Τι μας συμφέρει; Δημήτριος Παναγόπουλος, ιεροκήρυκας Με τις θλίψεις και τους πειρασμούς, ο άνθρωπος καθαρίζεται. Είναι σαν το χρυσό, που το βάζουν στο καμίνι για να «καθαριστεί» και να γίνει 24 καρατίων. Εμείς όμως είμαστε φυγόπονοι και γογγύζουμε. Οι πραγματικοί Χριστιανοί στον κόσμο τούτο θα πετροβοληθούν, θα διωχθούν, θα έχουν πειρασμούς. Αντίθετα ο σατανάς τους δικούς του ανθρώπους δεν τους πειράζει, γι’ αυτό και οι περισσότεροι άνθρωποι, που πάνε με τον σατανά, περνούν πολύ καλύτερα στον κόσμο αυτό, αλλά τους περιμένει κόλαση. Συμφέρει επομένως να περάσουμε εδώ δύσκολα και εκεί καλά. Πηγή: Ι.Ν. Παντανάσσης

Τι μας συμφέρει;

Δημήτριος Παναγόπουλος, ιεροκήρυκας

Με τις θλίψεις και τους πειρασμούς, ο άνθρωπος καθαρίζεται. Είναι σαν το χρυσό, που το βάζουν στο καμίνι για να «καθαριστεί» και να γίνει 24 καρατίων.

Εμείς όμως είμαστε φυγόπονοι και γογγύζουμε. Οι πραγματικοί Χριστιανοί στον κόσμο τούτο θα πετροβοληθούν, θα διωχθούν, θα έχουν πειρασμούς.

Αντίθετα ο σατανάς τους δικούς του ανθρώπους δεν τους πειράζει, γι’ αυτό και οι περισσότεροι άνθρωποι, που πάνε με τον σατανά, περνούν πολύ καλύτερα στον κόσμο αυτό, αλλά τους περιμένει κόλαση. Συμφέρει επομένως να περάσουμε εδώ δύσκολα και εκεί καλά.

---

Πηγή: Ι.Ν. Παντανάσσης

Τί εἶναι ἡ μετάνοια; Ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος, Ἱεροκῆρυξ Ὄχι, ὅ,τι εἶμαι ἀλλὰ ὅ,τι πρέπει νὰ εἶμαι. Ὅ,τι ὁ Θεὸς θέλει νὰ εἶμαι. Ἂν τὰ θελήματά μας δὲν ταυτίζονται ἀπόλυτα μὲ τὰ θελήματα τοῦ Θεοῦ, δὲν εἴμαστε μὲ τὸ Θεό. Ἂν δὲν ἔχουμε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δὲν εἴμαστε τοῦ Θεοῦ. Ἂν δὲν ἔχουμε τὴν προσφορὰ τοῦ Θεοῦ, δὲν εἴμαστε μὲ τὸ Θεό. Ἂν δὲν ἔχουμε τὴν πραότητά του, τὴ γλυκύτητά του, τὴ σιωπή του, τὴν ὑπομονή του, ἂν δὲν ἔχουμε αὐτὸ τὸ μαρτύριο τοῦ Ἰησοῦ, τὸ ὁποῖο ὑπέστη ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ συνελήφθη στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ μέχρι ποὺ ἀνέβηκε πάνω στὸ Σταυρό, ἀγόγγυστα καὶ σιωπηλά, δὲν εἴμαστε τοῦ Θεοῦ. Ἂν δὲν εἴμαστε οἱ ἄλλοι «Χριστοί», δὲν εἴμαστε μὲ τὸ Χριστό. Σὲ τίποτε δὲν πρέπει νὰ διαφέρουμε. Καὶ μὴν πεῖτε πῶς δὲ βρέθηκε ἄνθρωπος ποὺ νὰ τὸ βίωσε αὐτό. Πηγή: Δάκρυα Μετανοίας

Τί εἶναι ἡ μετάνοια;

Ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος, Ἱεροκῆρυξ

Ὄχι, ὅ,τι εἶμαι ἀλλὰ ὅ,τι πρέπει νὰ εἶμαι. Ὅ,τι ὁ Θεὸς θέλει νὰ εἶμαι. Ἂν τὰ θελήματά μας δὲν ταυτίζονται ἀπόλυτα μὲ τὰ θελήματα τοῦ Θεοῦ, δὲν εἴμαστε μὲ τὸ Θεό. Ἂν δὲν ἔχουμε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δὲν εἴμαστε τοῦ Θεοῦ. Ἂν δὲν ἔχουμε τὴν προσφορὰ τοῦ Θεοῦ, δὲν εἴμαστε μὲ τὸ Θεό. Ἂν δὲν ἔχουμε τὴν πραότητά του, τὴ γλυκύτητά του, τὴ σιωπή του, τὴν ὑπομονή του, ἂν δὲν ἔχουμε αὐτὸ τὸ μαρτύριο τοῦ Ἰησοῦ, τὸ ὁποῖο ὑπέστη ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ συνελήφθη στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ μέχρι ποὺ ἀνέβηκε πάνω στὸ Σταυρό, ἀγόγγυστα καὶ σιωπηλά, δὲν εἴμαστε τοῦ Θεοῦ. Ἂν δὲν εἴμαστε οἱ ἄλλοι «Χριστοί», δὲν εἴμαστε μὲ τὸ Χριστό. Σὲ τίποτε δὲν πρέπει νὰ διαφέρουμε. Καὶ μὴν πεῖτε πῶς δὲ βρέθηκε ἄνθρωπος ποὺ νὰ τὸ βίωσε αὐτό.

---

Πηγή: Δάκρυα Μετανοίας

Μακάριοι οι σπείροντες δάκρυα μετά πνευματικής νηστείας, δηλαδή πεινώντες αεί και διψώντες τα καλά έργα, διότι θα θερίσουν χαράν αιωνίαν Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης Όλα θα παρέλθουν και εις το μηδέν θα καταλήξουν, ενώ το έργον το εν τω Θεώ ειργασμένον, θα μείνη μαζί με την ψυχή του εργάτου, ίνα εσθίη εξ αυτού ζωήν αιώνιον. Μακάριοι οι πνευματικοί φιλόσοφοι του Θεού, όπου δίδουν πρόσκαιρα και θησαυρίζουν αιώνια, ίνα, όταν απέλθωσιν, εύρωσιν εις την τράπεζαν του Θεού τους θησαυρούς των συν τόκω. Μακάριοι οι καθαρίζοντες τας καρδίας αυτών από τα ζιζάνια της αμαρτίας γεωργούντες τον αγαθόν σπόρον, διότι θα έλθη καιρός εύθετος, που θα θερίσουν στάχυας αειζωίας! Μακάριοι οι σπείροντες δάκρυα μετά πνευματικής νηστείας, δηλαδή πεινώντες αεί και διψώντες τα καλά έργα, διότι θα θερίσουν χαράν αιωνίαν! Πηγή: Εξομολογεῖσθε τῶ Κυρίῳ

Μακάριοι οι σπείροντες δάκρυα μετά πνευματικής νηστείας, δηλαδή πεινώντες αεί και διψώντες τα καλά έργα, διότι θα θερίσουν χαράν αιωνίαν

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Όλα θα παρέλθουν και εις το μηδέν θα καταλήξουν, ενώ το έργον το εν τω Θεώ ειργασμένον, θα μείνη μαζί με την ψυχή του εργάτου, ίνα εσθίη εξ αυτού ζωήν αιώνιον.

Μακάριοι οι πνευματικοί φιλόσοφοι του Θεού, όπου δίδουν πρόσκαιρα και θησαυρίζουν αιώνια, ίνα, όταν απέλθωσιν, εύρωσιν εις την τράπεζαν του Θεού τους θησαυρούς των συν τόκω.

Μακάριοι οι καθαρίζοντες τας καρδίας αυτών από τα ζιζάνια της αμαρτίας γεωργούντες τον αγαθόν σπόρον, διότι θα έλθη καιρός εύθετος, που θα θερίσουν στάχυας αειζωίας!

Μακάριοι οι σπείροντες δάκρυα μετά πνευματικής νηστείας, δηλαδή πεινώντες αεί και διψώντες τα καλά έργα, διότι θα θερίσουν χαράν αιωνίαν!

---

Πηγή: Εξομολογεῖσθε τῶ Κυρίῳ

Πορεία μέσα στὸ Φῶς Ἡ ὁδὸς τοῦ Κυρίου, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή, εἶναι «τεθλιμμένη», γεμάτη δυσκολίες, κινδύνους. Γι’ αὐτὸ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐπανειλημμένα μᾶς δίνει ὁδηγίες πορείας. Γιὰ νὰ πορευόμαστε σωστά, νὰ μὴ χάνουμε τὸν δρόμο μας. Διότι χάνοντας τὸν δρόμο μας, δὲν χάνουμε ἁπλῶς μιὰ πορεία. Χάνουμε τὴ σωτηρία μας, χάνουμε τὰ πάντα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπανειλημμένα προτρέπει τοὺς πιστοὺς νὰ πορεύονται στὴν ὁδὸ αὐτὴ τοῦ Κυρίου ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἴδιος τοὺς ἔδειξε. Λέει συγκεκριμένα: Σᾶς παρακαλοῦμε, ὅπως ἀκριβῶς σᾶς διδάξαμε, «πῶς δεῖ ὑμᾶς περιπατεῖν» (Α΄ Θεσ. δ΄ 1), ἔτσι νὰ πορεύεσθε καὶ νὰ ­συμ­­περιφέρεστε στὸ δρόμο τῆς ζωῆς σας.

Πορεία μέσα στὸ Φῶς

Ἡ ὁδὸς τοῦ Κυρίου, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή, εἶναι «τεθλιμμένη», γεμάτη δυσκολίες, κινδύνους. Γι’ αὐτὸ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐπανειλημμένα μᾶς δίνει ὁδηγίες πορείας. Γιὰ νὰ πορευόμαστε σωστά, νὰ μὴ χάνουμε τὸν δρόμο μας. Διότι χάνοντας τὸν δρόμο μας, δὲν χάνουμε ἁπλῶς μιὰ πορεία. Χάνουμε τὴ σωτηρία μας, χάνουμε τὰ πάντα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπανειλημμένα προτρέπει τοὺς πιστοὺς νὰ πορεύονται στὴν ὁδὸ αὐτὴ τοῦ Κυρίου ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἴδιος τοὺς ἔδειξε. Λέει συγκεκριμένα: Σᾶς παρακαλοῦμε, ὅπως ἀκριβῶς σᾶς διδάξαμε, «πῶς δεῖ ὑμᾶς περιπατεῖν» (Α΄ Θεσ. δ΄ 1), ἔτσι νὰ πορεύεσθε καὶ νὰ ­συμ­­περιφέρεστε στὸ δρόμο τῆς ζωῆς σας.

Καὶ ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ἔλεγε στοὺς Μα­θητές Του: «Ἂν κανεὶς περπατάει τὴν ἡ­­μέρα, δὲν σκοντάφτει, ἀλλὰ βαδίζει μὲ ἀσφάλεια, διότι βλέπει τὸ φῶς τοῦ ἥλιου ποὺ φωτίζει τὸν δρόμο του. Ἐὰν ὅμως κανεὶς περπατάει τὴ νύχτα, σκοντάφτει, διότι δὲν ὑπάρχει γύρω του φῶς νὰ τὸν φωτίζει» (Ἰω. ια΄ [11] 9-10). Ποιὸς ὅμως εἶναι ὁ πνευματικὸς ἥλιος ποὺ φωτίζει τὸν δρόμο τῆς ζωῆς μας; Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης. Στὴν πορεία μας λοιπὸν πρὸς τὸν οὐρανό, θὰ πρέπει νὰ πορευόμαστε μέσα στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸν φωτισμὸ τῶν ἐντολῶν Του. Διαφορετικά, μακριὰ ἀπὸ τὸ φῶς αὐτό, μέσα στὸ σκοτάδι τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς πλάνης, κινδυνεύουμε ὄχι μόνο νὰ χάσουμε τὸν δρόμο μας, ἀλλὰ καὶ νὰ γκρεμοτσακιστοῦμε στὴν ἄβυσσο τοῦ κακοῦ.

