - Ἀληθῶς ἀνέστη!... Εἰς ἑκάστην ἐξ αὐτῶν εὑρίσκεται ἀπό ἕνα Εὐαγγέλιον καί εἰς τά τέσσαρα Εὐαγγέλια εὑρίσκεται ὅλον τό νόημα ὅλων τῶν κόσμων τοῦ Θεοῦ, τῶν ὁρατῶν καί ἀοράτων. Καί ὅταν ὅλα τά αἰσθήματα τοῦ ἀνθρώπου καί ὅλαι αἱ σκέψεις του συγκεντρωθοῦν εἰς τήν βροντήν τοῦ πασχαλινοῦ αὐτοῦ χαιρετισμοῦ: «Χριστός Ἀνέστη!»,τότε ἡ χαρά τῆς ἀθανασίας σείει ὅλα τά ὄντα, καί αὐτά ἐν ἀγαλλιάσει ἀπαντοῦν καί ἐπιβεβαιοῦν τό πασχάλιον θαῦμα:«Ἀληθῶς ἀνέστη!».
Ἀγαπητοί μου,
Μέχρι τῆς ἀναστάσεώς Του ὁ Κύριος ἐδίδασκε περί τῆς αἰωνίου ζωῆς, ἀλλά μέ τήν ἀνάστασίν Του ἔδειξεν ὅτι ὁ Ἴδιος ὄντως εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή. Μέχρι τῆς ἀναστάσεώς Του ἐδίδασκε περί τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ἀλλά μέ τήν ἀνάστασίν Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι πράγματι ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν. Μέχρι τῆς ἀναστάσεώς Του ἐδίδασκεν ὅτι ἡ πίστις εἰς Αὐτόν μεταφέρει ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν, ἀλλά μέ τήν ἀνάστασίν Του ἐδειξεν ὅτι ὁ Ἴδιος ἐνίκησε τόν θάνατον καί ἐξησφάλισε τοιουτοτρόπως εἰς τούς τεθανατωμένους ἀνθρώπους τήν μετάβασιν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ἀνάστασιν.
Καί ἀκόμη ἄνευ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου δέν δύναται νά ἐξηγηθῇ οὔτε ἡ ἀποστολικότης τῶν Ἀποστόλων, οὔτε τό μαρτύριον τῶν Μαρτύρων, οὔτε ἡ ὁμολογία τῶν Ὁμολογητῶν, οὔτε ἡ ἁγιότης τῶν Ἁγίων, οὔτε ἡ ἀσκητικότης τῶν Ἀσκητῶν, οὔτε ἡ θαυματουργικότης τῶν θαυματουργῶν, οὔτε ἡ πίστις τῶν πιστευόντων, οὔτε ἡ ἀγάπη τῶν ἀγαπώντων, οὔτε ἡ ἐλπίς τῶν ἐλπιζόντων, οὔτε ἡ νηστεία τῶν νηστευόντων, οὔτε ἡ προσευχή τῶν προσευχομένων, οὔτε ἡ πραότης τῶν πράων, οὔτε ἡ μετάνοια τῶν μετανοούντων, οὔτε ἡ εὐσπλαχνία τῶν εὐσπλάχνων, οὔτε οἱαδήποτε χριστιανική ἀρετή ἤ ἄσκησις. Ἐάν ὁ Κύριος δέν εἶχεν ἀναστῆ καί ὡς Ἀναστάς δέν εἶχε γεμίσει τούς μαθητάς Του μέ τήν ζωοποιόν δύναμιν καί τήν θαυματουργικήν σοφίαν, ποῖος θά ἠδύνατο αὐτούς τούς φοβισμένους καί δραπέτας νά τούς συγκεντρώσῃ καί νά τούς δώσῃ τό θάρρος καί τήν δύναμιν καί τήν σοφίαν διά νά ἠδύναντο τόσον ἄφοβα καί μέ τόσην δύναμιν καί σοφίαν νά κηρύττουν καί νά ὁμολογοῦν τόν Ἀναστάντα Κύριον καί νά πηγαίνουν μέ τόσην χαράν εἰς τόν θάνατον δι’ Αὐτόν; Καί ἄν ὁ Ἀναστάς Σωτήρ δέν τούς εἶχε γεμίσει μέ τήν θείαν δύναμίν Του καί σοφίαν, πῶς θά ἠδύναντο νά ἀνάψουν μέσα εἰς τόν κόσμον τήν ἄσβεστον πυρκαϊάν τῆς καινοδιαθηκικῆς πίστεως αὐτοί οἱ ἁπλοϊκοί, ἀγράμματοι, ἀμαθεῖς καί πτωχοί ἄνθρωποι; Ἐάν ἡ χριστιανική πίστις δέν ἦτο ἡ πίστις τοῦ Ἀναστάντος καί κατά συνέπειαν τοῦ αἰωνίως ζῶντος καί ζωοποιοῦντος Κυρίου, ποῖος θά ἠδύνατο νά ἐμπνεύσῃ τούς Μάρτυρας εἰς τόν ἆθλον τοῦ μαρτυρίου, καί τούς Ὁμολογητάς εἰς τόν ἆθλον τῆς ὁμολογίας, καί τούς Ἀσκητάς εἰς τόν ἆθλον τῆς ἀθλήσεως, καί τούς Ἀναργύρους εἰς τόν ἆθλον τῆς ἀναργυρίας, καί τούς Νηστευτάς εἰς τόν ἆθλον τῆς νηστείας καί τῆς ἐγκρατείας, καί ὁποιονδήποτε χριστιανόν εἰς ὁποιονδήποτε εὐαγγελικόν ἆθλον;
Ὅλα αὐτά εἶναι ἀληθινά καί πραγματικά διά κάθε ἀνθρωπίνην ὕπαρξιν. Διότι ὁ θαυμαστός καί γλυκύτατος Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Ἀναστάς Θεάνθρωπος, εἶναι ἡ μόνη Ὕπαρξις μέ τήν ὁποίαν δύναται ὁ ἄνθρωπος νά νικήσῃ καί τόν θάνατον καί τήν ἁμαρτίαν καί τόν διάβολον, καί νά καταστῇ μακάριος καί ἀθάνατος, συμμέτοχος εἰς τήν Αἰωνίαν Βασιλείαν τῆς Ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Διά τοῦτο, διά τήν ἀνθρωπίνην ὕπαρξιν ὁ Ἀναστάς Κύριος εἶναι τά πάντα ἐν πᾶσι εἰς ὅλους τούς κόσμους, ὅ,τι τό Ὡραῖον, τό Καλόν, τό Ἀληθές, τό Προσφιλές, τό Χαρμόσυνον, τό Θεῖον, τό Σοφόν, τό Αἰώνιον. Αὐτός εἶναι ὅλη ἡ Ἀγάπη μας, ὅλη ἡ Ἀλήθειά μας, ὅλη ἡ Χαρά μας, ὅλον τό Ἀγαθόν μας, ὅλη ἡ Ζωή μας, ἡ Αἰώνια Ζωή εἰς ὅλας τάς θείας αἰωνιότητας καί ἀπεραντοσύνας.
Διά τοῦτο καί πάλιν, καί πολλάκις, καί ἀναρίθμητες φορές: Χριστός Ἀνέστη!
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2015
Μέ πατρικές εὐχές
Ὁ Μητροπολίτης
+ Ὁ Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν Μᾶρκος
Ὁ Μητροπολίτης
+ Ὁ Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν Μᾶρκος
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Ἀναστάσιμο μήνυμα Σεβ. Μητροπολίτου Χίου κ. Μάρκου
Ἀγαπητοί μου,
Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ἡ ἱστορία ἑνός καί μοναδικοῦ θαύματος, τοῦ θαύματος τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας, τό ὁποῖο συνεχίζεται διαρκῶς σέ ὅλες τίς καρδιές τῶν χριστιανῶν ἀπό μέρα σέ μέρα, ἀπό χρόνο σέ χρόνο, ἀπό αἰῶνα σέ αἰῶνα μέχρι τήν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Σέ τέσσερις μόνον λέξεις συγκεφαλαιώνονται καί τά τέσσερα Εὐαγγέλια τοῦ Χριστοῦ: Χριστός Ἀνέστη! - Ἀληθῶς ἀνέστη!... Σέ κάθε μιά ἀπό αὐτές βρίσκεται ἕνα Εὐαγγέλιον καί στά τέσσερα Εὐαγγέλια βρίσκεται ὅλο τό νόημα ὅλων τῶν κόσμων τοῦ Θεοῦ, τῶν ὁρατῶν καί τῶν ἀοράτων. Καί ὅταν ὅλα τά αἰσθήματα τοῦ ἀνθρώπου καί ὅλες οἱ σκέψεις του συγκεντρωθοῦν στήν βροντή τοῦ πασχαλινοῦ αὐτοῦ χαιρετισμοῦ: «Χριστός Ἀνέστη!», τότε ἡ χαρά τῆς ἀθανασίας σείει ὅλα τά ὄντα, καί αὐτά μέ ἀγαλλίαση ἀπαντοῦν καί ἐπιβεβαιώνουν τό πασχάλιον θαῦμα: «Ἀληθῶς ἀνέστη!».
Μέχρι τήν ἀνάστασή Του ὁ Χριστός μας δίδασκε γιά τήν αἰώνια ζωή, ἀλλά μέ τήν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι ὄντως ἡ αἰώνιος ζωή. Μέχρι τήν ἀνάστασή Του δίδασκε γιά τήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἀλλά μέ τήν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι πράγματι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Μέχρι τήν ἀνάστασή Του δίδασκε ὅτι ἡ πίστη σ’ Αὐτόν μεταφέρει ἀπό τόν θάνατο στήν ζωή, ἀλλά μέ τήν ἀνάστασή Του ἐδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος ἐνίκησε τόν θάνατο καί ἐξασφάλισε μέ αὐτό τόν τρόπο στούς νεκρούς ἀνθρώπους τήν μετάβαση ἀπό τόν θάνατο στήν ἀνάσταση.
Ὅλα αὐτά εἶναι ἀληθινά καί πραγματικά γιά κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Γιατί ὁ θαυμαστός καί γλυκύτατος Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Ἀναστάς Θεάνθρωπος, εἶναι ἡ μόνη Ὕπαρξη μέ τήν ὁποία μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά νικήσει καί τόν θάνατο καί τήν ἁμαρτία καί τόν διάβολο, καί νά καταστεῖ μακάριος, εὐτυχισμένος καί ἀθάνατος, συμμέτοχος στήν Αἰώνια Βασιλεία τῆς Ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό, γιά τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη ὁ Ἀναστάς Κύριος εἶναι τά πάντα ἐν πᾶσι σέ ὅλους τούς κόσμους, ὅ,τι τό Ὡραῖο, τό Καλό, τό Ἀληθινό, τό Προσφιλές, τό Χαρμόσυνον, τό Θεῖο, τό Σοφό, τό Αἰώνιο. Αὐτός εἶναι ὅλη ἡ Ἀγάπη μας, ὅλη ἡ Ἀλήθειά μας, ὅλη ἡ Χαρά μας, ὅλο τό Ἀγαθό μας, ὅλη ἡ Ζωή μας, ἡ Αἰώνια Ζωή σ’ ὅλες τίς θεῖες αἰωνιότητες καί ἀπεραντοσύνες.
Γι’ αὐτό καί πάλι, καί πολλές φορές, καί ἀναρίθμητες φορές: Χριστός Ἀνέστη!
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Τετάρτη 8 Απριλίου 2015
Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2015
Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2014
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2014
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΑΡ. 18
Πρός
τόν Ἱερόν Κλῆρον
καί τόν εὐσεβῆ λαόν
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
«Χρίων ὡς Θεός ἑαυτόν ὡς ἄνθρωπον»
(Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός)
Ἀγαπητὰ ἐν Χριστῷ παιδιὰ μου!
Ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρόνους ὁ κόσμος ἔθετε στὸ κέντρο τοῦ ἐνδιαφέροντός του τὸν ἄνθρωπο. Τὸν ἡρωϊσμὸ του ὕμνησε ἡ ἐπικὴ ποίηση, τὴν σοφία του μελέτησε ὁ φιλοσοφικὸς στοχασμός, τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς του περιέγραψε ἡ ἱστορικὴ ἀφήγηση, τὸ κάλλος του ἐξέφρασε ἡ αἰσθητικὴ τέχνη. Ἔτσι διαμορφώθηκε ἕνας ὑψηλὸς ἀνθρωπισμὸς, ὁ ὁποῖος ὅμως δὲν ἐπέτυχε νὰ γεφυρώσει τὴν χαοτικὴ ἀπόσταση μεταξύ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου.