Τὸ φῶς αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ ἔχουμε καὶ μέσα μας, στὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας. Διαφορετικά, ὅσο κι ἂν φωτίζει ὁ Κύριος τὸν δρόμο μας, ἐμεῖς θὰ μένουμε τυφλοὶ καὶ ἀνίκανοι νὰ πορευθοῦμε. Καὶ αὐτὸ συμβαίνει, ὅταν εἴμαστε κυριευμένοι ἀπὸ τὰ πάθη μας καὶ δὲν ἀφήνουμε τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ νὰ φωτίσει τὸ νοῦ μας. Τότε περπατοῦμε μέσα στὸ σκοτάδι καὶ κινδυνεύουμε. Τὰ πάθη τῆς ψυχῆς σκοτίζουν τὸ νοῦ καὶ μᾶς καθιστοῦν τυφλοὺς στὴν πορεία μας.

Καὶ πάλι ὅμως δὲν ἀρκεῖ μόνο νὰ ἔχουμε νοῦ καθαρὸ καὶ μάτια πνευματικά, γιὰ νὰ βλέπουμε στὸ δρόμο μας. Θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθοῦμε καὶ συγκεκριμένη πορεία. Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ πορεία αὐτή; Εἶναι αὐτὴ ποὺ διάβηκε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Αὐτὸ μας ὑπογραμμίζει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης σημειώνοντας: «Ὁ λέγων ἐν αὐτῷ μένειν, ὀφείλει, καθὼς ἐκεῖνος περιεπάτησε, καὶ αὐτὸς οὕτω περιπατεῖν» (Α΄ Ἰω. β΄ 6). Ἐκεῖνος ποὺ λέει ὅτι ζεῖ μὲ τὸν Χριστό, ὀφείλει, ὅπως Ἐκεῖνος ἔζησε καὶ βάδισε, ἔτσι κι αὐτὸς νὰ βαδίζει καὶ νὰ ζεῖ. 

Καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, πιὸ συγ­κεκριμένα, λέει: Ὁ Χριστὸς ἔπαθε γιὰ χάρη σας καὶ σᾶς ἄφησε παράδει­γμα, «ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. β΄ 21). Ἡ ὁδὸς λοιπὸν ποὺ πρέπει νὰ βαδίσει κάθε πιστός, εἶναι τελικὰ ἡ ὁδὸς ποὺ βάδισε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὁ Ὁποῖος εἰσῆλθε στὸν οὐρανό, στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, «πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν», γιὰ νὰ μᾶς ἀνοίξει τὸν δρόμο. Κι ὅταν ἐμεῖς Τὸν ἀκολουθοῦμε στὴν ἴδια πορεία, ἔχοντας Αὐτὸν στὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας, ἔρχεται ὁ Κύριος καὶ συμπορεύεται μαζί μας, ὅπως τότε στοὺς δύο μαθητὲς ποὺ πορεύονταν πρὸς τὴν Ἐμμαούς, γιὰ νὰ ὁδηγήσει κι ἐμᾶς στὸν τελικὸ προορισμό μας, στὸ θρόνο Του καὶ στὴ βασιλεία Του.

Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πορείας μας αὐτῆς ὁ Κύριος μένει μέσα μας. Κι ἐμεῖς γινόμαστε ναοί Του, ὅπως ἐξηγεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπαναλαμβάνοντας τὴν ὑπόσχεση ποὺ εἶχε δώσει ὁ Θεός: «Ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω». Θὰ κατοικήσω μέσα τους καὶ θὰ περπατήσω ἀνάμεσά τους, καὶ θὰ εἶμαι Θεὸς δικός τους, κι αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. Ὑπάρχει μεγαλύτερη ἐμπειρία ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ μέσα στὴν ψυχή μας, ἀπὸ τὴν πρόγευση αὐτὴ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ;

Ἂς μάθουμε λοιπὸν νὰ βαδίζουμε μέσα στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, ἀφήνοντας τὸ φῶς αὐτὸ νὰ καταυγάζει τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας, ἀκολουθώντας τὰ δικά Του ἴχνη, βαδίζοντας στὸν ἴδιο δρόμο ποὺ βάδισε καὶ Ἐκεῖνος, γιὰ νὰ φθάσουμε στὸν ἴδιο προορισμό, στὴ Βασιλεία τὴν αἰώνια καὶ πανευτυχή!

---

Πηγή: Ο Σωτήρ

Το διάταγμα των Μεδιολάνων και ο Μέγας Κωνσταντίνος

Το διάταγμα των Μεδιολάνων και ο Μέγας Κωνσταντίνος

«Ό, τι καλό και δίκαιο παρμένο από το Ευαγγέλιο»

«...Ό, τι καλόν και δίκαιον υπάρχει σήμερον εις τας ολονέν και περισσότερον εκκοσμικευμένας πολιτείας και κοινωνίας είναι παρμένον από το Ευαγγέλιον και την Εκκλησίαν. Τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα δια τα οποία οι πάντες δήθεν εργάζονται λαοί και έθνη, κοινωνίαι, άνθρωποι, αδελφοί- τα οποία συνήθως βιούνται ατυχώς εμπειρικώς δια του αντιευαγγελικού και αντιχριστιανικού  πλέγματος «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και «οδόντα αντί οδόντος» , αποτελούν αξίας της Εκκλησίας, αξίας τας οποίας ο δίκαιος Άναξ, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ενεφύτευσεν εις την διοίκησιν και την δομήν του κράτους του, διότι διείδε και προείδεν ότι μόνον ούτω θα ηδύνατο τούτο να προκόψει και να διατηρηθεί συνημμένον και ειρηνικόν.

Τας ιδίας αυτάς αξίας παρέλαβεν εν τη ουσία και ο σημερινός κόσμος, με την διαφοράν ότι ήλλαξεν απλώς τους τίτλους και ότι ο «άνθρωπος» διακηρύττει πλέον επισήμως «ότι δεν πιστεύει εις τον Θεόν» και ότι «η εποχή του Χριστιανισμού έχει ήδη παρέλθει»!

Όμως, παρά τας «κραυγάς ταύτας» , ο Χριστιανισμός, η Αλήθεια, όχι μόνον δεν έχει παρέλθει, αλλά οσημέραι ανδρούται, δυναμούται και ωριμάζει, επιβεβαιωμένου καθημερινώς του Παυλικού λόγου «ου δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις, ίνα ώσπερ εβασίλευσεν η αμαρτία εν τω θανάτω, ούτω και η χάρις βασιλεύσει δια δικαιοσύνης εις ζωήν αιώνιον δια Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών» (Ρωμ. 5, 20-21).

Οι σύγχρονοι πολιτειακοί θεσμοί παρά τας συχνάκις κινδυνώδεις μεταρρυθμίσεις, αι οποίαι ενίοτε δυναμιτίζουν και αυτά τα  θεμέλια της κοινωνίας, ως η παρατηρουμένη έλλειψις σεβασμού προς τον ιερόν θεσμόν της οικογένειας, η νομική αναγνώρισις και θεσμοθέτησης σοβαρών και θανασίμων αμαρτιών και μη φυσιολογικών καταστάσεων, είναι βαθέως εμπεποτισμένοι, οι πολιτειακοί θεσμοί ούτοι, υπό του Ευαγγελίου του Χριστού και υπό του αίματος των Μαρτύρων της Εκκλησίας.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος «έβαψε» βαθέως το κράτος του με την βαφήν του Χριστού, ώστε να μη είναι δυνατόν να εξαλειφθεί με την πάροδον των αιώνων». 

Οικουμενικός Πατριάρχης  ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

Πηγή: Ι. Ν. Αγ.Βαρβάρας

Αρχή μετανοίας... Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης Πώς θα μετανοήσει κανείς; Πώς θ' αρχίσει; Χρειάζεται να ξαποστάσει κατ' αρχάς, να ξελαχανιάσει από το καθημερινό τρεχαλητό, το κυνηγητό της ηδονής, να στραφεί προς τα μέσα του, να κινηθεί από τη συνεχή ετεροπαρατήρηση στην αυτοπαρατήρηση, από το κουτσομπολιό των πάντων στη συνομιλία με τον άγνωστο εαυτό του.

Αρχή μετανοίας...

Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

Πώς θα μετανοήσει κανείς; Πώς θ' αρχίσει; Χρειάζεται να ξαποστάσει κατ' αρχάς, να ξελαχανιάσει από το καθημερινό τρεχαλητό, το κυνηγητό της ηδονής, να στραφεί προς τα μέσα του, να κινηθεί από τη συνεχή ετεροπαρατήρηση στην αυτοπαρατήρηση, από το κουτσομπολιό των πάντων στη συνομιλία με τον άγνωστο εαυτό του.

Να σκύψει λίγο μέσα του, να σκάψει εντός του, να δει τις δυνάμεις, τις δυνατότητες, τα όρια, τις αντοχές, τα δοθέντα τάλαντα. Χρειάζεται περισυλλογή, αυστηρός αυτοέλεγχος, επιείκεια και κατανόηση των άλλων.

Να βρούμε τα ποσοστά της προσωπικής μας ευθύνης. Να μη τα ρίχνουμε εύκολα και γρήγορα πάντα μόνο στους άλλους.
Απλά και ειλικρινά, τίμια και δίκαια πρέπει και αξίζει να οδηγηθεί ο εαυτός μας, που συνηθίζει να ξεγλιστράει σαν χέλι, να παραδεχθεί την αμαρτωλότητά του. Να θελήσει γενναία, ηρωικά και παλικαρίσια ν' αναχωρήσει ανεπίστροφα από την αμαρτία.
Να μη επωάζει πια μνήμες και φιλεπίστροφους λογισμούς στα πρότερα, τ' άχαρα, τ' αμαρτωλά, τ' ανέντιμα της προηγούμενης ζωής.

---

Πηγή: Με παρησσία...

Μὴ φοβεῖσθε Στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους Του ἀ­πευθυνόταν ὁ Κύριος. Ἦταν τότε ποὺ τοὺς εἶχε ἐκλέξει, δώδεκα τὸν ἀριθμό, καὶ τοὺς ἔστελνε νὰ κηρύξουν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τὸ «εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας» (Ματθ. δ΄ 23). Τοὺς ἔδωσε σαφεῖς παραγγελίες γιὰ τὸ πῶς ἔπρεπε νὰ ἐπιτελοῦν τὸ ἔργο αὐτό, καὶ ἔπειτα τοὺς ἔκανε λόγο γιὰ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συναντήσουν στὶς περιοδεῖες τους. –Θὰ σᾶς παραδώσουν σὲ συνέδρια καὶ δικαστήρια, τοὺς εἶπε, θὰ σᾶς σύρουν μπροστὰ σὲ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες, προκειμένου νὰ σᾶς καταδικάσουν καὶ νὰ σᾶς θανατώσουν... (βλ. Ματθ. ι΄ [10] 17-22).

Μὴ φοβεῖσθε

Στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους Του ἀ­πευθυνόταν ὁ Κύριος. Ἦταν τότε ποὺ τοὺς εἶχε ἐκλέξει, δώδεκα τὸν ἀριθμό, καὶ τοὺς ἔστελνε νὰ κηρύξουν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τὸ «εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας» (Ματθ. δ΄ 23). Τοὺς ἔδωσε σαφεῖς παραγγελίες γιὰ τὸ πῶς ἔπρεπε νὰ ἐπιτελοῦν τὸ ἔργο αὐτό, καὶ ἔπειτα τοὺς ἔκανε λόγο γιὰ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συναντήσουν στὶς περιοδεῖες τους.

–Θὰ σᾶς παραδώσουν σὲ συνέδρια καὶ δικαστήρια, τοὺς εἶπε, θὰ σᾶς σύρουν μπροστὰ σὲ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες, προκειμένου νὰ σᾶς καταδικάσουν καὶ νὰ σᾶς θανατώσουν... (βλ. Ματθ. ι΄ [10] 17-22).