Τὸ διάστημα αὐτὸ γιὰ πρώτη καὶ μοναδικὴ φορὰ στὴν ἱστορία ἐκάλυψε, ἐγεφύρωσε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, μὲ τὸ δικό του θέλημα, μὲ τὴν δική του πρωτοβουλία, μὲ τὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου Θεοῦ.
Τὴν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων γεννιέται ὁ Θεάνθρωπος καὶ μαζὶ ἀνατέλλει ὁ νέος ἀνθρωπισμός, ὁ θεανθρωπισμός. Τὸ κήρυγμα τῶν προφητῶν, ὁ στοχασμὸς τῶν φιλοσόφων, ἡ προσδοκία τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, μέσῳ τῶν αἰώνων, γίνεται πραγματικότης. «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Ὁ Θεὸς σκηνώνει ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους. Σκηνὴ τοῦ Θεοῦ γίνεται ἡ ἀνθρώπινη φύση, σκηνὴ τοῦ Κτίστη τὸ κτίσμα Του, σκηνὴ τοῦ Δημιουργοῦ τὸ δημιούργημά Του. Τὰ ἔργα τῶν χειρῶν Του δὲν τὰ παρεῖδε.
Γιὰ πρώτη φόρα στὴν ἱστορία αἴρεται ἡ ἀπόλυτη μοναξιὰ τοῦ ἀνθρώπου, μοναξιὰ, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπουσία τοῦ Θεοῦ. Κύριο χαρακτηριστικό τοῦ νέου ἀνθρώπου εἶναι ὅτι ἀποκαθιστᾶ τὸν ἄνθρωπο στὴν υἱική του σχέση μὲ τὸν Θεὸ Πατέρα, ὥστε νὰ λειτουργεῖ κατὰ τὴν ἀληθινή του φύση ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Εἰκόνα ποὺ, ὅταν αὐτονομεῖται, χωρίζεται ἀπὸ τὸ θεῖο Ἀρχέτυπό Της, ἀμαυρώνεται.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἡ ἀληθινὴ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ Πατρὸς, ἐπιστρέφει τὸν ἄνθρωπο στὴν «κατ'εἰκόνα Θεοῦ» φύση του. Τώρα στὸν νέο ἐν Χριστῷ ἄνθρωπο ἀποκαθίσταται τὸ ἀρχαῖο κάλλος τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος εὑρίσκει τὸ νόημα τῆς ζωῆς του, τὴν δικαίωσή του, τὴν λύτρωσή του, τὴν θεραπεία του, τό τέλος του, στὴν κοινωνία του μὲ τὸν Θεὸ καὶ στὴν ἀναφορά Του στὸν Δημιουργὸ καὶ Πατέρα Του.
Ὁ ἐνανθρωπήσας Θεὸς δέν ἀπέρριψε τὸν ἄνθρωπο. Τὸν ἐπῆρε πάνω Του, τὸν προσέλαβε γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει, νὰ τὸν ἀναστήσει, νὰ τὸν κάνει ὄχι μόνο ἠθικώτερο ἢ καλύτερο, ἀλλὰ θεὸ κατὰ Χάριν.
Καί ὁ Ὀρθόδοξος θεανθρωπισμὸς δὲν ἀπέρριψε ὁλοκληρωτικὰ τὸν ἀρχαιοελληνικό ἀνθρωπισμό. Τὸν προσέλαβε, τὸν καθάρισε ἀπὸ τὸν παγανισμὸ καὶ τὸν μεταμόρφωσε.
Σήμερα μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ ἑλληνορθόδοξο θεανθρωπισμὸ, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν δική μας παράδοση καὶ κληρονομιά: Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὑπέρτατη ἀξία ἐπειδὴ εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου δὲν εὑρίσκεται στὸν ἐγωισμό, ἀλλὰ στὴν ἀγάπη. Στὴν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας πραγματοποιεῖται ἡ ἀληθινὴ κοινωνία τῶν προσώπων, κοινωνία θεανθρώπινη. Ἡ προσωπικὴ συνείδηση ἔχει προτεραιότητα ἔναντι κάθε κρατικῆς ἢ κομματικῆς ἢ ὁλοκληρωτικῆς ἰδεολογίας καὶ βίας.
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας εἶναι τὸ θησαυροφυλάκιο καὶ τὸ ἐργαστήριο ποὺ διασῴζει καὶ ἀναπλάσσει τὸν μοναδικὸ αὐτὸν θεανθρωπισμό. Καρπὸς τοῦ θεανθρωπισμοῦ εἶναι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ὀρθόδοξος βυζαντινὸς πολιτισμός, τὸ μεγαλειῶδες ἱεραποστολικὸ καὶ ἐκπολιτιστικὸ ἔργο τῆς βυζαντινῆς Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας στοὺς Σλάβους καὶ σὲ ἄλλους λαούς, ἡ ἀνεπανάληπτη ἐκκλησιαστικὴ βυζαντινὴ Τέχνη, τὸ τεράστιο κοινωνικὸ καὶ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἐξανθρωπισμός τοῦ δικαίου, ὁ Ἑλληνορθόδοξος κοινοτισμός τῆς Τουρκοκρατίας, ἡ συμβολὴ στὴν ἀνάπτυξη τῆς ἀληθινῆς παιδείας, ὁ ἀθωνικός μοναχισμός, ἡ ἐθνεγερσία τοῦ 1821. Αὐτὸν τὸν θεανθρωπισμὸ ἀμφισβητεῖ σήμερα καὶ προσπαθεῖ νὰ περιορίσει καὶ νά ἐξοβελίσει ἀπὸ τὸν τόπο μας ἕνας ἄλλος «ἀνθρωπισμὸς» χωρὶς Θεό, πού, παρὰ τὰ διάφορα προσωπεῖα του, ἔχει κοινὸ χαρακτηριστικὸ τὴν ἀθεΐα καὶ τὸν ὑλισμό.