Καὶ συμπλήρωσε ὁ θεῖος Διδάσκαλος: «Λέγω δὲ ὑμῖν τοῖς φίλοις μου· μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶ­μα, καὶ μετὰ ταῦτα μὴ ἐχόντων περισσότερόν τι ποιῆσαι» (Λουκ. ιβ΄ [12] 4). Λέω σὲ σᾶς τοὺς φίλους μου, μὴ φοβηθεῖτε ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θανατώνουν τὸ σῶμα καὶ ὕστερα δὲν μποροῦν νὰ κάνουν τίποτε περισσότερο. Φίλους Του τοὺς ὀνομάζει· δικούς Του, προσφιλεῖς, ἀγαπητούς Του· καὶ μὲ αὐτὴ τὴν πλήρη τρυφερότητος προσ­φώνηση θέλει νὰ ἐμβάλει θάρρος στὴν καρδιά τους.

–Εἶστε φίλοι μου, μὴ φοβάστε τίποτε· οὔτε τὸ χειρότερο ποὺ μπορεῖ νὰ σᾶς συμβεῖ: τὸν θάνατο. Σᾶς τὸ λέω αὐτὸ Ἐγὼ ποὺ εἶμαι ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, Ἐγὼ ποὺ σᾶς ἔδωσα καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή, καὶ γι’ αὐτὸ γνωρίζω καλύτερα ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον τὴν ἀξία τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου. Τὸ πολύ-πολὺ νὰ θανατώσουν τὸ σῶμα σας. Τίποτε περισσότερο δὲν μποροῦν νὰ σᾶς κάνουν. Κατανοῆστε τὰ λόγια μου καὶ ἀπὸ αὐτὰ βγάλτε τὸ συμπέρασμα γιὰ τὸ τί ἀξία ἔχει τὸ θνητὸ τοῦτο, πρόσκαιρο σῶμα, σὲ σχέση μὲ τὴν αἰώνια, ἀθάνατη ψυχή.

Γι’ αὐτό, μὴ φοβάστε!

Καὶ συνεχίζει ὁ Κύριος:
–Πέντε σπουργίτια δὲν πωλοῦνται εἴ­κοσι λεπτά, εὐτελέστατη δηλαδὴ τιμή; Ποιὸς δίνει σημασία σ’ ἕνα σπουργίτι; Κι ὅμως, οὔτε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ δὲν εἶναι ξεχασμένο καὶ ἐγκαταλελειμμένο μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ δὲν πέφτει νεκρὸ στὴ γῆ χωρὶς νὰ τὸ ἐπιτρέψει ὁ οὐράνιος Πατέρας. Ἂν λοιπὸν τόση φρον­τίδα καὶ πρόνοια δείχνει ὁ Θεὸς γιὰ τὸ τελευταῖο σπουργιτάκι, θὰ ἐγκαταλείψει ἐσᾶς; Εἶναι δυνατόν;

–Σᾶς περνοῦν λογισμοὶ μήπως ὁ Θε­ὸς σᾶς ξέχασε, σᾶς ἐγκατέλειψε, δὲν σᾶς παρακολουθεῖ... Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἀκόμα καὶ οἱ τρίχες ἀπὸ τὸ κεφάλι σας ὅλες εἶναι μετρημένες ἀπὸ τὸν Θεό. Ξέρει ὁ Θεὸς κάθε στιγμὴ πόσες τρίχες ὑπάρχουν στὸ κεφάλι σας. Σᾶς ἀρκεῖ αὐτὴ ἡ διαβεβαίωση γιὰ νὰ ἐννοήσετε πόση πρόνοια καὶ φροντίδα λαμβάνει γιὰ σᾶς ὁ Θεός; Τί ἄλλο θέλετε περισσότερο;
   «Μὴ οὖν φοβεῖσθε· πολλῶν στρουθίων διαφέρετε», καταλήγει ὁ θεῖος Διδάσκαλος (Λουκ. ιβ΄ [12] 6-7). Μὴ φοβάστε λοιπόν. Εἶστε ἀνώτεροι ἀπὸ πολλὰ σπουργίτια!

Τί λόγια, πράγματι, αὐτά! Πόση εἰρήνη, ἀνακούφιση εἶναι ἱκανὰ νὰ προξενήσουν στὴν ταραγμένη ἀπὸ δυσκολίες καὶ προβλήματα ψυχή! Ἔχουμε ἕνα Θεὸ ποὺ ἡ μέριμνά Του καὶ γιὰ τὰ ἄψυχα ἀκόμα δημιουργήματά Του φτάνει μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Καὶ θὰ ἀδιαφορήσει γιὰ ἐμᾶς, τὶς ἔμψυχες εἰκόνες Του, αὐτοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους τὸν ἴδιο τὸν Υἱό Του ἔστειλε στὴ γῆ γιὰ νὰ χύσει τὸ ἀτίμητο Αἷμα Του; Εἶναι δυνατόν; «Πῶς ἂν ἐπιλάθοιτο τῶν ἀγαπώντων αὐτὸν ἢ ἀγνοήσειέ τι τῶν συμβαινόν­των αὐτοῖς;», ρωτᾶ ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας· πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ λησμονήσει αὐτοὺς ποὺ Τὸν ἀγαποῦν ἢ νὰ μὴ δώσει σημασία γιὰ κάτι ποὺ τοὺς συμβαίνει, «ὅς γε τοσαύτην αὐτῶν ποιεῖται πρόνοιαν, ὡς ἕκαστα τῶν κατ’ αὐτοὺς εἰδέναι λεπτῶς, καὶ οἷον ἠριθμημένας ἔχειν αὐτῶν τὰς τρίχας;», Αὐτὸς ποὺ τόση πρόνοια δείχνει γι’ αὐτούς, ὥστε νὰ γνωρίζει λεπτομερῶς τὰ πάντα ἀναφορικὰ μ’ αὐτούς, σὰν νὰ ποῦμε καὶ πόσες τρίχες ἔχουν;

Κι ἂν πρόκειται νὰ θανατωθεῖτε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς σας, συμπληρώνει ὁ ἅ­γιος Θεοφύλακτος Ἀχρίδος, μιλώντας ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου, αὐτὸ δὲν θὰ γίνει ἐπει­δὴ Ἐγὼ σᾶς ἔχω ἐγκαταλείψει. Διότι τόση φροντίδα λαμβάνω γιὰ σᾶς, ὥστε νὰ γνωρίζω μὲ κάθε λεπτομέρεια ὅ,τι σᾶς ἀφορᾶ. Ἂν λοιπὸν ἐπιτρέψω νὰ μπεῖτε σὲ πειρασμό, νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι θὰ σᾶς χορηγήσω καὶ τὴ δύναμη νὰ τὸν ὑπομείνετε. Διότι Ἐγὼ εἶμαι κηδεμόνας σας καὶ ὅλα τὰ γνωρίζω καὶ τὰ ἔχω ρυ­θμισμένα μέχρι λεπτομέρειας γιὰ τὸν καθένα σας. Ὅ,τι εἶναι τὸ καταλληλότερο γιὰ τὸν κάθε ἕναν ἀπὸ σᾶς, αὐτὸ τοῦ δίνω.

Συνεπῶς, ἀδελφέ μου, γιατί νὰ ἀγωνιοῦμε; γιατί νὰ φοβόμαστε; Εἶναι ὁπωσδήποτε δύσκολες, πολὺ δύσκολες οἱ ἡμέρες ποὺ περνοῦμε. Καὶ ἐνδεχομένως ἡ κατάσταση σύντομα νὰ ἐπιδεινωθεῖ κι ἄλλο. Διάφοροι λογισμοὶ ἴσως νὰ περνοῦν ἀπὸ τὸ μυαλό μας, τέτοιοι ποὺ νὰ ἐμβάλλουν σὲ φόβο καὶ ταραχὴ τὴν ψυχή μας.

Ὅμως...

Ἀφοῦ ἔχουμε ρητὴ καὶ ἐπαναλαμβανόμενη τὴν προτροπή Του: «μὴ οὖν φο­βεῖσθε»· ἀφοῦ ἔχουμε ξεκάθαρη τὴ διαβεβαίωσή Του ὅτι «καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ὑμῶν πᾶσαι ἠρίθμηνται», καὶ μία δὲν πέφτει χωρὶς ὁ Ἴδιος νὰ δώσει ἐντολή· ἀφοῦ «πολλῶν στρουθίων διαφέρομεν», τότε γιατί νὰ φοβόμαστε καὶ νὰ ἀγωνιοῦμε; Ἂν ἕνα παιδί, μετὰ ἀπὸ συνεχεῖς διαβεβαιώσεις τῶν γονέων του ὅτι δὲν θὰ τὸ ἀφήσουν μόνο του, ὅτι κοντά του εἶναι, τὸ προστατεύουν συν­εχῶς, μετὰ ἀπὸ ἐπανειλημμένες ἐπιβεβαιώσεις ἐπάνω στὰ πράγματα ὅτι ἔτσι εἶναι ὅπως τοῦ τὰ λένε, αὐτὸ συνεχίσει νὰ νιώθει ἀνασφαλές, δὲν θὰ δηλώνει μὲ τὴ στάση του αὐτὴ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης, ἐνδεχομένως καὶ ἀγνωμοσύνη ἀπέναντι στοὺς γονεῖς του; Καὶ δὲν θὰ γίνεται αὐτὸ ἀφορμὴ λύπης γιὰ τοὺς γονεῖς του; Τί ἄλλο νὰ κάνουν γιὰ νὰ τὸ πείσουν ὅτι εἶναι κοντά του;

Νὰ πιστέψουμε ὅτι εἴμαστε παιδιὰ ἀγαπητὰ τοῦ οὐρανίου Πατρός. Καὶ τότε θὰ Τοῦ δίνουμε μὲ ἐμπιστοσύνη τὸ χέρι μας καὶ θὰ προχωροῦμε στὸ δρόμο μας ἄφοβα, ψάλλοντας: «Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ οὐ φοβηθήσομαι...» (Ψαλ. ριζ΄ [117] 6).

Πηγή: Ο Σωτήρ

Πάσχα, Κυρίου Πάσχα Θὰ ψάλουμε καὶ φέτος στοὺς φωτόλουστους Ναούς μας μὲ ὕμνους πανηγυρικοὺς τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου. Θὰ τὸ ὑμνήσουμε μὲ πολλὰ χαρακτηριστικὰ ἐπίθετα. Πάσχα «ἱερόν», «ἄμωμον», «ἅγιον», Πάσχα «πανσεβάμιον» καὶ «τερπνόν», Πάσχα «καινόν», «μέγα» καὶ «μυστικόν». «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα»! Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὸ τὸ Πάσχα;

Πάσχα, Κυρίου Πάσχα

Θὰ ψάλουμε καὶ φέτος στοὺς φωτόλουστους Ναούς μας μὲ ὕμνους πανηγυρικοὺς τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου. Θὰ τὸ ὑμνήσουμε μὲ πολλὰ χαρακτηριστικὰ ἐπίθετα. Πάσχα «ἱερόν», «ἄμωμον», «ἅγιον», Πάσχα «πανσεβάμιον» καὶ «τερπνόν», Πάσχα «καινόν», «μέγα» καὶ «μυστικόν». «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα»!

Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὸ τὸ Πάσχα;

Πάσχα σημαίνει πέρασμα, διάβαση. Τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων ἦταν τὸ πέρασμα, ἡ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης. Καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἦταν ἡ πορεία, τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴ γῆ τῆς Αἰγύπτου στὴ γῆ τῶν πατέρων, στὴ Χαναάν.

Τὸ Πάσχα τῶν χριστιανῶν εἶναι ἡ ἔν­δοξη Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ νίκη κα­τὰ τοῦ θανάτου, ποὺ ὁ Κύριος τὴ χαρίζει σ’ ὅλους μας. Ἑπομένως γιὰ μᾶς Πάσχα εἶναι ἡ διάβαση ἀπὸ τὰ πρόσ­καιρα στὰ αἰώνια, ἀπὸ τὰ ἐπίγεια στὰ οὐράνια, ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ματαιότητος στὴν ἄνω πατρίδα, στὸν Παράδεισο τοῦ Θεοῦ, στὸν οὐράνιο, ἅγιο καὶ πνευματικὸ Παράδεισο, ποὺ εἶναι πολὺ ἀνώτερος ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ χάσαμε, ἀπὸ τὸν παράδεισο τῆς Ἐδέμ. Αὐτὸ εἶναι τὸ Πάσχα τὸ «μέγα», τὸ «ἅγιον», τὸ «μυστικόν».

«Μέγα»· διότι δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη πορεία ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό.