Ὁ ἀθεϊστικος καὶ ὑλιστικὸς αὐτὸς «ἀνθρωπισμός», ποὺ ἄλλοτε ἀνέχεται τὴν Ἐκκλησία καὶ ἄλλοτε γίνεται ἔντονα ἀντιεκκλησιαστικὸς ἐμφανίζεται σὰν ἀπελευθέρωση καὶ χειραφέτηση τοῦ ἀνθρώπου.
Ὡς ἐὰν οἱ χιλιάδες τῶν μέχρι σήμερα πιστῶν καὶ Ἁγίων καὶ ἡρῴων μας νὰ μὴ ἦσαν ἐλεύθεροι καὶ ὁλοκληρωμένοι ἄνθρωποι. Εἶναι δυνατὸν ὁ ἄνθρωπος νὰ εἶναι ἀληθινὰ ἐλεύθερος, ὅταν δὲν ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὸν ἐγωισμό του καὶ τὰ πάθη του καὶ ὅταν ἡ δική του κτιστὴ ἐλευθερία δὲν πηγάζει ἀπὸ τὴν ἄκτιστη ἐλευθερία τοῦ Δημιουργοῦ του; Ἐν ὀνόματι αὐτῆς τῆς «ἀπελευθερώσεως» νομιμοποιεῖται τὸ ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων μὲ συνέπεια τὴν αὔξησή των, προπαγανδίζεται ὁ χωρὶς ἠθικὴ ἔρωτας, ἀκόμα καὶ ἡ διαστροφή του, καταργεῖται ἡ ἱερότης τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογενείας, προβάλλεται ἡ μοιχεία ὡς λεβεντιά.
Ὁ ἄθεος «ἀνθρωπισμὸς», ποὺ ἐναντιώνεται στὸν θεανθρωπισμὸ τῆς παραδόσεώς μας, περιορίζει τὸν ἄνθρωπο στὴν ζῳώδη καὶ ἐπίγεια ζωή του. Τὸν βλέπει σὰν ἐξελιγμένο ζῷο καὶ σὰν οἰκονομικὴ καὶ καταναλωτικὴ μηχανή, παραγνωρίζοντας τὴν θεικὴ καταγωγή του καὶ τὴν βαθύτατη λαχτάρα του γιὰ καταξίωση, ἐπέκεινα τῆς ὑπάρξεώς του στὸν Θεὸ καὶ τὴν αἰωνιότητα. Σ' αὐτὸ ὀφείλεται ἡ βαθειὰ κρίση τῆς νεοελληνικῆς κοινωνίας μας.
Ἀγαπητὰ ἐν Χριστῷ παιδιά μου.
Ἡ Παρθένος Μαρία δὲν εὕρισκε «τόπον ἐν τῷ καταλύματι» νὰ γεννήσει τὸν Ἰησοῦ. Ἡ σύγχρονη ἀποστασία προσπαθεῖ καὶ στὸν τόπο μας, στὴν Ἑλλάδα, νὰ ἀφαιρέσει κάθε κατάλυμα γιὰ τὸν Ἰησοῦ καὶ κυρίως ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν νέων, σκόπιμα ἀποπροσανατολίζοντάς τους.
Τὸ ἐρώτημα γιὰ κάθε Ἕλληνα εἶναι καίριο καὶ ἄμεσο: θὰ ὑποκύψουμε στὸν ἄθεο ἀνθρωπισμὸ ἢ θὰ μείνουμε πιστοὶ στὸν ἑλληνορθόδοξο θεανθρωπισμό μας; Θὰ ἑορτάσουμε Χριστούγεννα μὲ τὸν Χριστὸ ἢ Χριστούγεννα χωρὶς τὸν Χριστό;
Ὁλοθερμὲς εἶναι οἱ προσευχές μας ὁ νηπιάσας Θεός, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, νὰ ἔχει μόνιμο κατάλυμα στὶς καρδιὲς ὅλων μας.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2014
Μέ πατρικές εὐχές
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ ΜΑΡΚΟΣ
Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2014
Πέμπτη 01.01.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Θεία Λειτουργία
Σάββατο 03.01.2015 Ἃγιος Ἐφραίμ Κάμπου Μεθεόρτιος Ἑσπερινός, ὣρα 5.30 μ.μ.
Κυριακή 04.01.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Νικολάου Καρδαμύλων Θεία Λειτουργία
Τρίτη 06.01.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Θεία Λειτουργία
Τρίτη 06.01.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Χίου Μ. Ἑσπερινός, ὣρα 6.30 μ.μ.
Τετάρτη 07.01.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Λαγκάδος Θεία Λειτουργία
Τετάρτη 07.01.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Ἑσπερινός - Κήρυγμα, ὣρα 5.00 μ.μ.
Σάββατο 10.01.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Ματθαίου Κοφινᾶ Ἑσπερινός, ὣρα 5.00 μ.μ.
Κυριακή 11.01.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Γεωργίου Σιδηροῦντος Θεία Λειτουργία
Κυριακή 18.01.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου Θεία Λειτουργία
Τετάρτη 21.01.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Ἑσπερινός - Κήρυγμα, ὣρα 5.00 μ.μ.
Σάββατο 24.01.2015 Ἱερός Ναός Εἰσοδίων Θεοτόκου Ἒξω Διδύμας Ἑσπερινός, ὣρα 5.30 μ.μ.
Κυριακή 25.01.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Γεωργίου Φρουρίου Θεία Λειτουργία
Τρίτη 27.01.2015 Ἱερός Ναός Ἁγίου Γεωργίου Πατρικῶν Θεία Λειτουργία
Τετάρτη 28.01.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Ἑσπερινός - Κήρυγμα, ὣρα 5.00 μ.μ.
Πέμπτη 29.01.2015 Ἱερός Ναός Παναγίας Μουτσαίνης Μ. Ἑσπερινός, ὣρα 5.30 μ.μ.
Παρασκευή 30.01.2015 Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Θεία Λειτουργία
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Τρίτη 22 Απριλίου 2014
Τρίτη 15 Απριλίου 2014
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΚΑΙ ΠΑΣΧΑ 2014
Κυριακή 13.04.2014 Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής Χαλάνδρων Θεία Λειτουργία
Κυριακή 13.04.2014 Ιερός Ναός Γενεσίου Θεοτόκου Λεπτοπόδων Ακολουθία Νυμφίου, ώρα 7.30 μ.μ.