«Ἅγιον»· διότι δὲν ὑπάρχει ἁγιότερη κίνηση ἀπὸ αὐτὴν ποὺ παίρνει τὸν ἄν­θρωπο ἀπὸ τὸν μάταιο κόσμο καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ.

«Μυστικόν»· διότι δὲν γνωρίζουμε ἀκρι­βῶς ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ κόσμος. Ὅσο καὶ ἂν ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν Ἐκκλησία μας, στὴν πληρότητά του παραμένει ἀφανής, κρυμμένος, μυστικός, ἄγνωστος. Καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ καλύτερο ἀπὸ ὅ,τι ἂν τὸν γνωρίζαμε. Διότι τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπερβαίνει πολὺ τὴν ἀντιληπτική μας δυνατότητα, φανερώνει τὸ ὑπερθαύμαστο μέγεθος, τὴν ἀνυπολόγιστη ἀξία, τὴν ἀνυπέρβλητη ὡραιότητα καὶ τὸν πλοῦτο του.

Εἴμαστε «ἐν πορείᾳ». Εἴμαστε ὁδίτες, ὄχι πολίτες αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Πορευόμεθα στὴ χώρα τοῦ φωτός. Ὅλη ἡ ζωή μας εἶναι ἕνα Πάσχα, μιὰ διάβαση. Κάθε βῆμα ποὺ κάνουμε στὸν κόσμο αὐτὸ μας ὁδηγεῖ στὸν ἄλλον. Κάθε στιγμὴ ποὺ περνάει στὴ ζωή μας αὐτὴ μᾶς παραπέμπει στὴν αἰωνιότητα. Κάθε κίνησή μας ἐδῶ μᾶς κατευθύνει ἐκεῖ, στὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ, ὅπου δὲν ὑπάρχει πόνος, λύπη καὶ στεναγμός, ἀλλὰ εἰρήνη, φῶς καὶ χαρὰ καὶ ζωὴ ἀτελεύτητος.

Τὸ Πάσχα, ἑπομένως, γιὰ τὸν χριστιανὸ δὲν διαρκεῖ μιὰ ἑβδομάδα, ὅπως στοὺς Ἰουδαίους, οὔτε σαράντα μέρες, ἀλλὰ «πᾶς ὁ χρόνος ἑορτῆς ἐστι καιρὸς τοῖς χριστιανοῖς διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῶν δοθέντων ἀγαθῶν», ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.

Ἀλλὰ τὸ Πάσχα γιὰ μᾶς δὲν εἶναι μόνο μιὰ μεγάλη καὶ διαρκὴς ἑορτή. Οὔτε ἁπλῶς ἕνα συγκλονιστικὸ γεγονός. Εἶναι ἕνα πρόσωπο. Τὸ θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Λυτρωτοῦ μας Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Πάσχα Χριστὸς ὁ Λυτρωτής». Πάσχα καὶ στοὺς Ἰουδαίους δὲν ὀνομαζόταν μόνον ἡ ἑορτή, ἀλλὰ καὶ ὁ πασχάλιος ἀμνὸς τὸν ὁποῖο θυσίαζαν.

Ὁ Χριστὸς διαρκῶς μᾶς συνοδεύει στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας. Ἡ ζωντανὴ παρουσία Του στὸν ἀγώνα μας εἶναι ἡ πιὸ τρανὴ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεώς Του.

Κάθε μας κίνηση στὸν κόσμο αὐτὸ δὲν μᾶς πηγαίνει μόνο ἕνα βῆμα μπροστά. Μᾶς ἀνεβάζει συγχρόνως ἕνα σκαλοπάτι ψηλότερα. Καὶ αὐτὸ γιατὶ ὁ Χρι­στὸς εἶναι δίπλα μας καὶ μᾶς ἀνασταίνει. Μᾶς ἀνεβάζει. Κάθε στιγμὴ ποὺ περνᾶ, μποροῦμε νὰ εἴμαστε λιγότερο γήινοι. Νὰ γινόμαστε πιὸ οὐράνιοι. Καὶ αὐτὸ δὲν τὸ κατορθώνουμε μόνοι μας. Κάποιος ἄλλος τὸ κάνει γιὰ μᾶς. Αὐτὸ τὸ θαῦμα ἀποδεικνύει περισσότερο ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο τὴν Ἀνάστασή Του. Δὲν μπορεῖ ἕνας νεκρὸς νὰ ἀνασταίνει τοὺς ἄλλους. Δὲν μπορεῖ κάποιος ποὺ θάφτηκε στὴ γῆ καὶ μένει ἀκόμη ἐκεῖ, νὰ ὁδηγεῖ ἄλλους στὸν οὐρανό. Μόνο ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἀνασταίνει τὸν κόσμο. Μόνο στὸν αἰώνιο Νικητὴ τοῦ θανάτου μπορεῖ νὰ στηρίζεται ἡ νίκη κάθε ἀνθρώπου.

Δὲν ὑπάρχει πιὸ ὑπέροχη πραγματικότητα ἀπὸ τὸ νὰ βλέπεις τὴ ζωή σου νὰ περνᾶ καὶ ἐσὺ νὰ αἰσθάνεσαι πιὸ νέος. Ἡ ζωὴ νὰ προχωρεῖ, καὶ ἐσὺ νὰ μὴν ὁδηγεῖσαι στὸ θάνατο. Καὶ νὰ καταλαβαίνεις ὅτι αὐτὸ Κάποιος ἄλλος τὸ ἐργάζεται μέσα σου. Ποὺ εἶναι πάντα κοντά σου ἀναστημένος, ἀληθινός. Ὁ αἰώνιος Χριστός. Τὸ αἰώνιο Πάσχα τῶν πιστῶν.

Τὸ βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου περνοῦμε ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὰ δάκρυα στὸ θρίαμβο καὶ στὴ χαρά. Ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωή. Ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς. Ἀπὸ τὸν Σταυρὸ στὴν Ἀνάσταση. Αὐτὸ εἶναι τὸ Πάσχα!

Τὸ Πάσχα μποροῦμε νὰ τὸ ζοῦμε κάθε στιγμή. Ὅταν ὅλα γύρω μας εἶναι σκοτεινά, καὶ μεῖς ἀνάβουμε τὴ λαμπάδα τῆς Πίστεως. Ὅταν τὸ σκοτάδι ἀπειλεῖ τὴν ψυχή μας, καὶ μεῖς δὲν ἀφήνουμε τὴ φλόγα τῆς Χάριτος, ποὺ ἄναψε ὁ Θεὸς μέσα μας, νὰ σβήσει. Ὅταν ὁ σκοτεινὸς διάβολος ζητεῖ νὰ σκορπίσει τὸν θάνατο παντοῦ καὶ μέσα μας, καὶ μεῖς ζητοῦμε τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ κερδίζει ἡ δική Του ζωὴ ἔδαφος στὴν ψυχή μας.

Πάσχα μυστικό, Πάσχα ἅγιο. Πάσχα διαρκὲς καὶ αἰώνιο. «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα»!

Πηγή: Ο Σωτήρ

Δόξα! Τὸ τέλος τῆς θυσίας καὶ τοῦ σταυροῦ Παράξενος πολὺ ὁ κόσμος γύρω μας. Καὶ ἡ ζωή μας σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις της. Γεννᾶ καθημερινὰ μέσα ἀπὸ τὰ πολυποίκιλα προβλήματά της βασανιστικὰ καὶ ἀναπάντητα ἐρωτήματα. Ἐρωτήματα γύρω ἀπὸ τὸν πόνο, τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς κακουχίες τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ καὶ ἐρωτήματα ποὺ ἀφοροῦν στὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ τὸν φοβερὸ Γολγοθᾶ. Ἀλήθεια, πόσες φορὲς δὲν σκάλωσε ἡ σκέψη μας ἀτενίζοντας τὸν Σταυρό Του; Πόσες φορὲς δὲν ἀπορήσαμε γιὰ τὸ τέλος τοῦ ὄντως δικαίου καὶ ἀναμαρτήτου Ἰησοῦ Χριστοῦ; Πόσο δίκιο εἶχε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ἔγραφε ὅτι ὁ Σταυρός Του ἦταν «σκάνδαλο» γιὰ τοὺς Ἰουδαίους καὶ «μωρία» γιὰ τοὺς Ἕλληνες (Α΄ Κορ. α΄ 23). Ἀλλὰ παρόμοια ἐρωτήματα γεννῶνται καὶ σχετικὰ μὲ τὶς δοκιμασίες καὶ τὰ παθήματα ὅλων ἐκείνων ποὺ πάσχουν καὶ ὑποφέρουν.

Δόξα! Τὸ τέλος τῆς θυσίας καὶ τοῦ σταυροῦ

Παράξενος πολὺ ὁ κόσμος γύρω μας. Καὶ ἡ ζωή μας σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις της. Γεννᾶ καθημερινὰ μέσα ἀπὸ τὰ πολυποίκιλα προβλήματά της βασανιστικὰ καὶ ἀναπάντητα ἐρωτήματα. Ἐρωτήματα γύρω ἀπὸ τὸν πόνο, τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς κακουχίες τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ καὶ ἐρωτήματα ποὺ ἀφοροῦν στὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ τὸν φοβερὸ Γολγοθᾶ. Ἀλήθεια, πόσες φορὲς δὲν σκάλωσε ἡ σκέψη μας ἀτενίζοντας τὸν Σταυρό Του; Πόσες φορὲς δὲν ἀπορήσαμε γιὰ τὸ τέλος τοῦ ὄντως δικαίου καὶ ἀναμαρτήτου Ἰησοῦ Χριστοῦ; Πόσο δίκιο εἶχε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ἔγραφε ὅτι ὁ Σταυρός Του ἦταν «σκάνδαλο» γιὰ τοὺς Ἰουδαίους καὶ «μωρία» γιὰ τοὺς Ἕλληνες (Α΄ Κορ. α΄ 23). Ἀλλὰ παρόμοια ἐρωτήματα γεννῶνται καὶ σχετικὰ μὲ τὶς δοκιμασίες καὶ τὰ παθήματα ὅλων ἐκείνων ποὺ πάσχουν καὶ ὑποφέρουν. Ἕως πότε λοιπὸν ἡ ἀδικία θὰ κυριαρχεῖ καὶ θὰ ἐπιβάλλεται; Ἕως πότε ὁ ἐνάρετος θὰ παραμερίζεται καὶ θὰ διώκεται; Ἕως πότε ὁ τίμιος θὰ ἀδικεῖται, καὶ ὁ ἀνέντιμος θὰ δικαιώνεται καὶ θὰ ἐπιπλέει; Ἕως πότε ἡ ἀλήθεια θὰ συσκοτίζεται καὶ θὰ διαστρέφεται καὶ τὸ ψέμα θὰ θριαμβεύει;

Γιὰ νὰ φθάσει πλέον κατ’ εὐθείαν τὸ ἐρώτημά μας στὸν ἴδιο τὸν Θεό: Ἕως πότε λοιπὸν Σύ, «ὁ δεσπότης ὁ ἅγιος καὶ ἀληθινός» (Ἀποκ. ς΄ 10), θὰ παραβλέπεις τὴν ἀδικία καὶ θὰ ἀρνεῖσαι νὰ παρέμβεις δυναμικὰ γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς δικαιοσύνης;

Ἴδιος ὁ ἄνθρωπος διαχρονικά. Πανομοιότυπα καὶ τὰ ἐρωτήματά του. Ὁλόϊδιες καὶ οἱ ἀπορίες τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου μας, ὅταν βρισκόταν στὴ γῆ: Γιατί ὁ θεῖος Διδάσκαλος νὰ ἐμπαίζεται, νὰ ἐμπτύεται, νὰ κολαφίζεται, νὰ μαστιγώνεται, νὰ σταυρώνεται; Κι ἐμεῖς ἐλπίζαμε. Ἐλπίζαμε... Τώρα ὅμως ἐξανεμίστηκαν οἱ ἐλπίδες μας. Διαψεύσθηκαν. Καὶ ἡ ἀπελπισία ἔχει καταπλακώσει τὶς καρδιές μας. Διότι Αὐτὸς στὸν Ὁποῖο ἐλπίζαμε βρίσκεται στὸ μνῆμα. Αὐτὸς ποὺ μᾶς εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Ἀνάσταση καὶ ἡ ζωὴ πέθανε πάνω στὸ Σταυρό. Κι οἱ ἐλπίδες μας θάφτηκαν μαζί Του. Σκεπάστηκαν μὲ τὴν πέτρα ποὺ ἔκλεισε καὶ σφράγισε τὸ μνημεῖο Του.