Μ. Δευτέρα 14.04.2014 Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Παρπαριάς Προηγιασμένη Θ. Λειτουργία, ώρα 8.30 π.μ.
Μ. Δευτέρα 14.04.2014 Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Πυραμάς Ακολουθία Νυμφίου, ώρα 7.00 μ.μ.
Μ. Τρίτη 15.04.2014 Ιερός Ναός Αγίων Αναργύρων Ποταμιάς Προηγιασμένη Θ. Λειτουργία, ώρα 8.30 π.μ.
Μ. Τρίτη 15.04.2014 Ιερά Μονή Μουνδών Ακολουθία Νυμφίου, ώρα 6.00 μ.μ.
Μ. Τετάρτη 16.04.2014 Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής Αγίου Γάλακτος Προηγιασμένη Θ. Λειτουργία, ώρα 8.30 π.μ.
Μ. Τετάρτη 16.04.2014 Ιερός Ναός Ταξιαρχών Τρυπών Ακολουθία Όρθρου Μ. Πέμπτης, ώρα 6.00 μ.μ.
Μ. Πέμπτη 17.04.2014 Ιερός Ναός Προφήτου Ηλιού Σπαρτούντος Θεία Λειτουργία, ώρα 7.30 π.μ.
Μ. Πέμπτη 17.04.2014 Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως Σωτήρος Εγρηγόρου Ακολουθία Αγίων Παθών
Μ. Παρασκευή 18.04.2014 Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Εσπερινός Αποκαθηλώσεως
Μ. Παρασκευή 18.04.2014 Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Ακολουθία Επιταφίου
Μ. Σάββατο 19.04.2014 Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Οινουσσών Θεία Λειτουργία
Μ. Σάββατο 19.04.2014 Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Τελετή Αναστάσεως-Θεία Λειτουργία
ΑΓΙΟ ΠΑΣΧΑ Κυριακή 20.04.2014 Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Χίου Εσπερινός Αγάπης, ώρα 10.00 π.μ.
ΑΓΙΟ ΠΑΣΧΑ Κυριακή 20.04.2014 Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Καρδαμύλων Εσπερινός Αγάπης, ώρα 6.00 μ.μ.
Τρίτη 22.04.2014 Ιερά Μονή Αγίου Μηνά Θεία Λειτουργία
Τρίτη 22.04.2014 Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Φρουρίου Μ. Εσπερινός, ώρα 7 μ.μ.
Τετάρτη 23.04.2014 Ιερός Καθεδρικός Ναός Αγίου Γεωργίου Βροντάδου Θεία Λειτουργία
Πέμπτη 24.04.2014 Ιερός Ναός Αγίου Μάρκου Βροντάδου Μ. Εσπερινός, ώρα 7 μ.μ.
Πάρασκευή 25.04.2014 Ιερός Ναός Αγίου Μάρκου Βροντάδου Θεία Λειτουργία
Παρασκευή 25.04.2014 Ιερός Ναός Αγίου Μάρκου Βροντάδου Μεθεόρτιος Εσπερινός, ώρα 6.30 μ.μ.
Σάββατο 26.04.2014 Ιερός Ναός Αγίου Μακαρίου Βροντάδου Θεία Λειτουργία
Σάββατο 26.04.2014 Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής Κοινής Εσπερινός
Κυριακή 27.04.2014 Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής Λετσαίνης Θεία Λειτουργία
Δευτέρα 28.04.2014 Ιερά Μονή Παναγίας Βοηθείας Θεία Λειτουργία
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2014
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου: Θεία Λειτουργία Κυριακής 19 Ιαν...
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Δευτέρα 10 Μαρτίου 2014
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Ἀνθρωπισμός μὲ Θεό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καὶ Οἰνουσσῶν κ. Μάρκου
Τὴν σημερινή Κυριακή ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Θεολογία. Ἡ ἀναστήλωσις τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, ἡ Προσκύνησις τῆς Ἀχράντου Εἰκόνος τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ σημαίνει τὴν οὐσία τῆς Ὀρθοδοξίας.
Δημιουργώντας ὁ Θεός τὸν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα Του διέχυσε στὸν ἄνθρωπο τὸν πόθο τῆς θείας ἀπεραντοσύνης τῆς γνώσεως, τῆς θείας ἀπεραντοσύνης τῆς τελειότητος. Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τὸν λόγο, ὁ ἀμέτρητος πόθος καὶ ἡ δίψα τοῦ ἀνθρωπίνου εἶναι, δὲν μπορεῖ νὰ ἱκανοποιηθεῖ ὁλοκληρωτικῶς μὲ τίποτα, παρά μόνο μὲ τὸν Θεόν. Διακηρύττοντας τὴν θεία τελειότητα ὡς κύριο σκοπό τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως στὸν κόσμο «Ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειος ἐστιν» (Ματθ. ε΄, μη΄) - ὁ Σωτήρας Χριστός ἔδωσε τὴν ἀπάντηση στὴν βασική ἀπαίτηση καὶ ἀνάγκη τῆς θεοειδοῦς καὶ θεονοσταλγικῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως.
Ὁ ἄνθρωπος ὀντολογικά εἶναι θεοειδής· σ’ αὐτό συνίσταται ἡ οὐσία του ὡς κάτι τὸ δεδομένο (κατ’ εἰκόνα). Τελεολογικά σκοπός τῆς ζωῆς του ἔχει ὁρισθεῖ ὁ Θεός μὲ ὅλες τὶς θεῖες ἰδιότητές του (καθ’ ὁμοίωσιν). Ἄρα ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιουργημένος ὡς δυνάμει θεανθρώπινον ὄν, στὸ ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος ἑνώνεται μὲ τὸν Θεό καὶ ζεῖ μέσα στὶς θεῖες καὶ ἄπειρες τελειότητές του.