Ἀποροῦν οἱ μαθητὲς γιὰ τὶς νεκρωμένες ἐλπίδες τους. Ἀλλὰ ἀπορεῖ κοντά τους καὶ ὁ Χριστός. Στὴν ἀπορία τους ἀπαντᾶ μὲ ἀπορία: Γιατί ἄφησαν νὰ διαψευσθοῦν οἱ ἐλπίδες τους; «Οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ;» (Λουκ. κδ΄ [24] 26). Δὲν ἔπρεπε ὅλα αὐτὰ νὰ τὰ πάθει ὁ Χριστὸς καὶ δι’ ὅλων αὐτῶν τῶν παθημάτων νὰ εἰσέλθει στὴ δόξα Του;

Εἶναι σὰν νὰ τοὺς λέει: Ἀπορεῖτε; Καὶ Ἐγὼ ἀπορῶ μὲ σᾶς! Διότι αὐτὰ ποὺ γεννοῦν σ’ ἐσᾶς ἀμφιβολίες καὶ σκανδαλισμό, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὰ σημεῖα τῆς δόξας μου. Αὐτὰ ποὺ διαψεύδουν τὶς ἐλπίδες σας, εἶναι ἀκριβῶς αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ τὶς στηρίζουν. Χωρὶς τὸ Πάθος δὲν ὑπάρχει Ἀνάσταση, δὲν ὑπάρχει δόξα.

Γιὰ νὰ ἀναστηθεῖ κανεὶς πραγματικά, πρέπει πρῶτα νὰ σταυρωθεῖ.

Πέρασαν ἀπὸ τότε 2.000 χρόνια! Ἑορτάζουμε καὶ φέτος τὰ Ἄχραντα Πάθη καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Ἔχουμε ἀλήθεια συνειδητοποιήσει ὅτι ἡ σταυρική Του θυσία κάθε ἄλλο παρὰ ἀμφιβολίες γεννᾶ περὶ τῆς θεότητός Του; ὅτι ἡ σταυρική Του θυσία εἶναι ἡ τρανότερη ἀπόδειξη ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν ὁ Μεσσίας;

Ἂν πράγματι αὐτὸ τὸ ἔχουμε καταλάβει, τότε μαζὶ μὲ αὐτὸ ἀσφαλῶς θὰ ἔχουμε ἐννοήσει ὅτι καὶ οἱ θλίψεις τῶν δικαίων δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀποδείξεις ὅτι αὐτοὶ εἶναι γνήσια παιδιὰ τοῦ Θεοῦ.

Θὰ ἔχουμε καταλάβει ὅτι ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴ δόξα τῆς Βασιλείας Του, περνᾶ ἀπὸ τὸ καμίνι τῆς θυσίας τοῦ σταυροῦ καί τοῦ πόνου.

Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θὰ σκανδαλιζόμαστε γιὰ τὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς μας, οὔτε ἀπογοητευμένοι θὰ ἀποροῦμε. Μόνο θὰ ἀτενίζουμε τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μας. Θὰ σπουδάζουμε τὴ δική Του ὑπομονὴ καὶ καρτερία, γιὰ νὰ ἀναπτερώνουμε τὴν ἐλπίδα μας σ’ Αὐτὸν ποὺ θὰ μᾶς χαρίζει καὶ τὴ βεβαιότητα τῆς νίκης. Θὰ Τὸν παρακαλοῦμε, Αὐτὸν ποὺ ἄδικα ἔπαθε, νὰ μᾶς δίνει τὴ δύναμη νὰ ὑπομένουμε καὶ τὶς δικές μας κακουχίες, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι τὸ τέλος ὅλων αὐτῶν τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων δὲν θὰ εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ Αὐτὸς ὁ Ἴδιος, στὴ Βασιλεία Του τὴν αἰώνια.

Πηγή: Ο Σωτήρ

Η πιο ιερή ώρα της Θείας Λειτουργίας Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος Γιατί γίνεται, ή θεία Λειτουργία; Απλώς γιά νά προ­σευχηθούμε; Μπορούμε νά τό κάνουμε καί σπίτι μας. Γιά νά άκούσουμε ρεσιτάλ βυζαντινής μουσικής; Γιά νά «έκτελέσουμε τά θρησκευτικά μας καθήκοντα»; Τίποτε από όλα αύτά. Ή Λειτουργία γίνεται γιά νά τελέσουμε τη θεία Ευχαριστία, τό μυστήριο τής σωτηρίας. Νά συγ­κροτήσουμε καί νά φανερώσουμε τήν Εκκλησία, νά πραγματώσουμε τό μυστήριο τής ενότητας, τό «ινα ώσιν έν».

Η πιο ιερή ώρα της Θείας Λειτουργίας

Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος

Γιατί γίνεται, ή θεία Λειτουργία; Απλώς γιά νά προ­σευχηθούμε; Μπορούμε νά τό κάνουμε καί σπίτι μας. Γιά νά άκούσουμε ρεσιτάλ βυζαντινής μουσικής; Γιά νά «έκτελέσουμε τά θρησκευτικά μας καθήκοντα»; Τίποτε από όλα αύτά. Ή Λειτουργία γίνεται γιά νά τελέσουμε τη θεία Ευχαριστία, τό μυστήριο τής σωτηρίας. Νά συγ­κροτήσουμε καί νά φανερώσουμε τήν Εκκλησία, νά πραγματώσουμε τό μυστήριο τής ενότητας, τό «ινα ώσιν έν».

Ή θεία Ευχαριστία δεν είναι ένα από τά επτά Μυ­στήρια. Είναι τό Μυστήριο τών Μυστηρίων. ’Άς μήν ξεχνάμε ότι ως τόν 12ο ή 13ο αιώνα οί Πατέρες δέν μι­λούσαν γιά επτά Μυστήρια αλλά γιά τό Μυστήριο τής σωτηρίας.
Αν ρωτήσει κανείς έναν όποιοδήποτε χριστιανό ποιά είναι ή πιό ιερή ώρα τής θείας Λειτουργίας, θά άπαντήσει: Ή στιγμή τής μεταβολής τών δώρων σέ σώμα καί αίμα Χριστού. Καί όμως δέν είναι. ’Άν κατά τήν ώρα τής θείας Κοινωνίας δέν κοινωνήσει κανείς, πραγματώθηκε τό Μυστήριο; ’Έχει ανάγκη ό Θεός νά μεταβάλει τό ψω­μί καί τό κρασί σέ σώμα καί αιμα Χριστού; 'Οπωσδήπο­τε όχι. Έμεΐς τό έχουμε.

’Εμείς έχουμε τήν άνάγκη νά ένωθούμε μαζί του, νά συγκροτήσουμε τό σώμα τής Εκκλησίας, νά γίνουμε θεία Κοινωνία, νά ζήσουμε τήν έν Χριστώ σωτηρία. Αν λοιπόν δέν συμμετάσχουμε στό ποτήριο τής ζωής, πώς μπορούμε νά μιλάμε γιά Μυστήριο; Επομένως, ή πιό ιερή ώρα, τό κέντρο τής θείας Λει­τουργίας, δέν μπορεί νά είναι άλλο άπό τή θεία Μετά­ληψη. Ό π. Αλέξανδρος Σμέμαν υπογραμμίζει:

«Σκοπός τής Ευχαριστίας δέν είναι ή μεταβολή τού άρτου καί τού οίνου, αλλά ή κοινωνία άπό μάς τού Χρι­στού, πού εγινε ή τροφή μας, ή ζωή μας, ή φανέρωση τής Εκκλησίας σάν Σώματός Του».

---

Πηγή: Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου του Νέου

Ὅπως οἱ κατὰ σάρκα γονεῖς ἔχουν ἰδιαίτερη φυσικὴ ἀγάπη στὰ παιδιά τους, ἔτσι καὶ ὁ νοῦς ἔχει φυσικὸ σύνδεσμο μὲ τοὺς λόγους του. Ὅπως οἱ κατὰ σάρκα γονεῖς ἔχουν ἰδιαίτερη φυσικὴ ἀγάπη στὰ παιδιά τους, ἔτσι καὶ ὁ νοῦς ἔχει φυσικὸ σύνδεσμο μὲ τοὺς λόγους του. Καὶ ὅπως ὅσοι γονεῖς ἀγαποῦν παθολογικὰ τὰ παιδιά τους, τὰ θεωροῦν πὼς εἶναι τὰ πιὸ ἱκανὰ καὶ τὰ πιὸ ὡραῖα, ἀκόμα κι ἂν εἶναι σὲ ὅλα τὰ πιὸ καταγέλαστα, ἔτσι καὶ στὸν ἄφρονα νοῦ οἱ λόγοι του, ἀκόμα κι ἂν εἶναι οἱ χειρότεροι ἀπ᾿ ὅλους, τοῦ φαίνονται φρονιμότατοι. Στὸν σοφὸ ὅμως νοῦ δὲν φαίνονται ἔτσι οἱ λόγοι του, ἀπεναντίας, ὅταν νομίσει ὅτι εἶναι ἀντικειμενικοὶ καὶ καλοί, τότε προπαντὸς δὲν πιστεύει στὴν κρίση του, ἀλλὰ βάζει ἄλλους σοφοὺς νὰ κρίνουν τοὺς λόγους καὶ τοὺς λογισμούς του, «μήπως εἰς κενὸν τρέχῃ ἢ ἔδραμε» (Γάλ. 2:2), καὶ ἀπ᾿ αὐτοὺς βεβαιώνεται. Aγίου Μαξίμου Μικρὸς Εὐεργετινός Πηγή: Δάκρυα Μετανοίας

Ὅπως οἱ κατὰ σάρκα γονεῖς ἔχουν ἰδιαίτερη φυσικὴ ἀγάπη στὰ παιδιά τους, ἔτσι καὶ ὁ νοῦς ἔχει φυσικὸ σύνδεσμο μὲ τοὺς λόγους του.

Ὅπως οἱ κατὰ σάρκα γονεῖς ἔχουν ἰδιαίτερη φυσικὴ ἀγάπη στὰ παιδιά τους, ἔτσι καὶ ὁ νοῦς ἔχει φυσικὸ σύνδεσμο μὲ τοὺς λόγους του. Καὶ ὅπως ὅσοι γονεῖς ἀγαποῦν παθολογικὰ τὰ παιδιά τους, τὰ θεωροῦν πὼς εἶναι τὰ πιὸ ἱκανὰ καὶ τὰ πιὸ ὡραῖα, ἀκόμα κι ἂν εἶναι σὲ ὅλα τὰ πιὸ καταγέλαστα, ἔτσι καὶ στὸν ἄφρονα νοῦ οἱ λόγοι του, ἀκόμα κι ἂν εἶναι οἱ χειρότεροι ἀπ᾿ ὅλους, τοῦ φαίνονται φρονιμότατοι. Στὸν σοφὸ ὅμως νοῦ δὲν φαίνονται ἔτσι οἱ λόγοι του, ἀπεναντίας, ὅταν νομίσει ὅτι εἶναι ἀντικειμενικοὶ καὶ καλοί, τότε προπαντὸς δὲν πιστεύει στὴν κρίση του, ἀλλὰ βάζει ἄλλους σοφοὺς νὰ κρίνουν τοὺς λόγους καὶ τοὺς λογισμούς του, «μήπως εἰς κενὸν τρέχῃ ἢ ἔδραμε» (Γάλ. 2:2), καὶ ἀπ᾿ αὐτοὺς βεβαιώνεται.

Aγίου Μαξίμου
Μικρὸς Εὐεργετινός

---

Πηγή: Δάκρυα Μετανοίας

Εγρήγορση και περισπασμός... …Η σύντομη επίγεια ζωή μας δόθηκε ως χρόνος προετοιμασίας γιά τήν αιωνιότητα. Κι είναι κρίμα νά τήν ξοδεύουμε μόνο σέ γήινες φροντίδες, στην ικανοποίηση μικροαπολαύσεων κι αθέμιτων επιθυμιών. Γινόμαστε έτσι σάν τόν άνεμο πού φυσάει προς όλες τίς κατευθύνσεις, τρέχουμε άπό τη μιά αισθησιακή απόλαυση στην άλλη…

Εγρήγορση και περισπασμός...