Ἀλλ’ ὅμως ἀντί νὰ διαποτίσει μὲ τὸ θεοειδές τῆς ψυχῆς του ὅλη τὴν ἐμπειρική ζωή του ὁ ἄνθρωπος ἀπεχώρισε τὸ πνεῦμα του ἀπό κάθε τι θεϊκόν, τὸ ὁποῖο εὑρίσκεται ἐντός του καὶ προχώρησε ἄνευ Θεοῦ στὰ μυστήρια τοῦ κόσμου τούτου, δηλαδή προχώρησε ἄνευ τοῦ φυσικοῦ ὁδηγοῦ του. Γι’ αὐτό συνάντησε στὸν κόσμο ἀγεφύρωτες ἀβύσους καὶ φοβερά χάσματα καὶ ρήγματα.
Στὴν οὐσία της ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου συνίστατο στὴν ἐπανάσταση τοῦ ἀνθρώπου ἐναντίον τῆς θεοειδοῦς ὀργανώσεως τῆς ὑπάρξεώς του, διότι ὁ ἄνθρωπος ἐγκατέλειψε τὸν Θεόν καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ καὶ περιώρισε τὸν ἑαυτό του σὲ καθαρή ὕλη, σὲ γυμνό, «ψιλό», ἄνθρωπο. Ἔτσι ἐξεδίωξε ἐν μέρει τὸν Θεό ἀπό τὸν ἑαυτό, τὴν συνείδηση καὶ τὴν θέλησή του καὶ παρέμεινε στὴν καθαρῶς ἀνθρώπινη φύση, σ’ ἕνα καθαρό οὑμανισμό, ἀνθρωπισμό, ποὺ εἶναι ἀκριβῶς τὸ βασικό κακό, τὸ πρωταρχικό κακό τοῦ ἀνθρώπου. Ἐν ὀνόματι τοῦ αὐτόνομου οὑμανισμοῦ ὁ ἄνθρωπος ἐξεδίωξε τὸν Θεό σὲ μιὰ ὑπερανθρώπινη ὑπερβατικότητα καὶ παρέμεινε «ὅλος εἰς ἑαυτόν μόνος καὶ ἐν ἑαυτῷ μόνον». Παρά ταῦτα δὲν κατώρθωσε νὰ ἀποβάλει ἐντελῶς ἀπό τὸν ἑαυτό του τοὺς θεοειδεῖς χαρακτῆρες (ἰδιώματα) τοῦ πνεύματός του, ποὺ παρέμειναν γιὰ νὰ ἐμφανίζονται καὶ στὸν οὑμανισμό του ὑπό μορφή νοσταλγίας γιὰ τὴν ἄπειρη πρόοδο, τὴν ἄπειρη γνώση, τὴν ἄπειρη τελειοποίηση, τὴν ἄπειρη ὕπαρξη. Ἐνσυνείδητα ἤ ἀσυνείδητα, σ’ ὅλους τοὺς ἀγῶνες ποὺ διεξάγει στὸν οὑμανισμό του ὁ ἄνθρωπος, τείνει νὰ ἐπαναφέρει στὸν ἑαυτό του τὸ ἀπολεσθέν θεοειδές. Ὁ ἄνθρωπος μὲ ὅλες τὶς οὑμανιστικές νοσταλγίες του οὐσιαστικά κραυγάζει γιὰ τὸν Θεάνθρωπο.
Οἱ οὐσιαστικότερες ὀντολογικές ἀπαιτήσεις καὶ ἀνάγκες τοῦ ἀνθρωπίνου εἶναι ἔχουν ἱκανοποιηθεῖ ἅπαξ διὰ παντός στὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
Τὸ Πρόσωπον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ εἶναι ἡ ζωή, ἡ γνήσια, ἡ ἀληθινή ζωή, τὸ μέτρον τῆς ζωῆς· τὸ Πρὸσωπο καὶ ὄχι ἡ διδασκαλία Του, χωρισμένη ἀπό τὸ θαυματουργό καὶ ζωοποιοῦν Πρόσωπό του. Κανένας ἄνθρωπος δὲν τόλμησε νὰ πεῖ «ἐγώ εἶμαι ἡ ζωή», διότι ὅλοι εἴμεθα θνητοί. Ὁ Θεάνθρωπος εἶπε «Ἐγώ εἰμι ἡ Ζωή» (Ἰωάνν. ιδ΄,στ΄). Ἡ ἀποστασία ἀπό Αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ Ζωή, τελειώνει πάντοτε στὴν θνητότητα καὶ τὸν θάνατο.
Τὸ Πρόσωπον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ὄχι ὡς λέξη, οὔτε ὡς διδασκαλία, οὔτε ὡς συγκεκριμένη ἐνέργεια, ἀλλ’ ὡς ὑπερτέλεια καὶ αἰωνίως ζῶσα Θεανθρώπινη Ὑπόστασις. Ὁ Θεάνθρωπος εἶπε «Ἐγώ εἰμί ἡ ἀλήθεια». Ἐκτός τῆς Θεανθρώπινης Προσωπικότητός Του ἡ ἀλήθεια εἶναι ἀνύπαρκτη ὀντολογικῶς.
Ὅλην τὴν διδασκαλία καὶ τὸ ἔργο Του ὁ Χριστός συγκεφαλαιώνει στὸ Θεανθρώπινο Πρόσωπό Του καὶ τὰ ἑρμηνεύει δι’ Αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὸ ἅπαν τοῦ Χριστιανισμοῦ τὸ συγκεφαλαιώνει στὸ ζωοποιοῦν Πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
Ὁ Θεάνθρωπος εἶναι ἡ κεφαλή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἡ μόνη κεφαλή. Εἶναι ὁ σωτήρ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ μόνος σωτήρ. Δι’ αὐτοῦ τοῦ μόνου, μοναδικοῦ καὶ ἀδιαιρέτου Θεανθρώπου, ἡ Ἐκκλησία εἶναι πάντοτε μία, μοναδική καὶ ἀδιαίρετος.
Αὐτή εἶναι ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδοξίας: Ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Ὅλο τὸ ὀρθόδοξον ἔχει θεανθρώπινο χαρακτῆρα. Ὁ Θεός ὁδηγεῖ καὶ ὁ ἄνθρωπος ὁδηγεῖται. Ὁ Θεός ἐνεργεῖ καὶ ὁ ἄνθρωπος συνεργεῖ.