…Η σύντομη επίγεια ζωή μας δόθηκε ως χρόνος προετοιμασίας γιά τήν αιωνιότητα. Κι είναι κρίμα νά τήν ξοδεύουμε μόνο σέ γήινες φροντίδες, στην ικανοποίηση μικροαπολαύσεων κι αθέμιτων επιθυμιών. Γινόμαστε έτσι σάν τόν άνεμο πού φυσάει προς όλες τίς κατευθύνσεις, τρέχουμε άπό τη μιά αισθησιακή απόλαυση στην άλλη…

Οι άνθρωποι του κόσμου τούτου πιστεύουν πως ό περισπασμος είναι κάτι ασήμαντο, αθώο. Οι άγιοι πατέρες όμως τον περισπασμό τον λογαριάζουν ώς ρίζα όλων σχεδόν τών κακών. Εκείνος πού επηρεάζεται καί υποκύπτει εύκολα στον περισπασμό έχει κάποια πολύ επιπόλαιη κι επιφανειακή γνώση γιά όλα τά θέματα, ακόμα καί γιά τά πιό σπουδαία καί σοβαρά. Εκείνος του οποίου ό νους περισπαται συχνά καί περιφέρεται από δώ κι από κει είναι κατά κανόνα ασυνεπής. Τά συναισθήματα του δεν έχουν ούτε βάθος ούτε σταθερότητα. Πετάει σάν τήν πεταλούδα από λουλούδι σε λουλούδι καί περνάει τόν καιρό του από διασκέδαση σε διασκέδαση, η μιά ματαιότητα διαδέχεται τήν άλλη.


Ο άνθρωπος που περισπαται συχνά δεν μπορεί ν’ αγαπήσει τό συνάνθρωπο του εύκολα. Τίς δυστυχίες τών άλλων τίς άντιπαρέρχεται μ’ αδιαφορία καί συνήθως φορτώνει τους άλλους μέ βάρη πού δέν μπορούν νά σηκώσουν. Οι θλίψεις τόν επηρεάζουν πολύ, επειδή ακριβώς δέν τίς περιμένει. Τό μόνο πού επιθυμεί κι έπιδιώκει είναι οί χαρές. Αν ή θλίψη είναι πολύ σοβαρή αλλά παροδική, τότε τήν ξεχνάει εύκολα, αμέσως μό λις παραδοθεί στό θόρυβο κάποιας διασκέδασης. Όταν ή θλίψη αυτή δμως διαρκέσει πολύ, τότε τόν καταρρακώνει, τόν οδηγεί στην απόγνωση.

Ό περισπασμος τιμωρεί από μόνος του εκείνον πού έχει παραδοθεί σ’ αυτόν. Όσο περνάει ό καιρός δλα τόν ενοχλούν. Μοιάζει μ’ αυτόν πού δέν απόκτησε ποτέ υγιή γνώση καί γερά θεμέλια. Παραδίδεται σέ μιά ατέλειωτη καί βασανιστική απελπισία. Ό περισπασμος γενικά είναι κακός. Ιδιαίτερα επιβλαβής όμως γίνεται στό έργο του Θεού καί της σωτηρίας μας, που απαιτεί διαρκή εγρήγορση καί προσοχή. «Γρηγορείτε και προσεύχσθε, ίνα μη είσέλθητε εις πειρασμόν», είπε ό Σωτήρας μας στους μαθητές Του (Ματθ. κστ’41). «Λέγω πάσι: γρηγορείτε» (Μάρκ. ιγ’ 47). Ό Κύριος καί Σωτήρας μας απευθύνεται μέ τά λόγια αυτά σ’ όλους τους χριστιανούς κι επομένως καί σέ μάς, τους ανθρώπους του καιρού μας.
.
Όποιος ζει τή ζωή του δοσμένος σέ διάφορους περισπασμούς παραβαίνει άμεσα μέ τόν τρόπο ζωής του τίς ίντολές του Κυρίου Ίησού Χρίστου. Όλοι οί άγιοι αγωνίστηκαν μέ κάθε τρόπο ν’ απαλλαγούν από τους περισπασμούς. Προσπαθούσαν ν’ αύτοσυγκεντρώνονται διαρκώς ή τουλάχιστον όσο πιό πολύ μπορούσαν. Όλη τους τήν προσοχή τήν έδιναν στό νου, στίς κινήσεις του, καθώς καί στην καρδιά. Μεριμνά τους ήταν νά καθοδηγήσουν καί τά δυό, νου καί καρδιά, σύμφωνα μέ τίς εύαγγελικές εντολές.Όταν κάποιος συνηθίζει ν’ αύτοσυγκεντρώνεται, προφυλλάσσεται από τόν περισπασμό, ακόμα κι άν οι πειρασμοί τόν περιτριγυρίζουν άπ’ όλες τίς πλευρές κι είναι ένοχλτητικοί. Ο άνθρωπος που νήφεί καί γρήγορει είναι σά νά κατοικεί στην έρημο, ακόμα κι άν ζει ανάμεσα σέ πλήθος ανθρώπων.
.
Κάποιος μεγάλος πατέρας πού είχε μάθει εμπειρικά τήν ωφέλεια πού προκύπτει από την αυτοσυγκέντρωση καί την περισυλλογή, καθώς καί τη βλάβη πού προκαλεί ό περισπασμός, έλεγε πώς χωρίς έντονη εγρήγορση καί προσοχή στον εαυτό μας είναι αδύνατο νά προκόψουμε έστω καί σέ μιά αρετή.
.
Η σύντομη επίγεια ζωή μας δόθηκε ως χρόνος προετοιμασίας γιά τήν αιωνιότητα. Κι είναι κρίμα νά τήν ξοδεύουμε μόνο σέ γήινες φροντίδες, στην ικανοποίηση μικροαπολαύσεων κι αθέμιτων επιθυμιών. Γινόμαστε έτσι σάν τόν άνεμο πού φυσάει προς δλες τίς κατευθύνσεις, τρέχουμε άπό τη μιά αισθησιακή απόλαυση στην άλλη. Ξεχνάμε ή σπάνια θυμόμαστε, καί τότε επιφανειακά κι επιπόλαια τόν τελικό προορισμό μας, τήν αναπόφευκτη κρίση, τήν αιωνιότητα πού αναπόδραστα μας περιμένει.

---

Πηγή: (από το βιβλίο: Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ Έργα Γ’, “Η Βασιλεία του Θεού και ο αντίχριστος”), Αντέχουμε…

Από την ακολουθία της Θείας Μετάληψης Καθὼς προέφης, Χριστέ, γενέσθω δὴ τῷ εὐτελεῖ δούλῳ σου· καὶ ἐν ἐμοὶ μεῖνον ὡς ὑπέσχου· ἰδοὺ γὰρ τὸ Σῶμα τρώγω σου τὸ θεῖον καὶ πίνω τὸ Αἷμὰ σου. Λόγε Θεοῦ καὶ Θεέ, ὁ ἄνθραξ γένοιτο τοῦ σοῦ Σώματος εἰς φωτισμὸν τῷ ἐσκοτισμένῳ ἐμοί, καὶ καθαρισμὸν τῆς βεβηλωθείσης ψυχῆς μου τὸ Αἷμὰ σου. Μαρία μῆτερ Θεοῦ, τῆς εὐωδίας τὸ σεπτὸν σκήνωμα, ταῖς σαῖς εὐχαῖς σκεῦος ἐκλογῆς με ἀπέργασαι, ὅπως τῶν ἁγιασμάτων μετέχω τοῦ Τόκου σου. Νοῦν, ψυχὴν καὶ καρδίαν ἁγίασον, Σῶτερ, καὶ τὸ σῶμά μου, καὶ καταξίωσον ἀκατακρίτως, Δέσποτα, τοῖς φρικτοῖς μυστηρίοις προσέρχεσθαι. Ξενωθείην παθῶν, καὶ τῆς χάριτος σχοίην τε προσθήκην ζωῆς καὶ ἀσφάλειαν, διὰ τῆς μεταλήψεως τῶν ἁγίων, Χριστέ, Μυστηρίων σου. Πηγή: Χριστιανός Ορθόδοξος

Από την ακολουθία της Θείας Μετάληψης

Καθὼς προέφης, Χριστέ, γενέσθω δὴ τῷ εὐτελεῖ δούλῳ σου· καὶ ἐν ἐμοὶ μεῖνον ὡς ὑπέσχου· ἰδοὺ γὰρ τὸ Σῶμα τρώγω σου τὸ θεῖον καὶ πίνω τὸ Αἷμὰ σου.

Λόγε Θεοῦ καὶ Θεέ, ὁ ἄνθραξ γένοιτο τοῦ σοῦ Σώματος εἰς φωτισμὸν τῷ ἐσκοτισμένῳ ἐμοί, καὶ καθαρισμὸν τῆς βεβηλωθείσης ψυχῆς μου τὸ Αἷμὰ σου.

Μαρία μῆτερ Θεοῦ, τῆς εὐωδίας τὸ σεπτὸν σκήνωμα, ταῖς σαῖς εὐχαῖς σκεῦος ἐκλογῆς με ἀπέργασαι, ὅπως τῶν ἁγιασμάτων μετέχω τοῦ Τόκου σου.

Νοῦν, ψυχὴν καὶ καρδίαν ἁγίασον, Σῶτερ, καὶ τὸ σῶμά μου, καὶ καταξίωσον ἀκατακρίτως, Δέσποτα, τοῖς φρικτοῖς μυστηρίοις προσέρχεσθαι.

Ξενωθείην παθῶν, καὶ τῆς χάριτος σχοίην τε προσθήκην ζωῆς καὶ ἀσφάλειαν, διὰ τῆς μεταλήψεως τῶν ἁγίων, Χριστέ, Μυστηρίων σου.

Πηγή: Χριστιανός Ορθόδοξος

Η πιο όμορφη εικόνα Όμορφη για να διώχνει την ασχήμια μας... Λαμπρή για να φωτίζει το σκοτάδι μας... Αληθινή για να νικάει το ψεύδος μας... "Μεγάλη" για να θυμίζει πόσο μικροί είμαστε.... Αγνή για να καθαρίζει τα πάθη μας... Λυτρωτική, γιατί για εμάς βάφτηκε με αίμα Θεικό... Χριστέ μου, σε προσκυνώ και σου ζητώ να γίνεις οδηγός μου... Πηγή: Λάζαρος Ιορδανίδης

Η πιο όμορφη εικόνα

Όμορφη για να διώχνει την ασχήμια μας...

Λαμπρή για να φωτίζει το σκοτάδι μας...

Αληθινή για να νικάει το ψεύδος μας...

"Μεγάλη" για να θυμίζει πόσο μικροί είμαστε....

Αγνή για να καθαρίζει τα πάθη μας...

Λυτρωτική, γιατί για εμάς βάφτηκε με αίμα Θεικό...

Χριστέ μου, σε προσκυνώ και σου ζητώ να γίνεις οδηγός μου...

Πηγή: Λάζαρος Ιορδανίδης

Ετέχθη ημίν σήμερον Σωτήρ p xristoforos grhgoriaths 01 Γράφει ο π. Χριστοφόρος Μιχαήλ (Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους) «Επεφάνη η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις, παιδεύουσα ημάς ίνα αρνησάμενοι την ασέβειαν και τας κοσμικάς επιθυμίας σωφρόνως και δικαίως και ευσεβώς ζήσωμεν εν τω νυν αιώνι, προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού» (Τιτ. β΄ 11-13). Όσοι πιστοί πανηγυρίζουμε θεοπρεπώς και εφέτος τα άγια Χριστούγεννα του Κυρίου μας. Χαιρόμαστε, διότι η Χάρις του Θεού φανερώθηκε στον κόσμο μας στο πρόσωπο του «μορφήν δούλου» λαβόντος και νηπιάσαντος Θεού Λόγου και κατέλυσε το σκότος της αμαρτίας και του διαβόλου. Χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε την «εν Χριστώ» σωτηρία μας.