Πῶς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία φυλάττει τὸν μέγιστον θησαυρόν της, τὸ πανάγιον Πρόσωπον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ; Τὸν διαφυλάττει διὰ τῆς μιᾶς καὶ μοναδικῆς, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς πίστεώς της. Διὰ τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διαφυλάττει διὰ μέσου τῶν αἰώνων τὴν ἑνότητα καὶ μοναδικότητα τῆς θεανθρώπινης ζωῆς καὶ ἀληθείας. Διὰ τῆς ἁγιότητος διαφυλάττει τὴν μοναδική ἁγιότητα τῆς ζωῆς καὶ ἀληθείας στὸ θεανθρώπινο σῶμα της. Διὰ τῆς καθολικότητος τὴν καθολικότητα καὶ ἀκεραιότητα τῆς θεανθρώπινης ζωῆς καὶ ἀληθείας. Διὰ τῆς ἀποστολικότητος τὸ ἀπαράλλακτον καὶ τὸ συνεχές τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος καὶ ζωῆς τοῦ θεανθρωπίνου σώματος καὶ τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ.
Στὴν Ἐκκλησία τὸ παρελθόν εἶναι πάντοτε σύγχρονον· τὸ παρόν στὴν Ἐκκλησία εἶναι παρόν διὰ τοῦ ζῶντος παρελθόντος, διότι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός ὁ ὁποῖος εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτός καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄, η), ζεῖ διαρκῶς στὸ θεανθρώπινο σῶμα Του διὰ τῆς αὐτῆς ἀληθείας, τῆς αὐτῆς ἁγιότητος, τῆς αὐτῆς ἀγαθότητος, τῆς αὐτῆς ζωῆς καὶ καθιστᾶ ὅλο τὸ παρελθόν παρόν. Γι’ αὐτό γιὰ τὴν ζωντανή ὀρθόδοξη αἴσθηση καὶ συνείδηση ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους μέχρι τοὺς χθὲς κοιμηθέντες, εἶναι σύγχρονα, γιατί πάντοτε ζοῦν ἐν Χριστῷ. Καὶ σὲ κάθε ἀληθινό ὀρθόδοξο ἄνθρωπο καὶ σήμερα εἶναι σύγχρονοι ὅλοι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ Μάρτυρες καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες. Αὐτοί δὲ εἶναι περισσότερο πραγματικοί (ζωντανοί) γιὰ τὸν ἀληθινό ὀρθόδοξο ἀπό πολλούς κατά σάρκα συγχρόνους τους. Αὐτή ἡ αἴσθηση τῆς ὅλης ἑνότητος τῆς πίστεως, τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἐπιγνώσεως ἀποτελεῖ τὴν οὐσία τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικότητος.
Στὸν ὀρθόδοξο χριστιανό τίποτα δὲν γίνεται κατὰ ἄνθρωπο, ἀλλά τὰ πάντα γίνονται κατά Θεάνθρωπο.
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κατέχει τὴν ἀκεραία διδασκαλία τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, διότι στέκεται ἄνευ ὑποχωρήσεων στὴν θεανθρώπινη μεθοδολογία τῶν ἁγ. Ἀποστόλων καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
Στὴν Εὐρωπαϊκή Δύση ὁ Χριστιανισμός μετεβάλλετο βαθμιαία σὲ οὑμανισμό. Ἐπί πολύ καιρό καὶ ἐπίμονα ἐστένευε τὸν Θεάνθρωπο καὶ στὸ τέλος ἐσμίκρυνε Αὐτόν σὲ ἄνθρωπο: στὸν ἀλάθητο ἄνθρωπο τῆς Ρώμης καὶ στὸν ὄχι λιγώτερο ἀλάθητο ἄνθρωπο τοῦ Βερολίνου. Ἔτσι ἐνεφανίσθη ἀφ’ ἑνός ὁ δυτικός χριστιανικο-οὑμανιστικός μαξιμαλισμός (ὁ παπισμός), ὁ ὁποῖος ἀπό τὸν Χριστό ἀφαιρεῖ τὰ πάντα, καὶ ἀφ’ ἑτέρου ὁ δυτικός χριστιανικο-οὑμανιστικός μινιμαλισμός (ὁ προτεσταντισμός), ὁ ὁποῖος ἀπό τὸν Χριστό ζητεῖ τὸ ἐλάχιστο, συχνά δὲ καὶ τίποτα. Καὶ στοὺς δύο ὡς ὑψίστη ἀξία καὶ ὡς ἔσχατο κριτήριο τίθεται ὁ ἄνθρωπος στὴν θέση τοῦ Θεανθρώπου. Ἔτσι ἐπιτελέσθηκε ἡ θλιβερή διόρθωση τοῦ Θεανθρώπου, τοῦ ἔργου καὶ τῆς διδασκαλίας Του!!!
Μὲ τὸ νὰ περιορισθεῖ στὴ Δύση ὁ Χριστιανισμός, μὲ ὅλες του τὶς ἄπειρες θεανθρώπινες ἀλήθειες στὸν ἄνθρωπο, μετεβλήθη σὲ οὑμανισμό-ἀνθρωπισμό, ἀνεκήρυξε τὸν ἄνθρωπο ἀλάθητο, ὁ Θεάνθρωπος ἀπωθήθηκε στὸν οὐρανό καὶ στὴ θέση του τοποθετήθηκε ὁ ἀναπληρωτής: vicarius Christi. Πόσο τραγικός παραλογισμός: νὰ ὁρίζεται ἀντικαταστάτης καὶ ἀναπληρωτής γιὰ τὸν πανταχοῦ παρόντα Κύριο καὶ Θεό!!!
Ἔτσι ἐπιτελέστηκε ἡ κατά κάποιον τρόπο ἐκ-σάρκωσις τοῦ ἐνσαρκωθέντος Θεοῦ, ἡ ἀποθεανθρώπησις τοῦ Θεανθρώπου.