Ετέχθη ημίν σήμερον Σωτήρ

Γράφει ο π. Χριστοφόρος Μιχαήλ (Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους)

«Επεφάνη η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις, παιδεύουσα ημάς ίνα αρνησάμενοι την ασέβειαν και τας κοσμικάς επιθυμίας σωφρόνως και δικαίως και ευσεβώς ζήσωμεν εν τω νυν αιώνι, προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού» (Τιτ. β΄ 11-13).

Όσοι πιστοί πανηγυρίζουμε θεοπρεπώς και εφέτος τα άγια Χριστούγεννα του Κυρίου μας. Χαιρόμαστε, διότι η Χάρις του Θεού φανερώθηκε στον κόσμο μας στο πρόσωπο του «μορφήν δούλου» λαβόντος και νηπιάσαντος Θεού Λόγου και κατέλυσε το σκότος της αμαρτίας και του διαβόλου. Χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε την «εν Χριστώ» σωτηρία μας.

Όμως, κατά τον λόγο του Κυρίου μας, αν και «το φως (ο Χριστός) ήλθε στον κόσμο», «οι άνθρωποι αγάπησαν περισσότερο το σκότος παρά το φως, γιατί τα έργα τους ήσαν πονηρά» (πρβλ. Ιω. γ΄ 19).

Εφέτος την χαρά μας έρχεται να σκιάση το ψηφισθέν επαίσχυντο νομοσχέδιο, το λεγόμενο «Σύμφωνο συμβίωσης των ομοφιλοφύλων», με απλά λόγια η «νομιμοποίησις της ανομίας».

Αυτή η νομιμοποίησις της ανομίας, η νομιμοποίησις της αμαρτίας είναι η αποκορύφωσις της αποστασίας μας από τον Θεό.

Ο νόμος του Θεού περιφρονείται. Ο νόμος του Θεού εκδιώκεται. Και εν τέλει θεωρείται παράνομος.

Ο Θεός, μας λένε οι άγιοι Πατέρες, κρύπτεται μέσα στις εντολές Του, μέσα στον Νόμο Του. Όταν εκδιώκουμε τον Νόμο του Θεού από την ζωή μας, εκδιώκουμε τον ίδιο τον Θεό. Εκδιώκουμε την Αγάπη, εκδιώκουμε την Ειρήνη, εκδιώκουμε την ίδια την Ζωή.

Έτσι μένουμε νεκροί πνευματικά, και εντός ολίγου η δυσωδία της αποσυνθέσεως της νεκρής πνευματικά ζωής μας γίνεται αποπνικτική.

Έλεγε ο μακαριστός και διαπρεπής λόγιος ζωγράφος Φώτης Κόντογλου: «Τον σημερινόν άνθρωπο, που δεν πιστεύει σε τίποτα, θαρρείς πως τον έπιασε μιά εωσφορική μανία να συντρίψει τα πάντα, για να γυρίσει ο κόσμος στο χάος απ’ όπου εβγήκε… τώρα ο άνθρωπος δεν παραδέχεται ούτε Θεό, ούτε τάξη στον κόσμο, ούτε σκοπό κανέναν και θέλει να βυθιστεί στο έρεβος της ανυπαρξίας» (Φ. Κόντογλου, «Το φρέαρ της αβύσσου», εν Ευλογημένο καταφύγιο, σελ. 224-225).

Ποιος λοιπόν μπορεί να μας λυτρώση από αυτό το σκότος, από αυτή την δυσωδία, από αυτή την σήψι, που όλο και πιό πολύ μας πνίγει;

Μόνον ο ίδιος ο Θεός. Αυτός, που εμείς αποστρεφόμαστε και συστηματικά και με πείσμα και μίσος τον διώχνουμε από την ζωή μας.

Από εμάς δεν ζητάει τίποτε άλλο ο Θεός παρά να μετανοούμε. Ζητάει την μετάνοιά μας. «Ήγγικεν η Βασιλεία του Θεού· μετανοείτε και πιστεύετε εν τω Ευαγγελίω» (Μαρ. α΄ 15). Να αλλάξουμε τρόπο σκέψεως, να αλλάξουμε τρόπο ζωής.

Τα νομοσχέδια αλλάζουν, όταν εμείς θα αλλάξουμε. Η μετάνοια είναι το αντίδοτο και το αντίβαρο σε όλη αυτή την αποστασία, σε όλη αυτή την πνευματική σήψι. Η οδός της αγιότητος είναι το αντίβαρο στην αποστασία.

Ο ίδιος ο Θεός μας έδειξε τον δρόμο. Ήλθε στην γη, έγινε άνθρωπος, έζησε μαζί μας, έπαθε, απέθανε, και την τρίτη ημέρα ανέστη εκ νεκρών για την σωτηρία μας, «ημίν υπολιμπάνων υπογραμμόν» (Α΄ Πετ. β΄ 21), δείχνοντάς μας δηλαδή με την παναγία ζωή Του τον δρόμο που οδηγεί στην Αγάπη, που οδηγεί στην Ζωή την αιώνιο.

Αυτόν τον δρόμο καλούμαστε και εμείς να ακολουθήσουμε.

Αυτόν τον δρόμο ακολούθησαν οι Άγιοι της Πίστεώς μας.

Ας «προευτρεπίσωμε», λοιπόν, τον «έσω άνθρωπον», για να υποδεχθή τον Λυτρωτή μας, που μας εξαγόρασε από την αμαρτία και μας έκανε «καινόν άνθρωπον», καινούριο άνθρωπο (Εφ. δ΄ 24). Ας «ευτρεπίσωμε το σπήλαιο» της ψυχής μας αρνούμενοι «την ασέβεια και τις κοσμικές επιθυμίες» και κάθε μολυσμό «σαρκός και πνεύματος», για να το προσφέρωμε έτσι στον Κύριό μας.

Ο Κύριος ετέχθη και επλήρωσε τα σύμπαντα με την θεϊκή Του ευωδία. Ας τρέξουμε οπίσω Του με την σύμφωνη με τις εντολές Του ζωή μας.

Μετά πολλής εν Κυρίω αγάπης και ευχών

Άγια Χριστούγεννα 2015

Ο Καθηγούμενος της εν Αγίω Όρει
Ιεράς Μονής του Οσίου Γρηγορίου

Αρχιμ. Χριστοφόρος
και οι συν εμοί εν Χριστώ αδελφοί

---

Πηγή: Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό, Τράπεζα Ιδεών

Μας προλαμβαίνουν οι άγιοι μας, που πρωτολαλούν ποια είναι η Μία Αγία Εκκλησία. «Αλλ’ ου συμφέρει ο λόγος των» στους οικουμενιστές Στις μέρες μας διαπιστώνει κανείς πρόβλημα εκκλησιολογικής ερμηνείας στους οικουμενιστές. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ταλαιπωρούν την Εκκλησία, είναι η εκκλησιολογική θέση των οικουμενιστών για το ‘’ποια είναι η Εκκλησία’’. Το ερώτημα που τίθεται στους οικουμενιστές είναι το εξής : «Πιστεύουν ή όχι οι οικουμενιστές, ότι η Μία Αγία Εκκλησία είναι η Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία; »

Μας προλαμβαίνουν οι άγιοι μας, που πρωτολαλούν ποια είναι η Μία Αγία Εκκλησία. «Αλλ’ ου συμφέρει ο λόγος των» στους οικουμενιστές

Στις μέρες μας διαπιστώνει κανείς πρόβλημα εκκλησιολογικής ερμηνείας στους οικουμενιστές.  Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ταλαιπωρούν την Εκκλησία, είναι η εκκλησιολογική θέση των οικουμενιστών για το ‘’ποια είναι η Εκκλησία’’.  Το ερώτημα που τίθεται στους οικουμενιστές είναι το εξής : «Πιστεύουν ή όχι οι οικουμενιστές, ότι η Μία Αγία Εκκλησία είναι η Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία; »

Μας προλαμβαίνουν οι Άγιοί μας που πρωτολαλούν ποια είναι η  Μία Αγία Εκκλησία. «Η  Εκκλησία είναι το ζωοποιόν σώμα του Θεανθρώπου Χριστού»,  «Η αληθινή Εκκλησία είναι ‘’εν Θεώ Πατρί ημών και Κυρίω Ιησού Χριστώ’’», σημειώνει ο  Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αναφερόμενος στην Μία Αγία Εκκλησία, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η  Μια Αγία Εκκλησία μετά το Σχίσμα του 1054 μ. Χ, δεν συνεχίζει την εν Αγίω Πνεύματι πορεία της, με δύο ΄΄παράλληλες εκκλησίες’’.  Λεκτικά επίσης ατοπήματα περί «Εκκλησίας πρώτης χιλιετίας»,  ‘’Εκκλησίας δύο πνευμόνων’’,  ‘’διηρεμένης Εκκλησίας’’, και ‘’αρχαίας Εκκλησίας’’ όπως όμως οι οικουμενιστές αναφέρονται για εξυπηρέτηση των δικών τους σκοπών.

«Κατά την ενιαίαν στάσιν των Πατέρων και των Συνόδων η Εκκλησία είναι μόνον μια, αλλά και μοναδική, διότι ο εις και μοναδικός Θεάνθρωπος, η Κεφαλή της, δεν δύναται να έχει πολλά σώματα.  Η Εκκλησία είναι  μία και μοναδική, διότι είναι το σώμα του μοναδικού Χριστού», λέγει ο  Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Είναι πολύ εύστοχο αυτό που ανέφερε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών μ. Β. Ιωαννίδης εις το Επίσημον Δελτίον της Εκκλησίας της Ελλάδος  «Εκκλησία», 1^ης  Ιουνίου 1954 σημειώνει : «Η Ορθόδοξη Εκκλησία κατέχει πλήρη και αναλλοίωτον την διδασκαλίαν και την παράδοσιν της μιας, αρχαίας και αδιαιρέτου  Εκκλησίας και υποστηρίζει και πιστεύει ότι είναι η Una Sancta, η συνέχεια της Αποστολικής, αρχαίας και αδιαιρέτου Εκκλησίας.  Δεν έχει παραλλάξει ουδέν, εξ όσων παρέλαβεν».

Η κατακλείδα μάλιστα της αναφοράς του αυτής ότι «δεν έχει παραλλάξει ουδέν, εξ όσων παρέλαβεν», καταδεικνύει και το ίδιον χαρακτηριστικόν που διαφύλαξε η Μία Αγία (Una Sancta) Εκκλησία. Η Μία Αγία Εκκλησία δεν απώλεσε την Οικουμενικότητά της μετά την αποκοπή των Παπικών από αυτήν.  «Ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν», «αιρετικοί εισίν άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν» λέγει ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός (‘’αλλ’ ου συμφέρει ο λόγος ούτος’’ στους οικουμενιστές).

Βασίλειος Χαραλάμους, θεολόγος

---

Πηγή: Ακτίνες

Καλεῖς τὸν Χριστὸ στὸ σπίτι σου; Μετὰ τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ δούλου τοῦ ­ἑκατοντάρχου στὴν Καπερναούμ, ἔρχεται ὁ Χριστὸς στὸ σπίτι τοῦ Πέτρου. Ἡ πεθερά του ἦταν ἄρρωστη μὲ πολὺ πυρετό. Παρακαλοῦν οἱ ἄλλοι Μαθητὲς τὸν Κύριο νὰ τὴ θεραπεύσει. Καὶ Κεῖνος πηγαίνει. Ἂς ἦταν σπίτι ψαρᾶ, ἀσφαλῶς ἁπλὸ καὶ φτωχικό. Πηγαίνει πρόθυμα καὶ τὴ θεραπεύει. Καὶ αὐτὴ ὑγιὴς πλέον τοὺς διακονεῖ (βλ. Λουκ. δ΄ 38-39).

Καλεῖς τὸν Χριστὸ στὸ σπίτι σου;

Μετὰ τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ δούλου τοῦ ­ἑκατοντάρχου στὴν Καπερναούμ, ἔρχεται ὁ Χριστὸς στὸ σπίτι τοῦ Πέτρου. Ἡ πεθερά του ἦταν ἄρρωστη μὲ πολὺ πυρετό. Παρακαλοῦν οἱ ἄλλοι Μαθητὲς τὸν Κύριο νὰ τὴ θεραπεύσει. Καὶ Κεῖνος πηγαίνει. Ἂς ἦταν σπίτι ψαρᾶ, ἀσφαλῶς ἁπλὸ καὶ φτωχικό. Πηγαίνει πρόθυμα καὶ τὴ θεραπεύει. Καὶ αὐτὴ ὑγιὴς πλέον τοὺς διακονεῖ (βλ. Λουκ. δ΄ 38-39).