Ὁ οὑμανιστικός Χριστιανισμός ἀποτελεῖ τὴν πλέον ἀποφασιστική διαμαρτυρία ἐναντίον τοῦ Θεανθρώπου τῆς ἀξιολογίας καὶ τῆς κριτηριολογίας Του. Μὲ τὴν πράξη αὐτή τῆς σμικρύνσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ σὲ οὑμανισμό ἔχει ἁπλοποιηθεῖ ὁ Χριστιανισμός καὶ ταυτόχρονα ἔχει καταστραφεῖ. Μέσα στὴν ἀσέληνη νύκτα του ὁ οὑμανιστικός Χριστιανισμός ἐγκατέλειψε τὶς θεανθρώπινες ἀξίες καὶ τὰ θεανθρώπινα μέτρα καὶ πνίγεται μέσα στὴν ἀπόγνωση καὶ τὸ ἀδιέξοδο, ἐνῶ ἀπό τὰ βάθη τῶν αἰώνων ἠχοῦν τὰ λόγια τοῦ θλιμμένου προφήτου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἱερεμίου «Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὅς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ’ ἄνθρωπον» (Ἱερ. ιζ΄,ε).
Ὅμως ὁ Χριστιανισμός εἶναι Χριστιανισμός διὰ τοῦ Θεανθρώπου. Αὐτή εἶναι ἡ θεμελιώδης ἀλήθεια σὲ βάρος τῆς ὁποίας δὲν μπορεῖ νὰ γίνει συμβιβασμός. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ὑψίστη ἀξία καὶ τὸ ἀλάθητον μέτρον ὡς Θεάνθρωπος. Ἡ σώζουσα καὶ ζωοποιοῦσα δύναμις τῆς Ἐκκλησίας ἔγκειται στὴν αἰωνίως ζῶσα καὶ πανταχοῦ παροῦσα Ὑπόσταση τοῦ Θεανθρώπου. Κάθε ἀντικατάσταση τοῦ Θεανθρώπου μὲ ὁποιοδήποτε ἄνθρωπο καὶ κάθε ἐπιλογή ἀπό τὸν Χριστιανισμό ἐκείνων μόνο τῶν στοιχείων ποὺ ἱκανοποιοῦν «τὸ ἀτομικό γοῦστο» καὶ τὴν νόηση τοῦ ἀνθρώπου μεταβάλλουν τὸν Χριστιανισμό σὲ ἐπιπόλαιο καὶ ἀδύνατο οὑμανισμό. Τὸ Πρόσωπον τοῦ Θεανθρώπου εἶναι «τὸ μόνον καινόν ὑπό τὸν ἥλιον», τὸ αἰωνίως καινόν, γι’ αὐτό δὲν ἀνταλάσσεται, οὔτε ἀντικαθίσταται.
Γι’ αὐτό τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι πάντοτε καὶ παντοῦ τὸ ἴδιο, καὶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους στὴ γῆ καὶ γιὰ τοὺς ἀγγέλους στὸν οὐρανό.
Ἐμεῖς ὁμολογοῦντες τὸν Θεάνθρωπο, ὁμολογοῦμεν καὶ τὸν χριστοειδῆ ἄνθρωπο, τὴν θεία καταγωγή του, τὸ θεῖο μεγαλεῖο του καὶ συγχρόνως τὴν θεία ἀξία καὶ ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Στὴν οὐσία ὁ ἀγώνας γιὰ τὸν Θεάνθρωπο εἶναι ἀγώνας γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὄχι οἱ ἀνθρωπιστές, ἀλλά οἱ ἄνθρωποι τῆς θεανθρώπινης πίστεως καὶ ζωῆς ἀγωνίζονται γιὰ τὸν ἀληθινό ἄνθρωπο, ἄνθρωπο θεοειδῆ καὶ χριστοειδῆ.
Ἡ ἐξαιρετική γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος σπουδαιότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔγκειται στὴν ζωοποιοῦσα καὶ ἀναλλοίωτη Θεανδρικότητα τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία δίδει νόημα σὲ ὅλο τὸ ἀνθρώπινον, ἐξάγοντάς το ἀπό τὴν μηδαμινότητα τοῦ μὴ εἶναι εἰς τὸ φῶς τοῦ Πανεῖναι. Μόνο μὲ τὴν θεανθρώπινή του δύναμη ὁ Χριστιανισμός εἶναι τὸ ἅλας τῆς γῆς, ἅλας τὸ ὁποῖο διαφυλάττει τὸν ἄνθρωπο νὰ μὴν διαφθαρεῖ στὴν ἁμαρτία καὶ στὸ κακό. Ἄν ὅμως ὁ Χριστιανισμός διαχυθεῖ σὲ διαφόρους ἀνθρωπισμούς, τότε μωραίνεται, γίνεται «ἄναλον» ἅλας, τὸ ὁποῖο, κατά τὸν παναληθῆ λόγο τοῦ Σωτῆρος «εἰς οὐδέν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπό τῶν ἀνθρώπων» (Ματθ. ε΄, ιγ΄). Κάθε προσπάθεια καὶ ἀπόπειρα νὰ ἐξισωθεῖ ὁ Χριστιανισμός μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ αἰῶνος τούτου, μὲ τὶς φευγαλέες κινήσεις κάποιων ἱστορικῶν ἐποχῶν καὶ ἐπί πλέον μὲ τὰ πολιτικά κόμματα ἤ τὰ καθεστῶτα, ἀφαιρεῖ ἀπό τὸν Χριστιανισμό ἐκείνη τὴν εἰδοποιό ἀξία, ἡ ὁποία τὸν καθιστᾶ μοναδική θεανθρώπινη θρησκεία στὸν κόσμο.
Ὄχι, λοιπόν, συμμόρφωση τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς, ἀλλά συμμόρφωση καὶ προσαρμογή τοῦ πνεύματος τῆς ἐποχῆς πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς αἰωνιότητος τοῦ Χριστοῦ· αὐτό εἶναι ἡ μοναδική ἀληθινή ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο, Ἐκκλησίας Ἀποστολικῆς καὶ Ὀρθοδόξου. Μόνον ἔτσι ἡ Ἐκκλησία θὰ μπορέσει νὰ διαφυλάξει τὴν ζωοποιοῦσαν καὶ ἀναντικατάστατη Προσωπικότητα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, αὐτή δηλαδή τὴν μεγίστη ἀξία σ’ ὅλους τοὺς κόσμους, τοὺς ὁρατούς καὶ τοὺς ἀοράτους καὶ τοὺς μέλλοντας. Διότι Αὐτός εἶναι ἡ ὑπέρτατη ἀξία καὶ τὸ ἀλάθητον μέτρον τῶν πάντων.
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)