Ὁ Χριστὸς μέσα σ’ ἕνα σπίτι! Τί εὐλογία! Τί δωρεὰ μεγάλη! Ἔχουμε καὶ ἄλλα παρόμοια περιστατικά.

Ὁ Ἰάειρος Τὸν παρακαλεῖ νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ γιὰ τὴν ἄρρωστη δωδεκάχρονη μοναχοκόρη του, ποὺ ἐν τῷ μετα­ξὺ βάρυνε καὶ πέθανε. Καὶ ὁ ­Κύριος ἐ­­­πισκέ­πτεται τὸ σπίτι του καὶ τὴν ἀνα­σταίνει.

Οἱ ἀδελφὲς τοῦ Λαζάρου τοῦ στέλνουν μήνυμα: «Κύριε, αὐτὸς ποὺ ἀ­­­γαπᾶς ἀ­­­σθενεῖ». Καὶ εὐγενικὰ Τὸν προσ­καλοῦν νὰ τὶς βοηθήσει. Καὶ ἄλλοτε ὁ Κύριος βρίσκεται στὸ σπίτι τοῦ Λαζάρου. Θέλουν νὰ ­ἐκ­φρά- σουν οἱ δύο ἀδελφὲς τὴν εὐγνωμοσύνη τους γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ ἀδελφοῦ τους. Καὶ ἡ Μαρία ρουφᾶ τὰ λόγια Του «παρὰ τοὺς πόδας του», ἐνῶ ἡ Μάρθα ἑτοιμάζει τὸ τραπέζι τῆς εὐγνωμοσύνης καὶ τῆς ἀγάπης τους.

Ἀλλὰ καὶ οἱ δύο Μαθητὲς ποὺ πορεύονται σκυθρωποὶ καὶ ­λυπημένοι πρὸς Ἐμμαούς, Τὸν παρακαλοῦν καὶ «πα­ρα­βιάζονται αὐτὸν» λέγοντας «μεῖνον μεθ’ ἡ­­­μῶν». Καὶ Ἐκεῖνος μπρὸς στὶς ­ἐ­­­wπίμονες παρακλήσεις τους δέχεται νὰ φιλοξε­­­νηθεῖ, νὰ τοὺς σκορπίσει τὴ λύπη καὶ νὰ τοὺς γεμίσει μὲ τὶς οὐράνιες ­εὐλογίες Του.

Ναί, ὅταν οἱ καρδιές μας Τὸν ἀναζητοῦν, Ἐκεῖνος πρόθυμα δέχεται νὰ Τὸν φιλοξενήσουμε καὶ στὴν ὑλική μας οἰκία καὶ στὴν ψυχή μας, ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τὸν Ζακχαῖο. Ὁ Ζακχαῖος μὲ ἰδιότυπο τρό­­πο Τὸν κάλεσε, σκαρφαλώνοντας στὴ συκομορέα, γιὰ νὰ γεμίσει τὸ κενὸ τῆς ψυχῆς του. Καὶ ὁ Χριστὸς πρόθυμα ἀνταποκρίθηκε: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατά­βηθι. Σήμερον ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι». Καὶ ὅταν ἐκεῖνος ὑποδεχόμενος τὸν Χριστὸ στὸ σπίτι του δήλωσε ἔμπρακτη τὴ μετάνοιά του, ἄκουσε τὴ γλυκιὰ φωνὴ τοῦ Κυρίου νὰ τοῦ λέει: «Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο» (Λουκ. ιθ΄ 9).

Ἂς ἔλθουμε τώρα καὶ σὲ μᾶς. Καλοῦ­με ἐμεῖς τὸν Χριστὸ νά ’ρθει καὶ νὰ μείνει στὸ σπίτι μας; σὲ κάθε χαρὰ καὶ λύπη μας; σὲ κάθε ­δυσκολία μας; Αὐτὸς εἶναι πρόθυμος καὶ μπορεῖ νὰ μᾶς ­βοηθήσει σὲ κάθε ἀνάγκη μας, σὲ κάθε ­πρόβλημά μας. Τὸν καλοῦμε πρὶν ἀπὸ κάθε ­ἐνέργειά μας, γιὰ νὰ μᾶς φωτίσει τί νὰ κάνουμε καὶ νὰ μᾶς βοηθήσει; Στρέφεται σ’ Αὐτὸν πρῶ­τα ἡ σκέψη μας καὶ ἀκολουθοῦν κατόπιν οἱ δικές μας ­ἐνέργειες καὶ λύσεις καὶ ἡ καταφυγὴ σὲ ἀνθρώπινη βοήθεια;

«Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν», Κύριε, νὰ Τοῦ λέ­με.Ἔ­­­χω αὐτὴ τὴ δυσκολία συνεργασίας καὶ κατανοήσεως μὲ τόν (ἢ τήν) σύζυγό μου. Ἔχω αὐτὸ τὸ πρόβλημα μὲ τὸ παιδί μου, καθοδήγησέ με Ἐσὺ τί πρέπει νὰ κάνω. Αὐτὴ ἡ ἀδυναμία μὲ παιδεύει καὶ μοῦ φυγαδεύει τὴν εἰρήνη. Ἀπομάκρυνε τὸν πυρετὸ τοῦ πάθους μου.

Μόνο ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ ­μεταβάλει τὰ δάκρυα τῆς λύπης μας σὲ δάκρυα χα­­ρᾶς, ὅταν Τὸν καλοῦμε στὸ σπιτικό μας. Γιατὶ κάτω ἀπὸ τὴν παντοδύναμη πα­ρουσία Του τὰ ἀκατόρθωτα γίνονται κατορθωτά.

Σημειώνει καὶ ὁ σοφὸς ἑρμηνευτής: «Ὁ Χρι­στὸς εἶναι ξένος, ὁ ὁποῖος θὰ πληρώσει γενναῖα τὴ φιλοξενία ποὺ θὰ τοῦ κάνουμε. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τὸν ὑποδέχονται στὶς καρδιές τους ἢ στὰ σπίτια τους, ὄχι μόνο δὲν θὰ ζημιωθοῦν, ἀλλὰ καὶ θὰ εὐεργετηθοῦν ἀπὸ αὐτόν. Ἔρχεται πάντοτε κομίζοντας ἰάσεις καὶ θεραπεῖες, ἐφ’ ὅσον βέβαια αὐτὸ ἐξυπηρετεῖ τὸ αἰώνιο συμφέρον τους» (Παν. Τρεμπέλα, Ὑπόμνημα Λουκᾶ, σελ. 169α).

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν οἰκογενειακή μας ἑστία, ὑπάρχει καὶ μιὰ πιὸ προσωπικὴ οἰ­­κία, τὸ σπίτι τῆς καρδιᾶς μας. Ὁ Κύριος πολὺ τὸ ἐπιθυμεῖ νὰ Τοῦ ἀνοίγουμε τὴν θύρα τῆς ψυχῆς μας, γιὰ νὰ εἰσέρχεται καὶ νὰ μᾶς χαρίζει τὴν εὐλογία Του καὶ τὶς οὐράνιες δωρεές Του. Μᾶς τὸ λέγει ὁ Ἴδιος: «Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ’ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ’ ἐμοῦ» (Ἀποκ. γ΄ 20).

Λοιπόν, ἂς ἀνοίγουμε μὲ τὴ μετάνοιά μας τὴν θύρα τῆς ψυχῆς μας, ὥστε νὰ τὴν καθαρίζει καὶ νὰ συνδειπνεῖ μαζί μας στὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Θὰ γίνεται τότε ἕνα οὐράνιο πανηγύρι μέσα μας, καὶ ἡ χοϊκὴ ὕπαρξή μας θὰ προγεύεται τὰ ἀγαθὰ τοῦ Παραδείσου.

---

Πηγή: Ο Σωτήρ

Εάν θέλεις να δώσεις κάτι σε αυτόν που έχει ανάγκη, δώσε το με όμορφο πρόσωπο, και με λόγια καλά να παρηγορείς την θλίψη του.

Εάν θέλεις να δώσεις κάτι σε αυτόν που έχει ανάγκη, δώσε το με όμορφο πρόσωπο, και με λόγια καλά να παρηγορείς την θλίψη του.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Εάν θέλεις να δώσεις κάτι σε αυτόν που έχει ανάγκη, δώσε το με όμορφο πρόσωπο, και με λόγια καλά να παρηγορείς την θλίψη του. Kαι αν πράξεις έτσι, νικάει η ομορφιά του προσώπου σου, αυτό που δίνεις, στην καρδία του, περισσότερο την ανάγκη του σώματος του, την ημέρα που θα ανοίξεις το στόμα σου να κατηγορήσεις κάποιον, θεώρησε τον εαυτό σου νεκρό εκείνη την ημέρα, και όλα σου τα έργα μάταια, και αν ακόμη σου φαίνεται, ότι ειλικρινά και προς οικοδομή σε παρακίνησε ο λογισμός σου να μιλήσεις, γιατί ποια η ανάγκη να καταστρέψει κάποιος το σπίτι του, και να διορθώσει το σπίτι του φίλου του;

Την ημέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άνθρωπο, ο οποίος ασθενεί ψυχικά ή σωματικά, εκείνη την ημέρα…

… θεώρησε τον εαυτό σου μάρτυρα, και ότι έπαθες για τον Χριστό, και αξιώθηκες την ομολογία Του.

Καθότι και ο Χριστός για τους αμαρτωλούς πέθανε και όχι για τους δίκαιους. Σκέψου πόσο μεγάλη είναι αυτή αρετή, στ’ αλήθεια μεγάλη αρετή είναι να λυπάται κάποιος για τους κακούς, και να ευεργετεί τους αμαρτωλούς περισσότερο παρά τους δίκαιους· αυτό ο απόστολος Παύλος το αναφέρει ως άξιο θαυμασμού, εάν σε όλα σου τα έργα μπορέσεις να έχεις την συνείδησή σου καθαρή, μην φροντίσεις να εκτελέσεις άλλη αρετή.

Σε όλα σου τα έργα ας προηγηθεί η σωφροσύνη του σώματος σου και η καθαρότητα της συνείδησής σου, διότι χωρίς αυτά τα δύο κάθε άλλη αρετή θεωρείται μάταια για τον Θεό.

Να γνωρίζεις ότι κάθε έργο που κάνεις χωρίς σκέψη και εξέταση υπάρχει μάταιο, καθώς ο Θεός υπολογίζει την αρετή με την διάκριση και όχι με την αδιάκριτη ενέργεια.

---

Πηγή: Αγάπη εν Χριστώ

Ἕνα πράγμα μόνο φοβήθηκα, τὴν ἁμαρτία! Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Ἕνα πράγμα μόνο φοβήθηκα, τὴν ἁμαρτία. Ἂς μὴ μὲ κατηγορήσει κανεὶς γιὰ ἁμαρτία, καὶ ἂς μὲ πολεμάει ὅλη ἡ οἰκουμένη. Ὁ πόλεμος αὐτὸς μὲ κάνει λαμπρότερο. Ἔτσι θέλω κι ἐσᾶς νὰ σᾶς παιδαγωγήσω. Μὴ φοβηθεῖτε τὴν ἐπιβουλὴ τοῦ τυράννου, ἀλλὰ νὰ φοβηθεῖτε τὴ δύναμη τῆς ἁμαρτίας. Ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σὲ βλάψει, ἐὰν ἐσὺ δὲν κάνεις ζημιὰ στὸν ἑαυτό σου.

Ἕνα πράγμα μόνο φοβήθηκα, τὴν ἁμαρτία!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ἕνα πράγμα μόνο φοβήθηκα, τὴν ἁμαρτία. Ἂς μὴ μὲ κατηγορήσει κανεὶς γιὰ ἁμαρτία, καὶ ἂς μὲ πολεμάει ὅλη ἡ οἰκουμένη. Ὁ πόλεμος αὐτὸς μὲ κάνει λαμπρότερο. Ἔτσι θέλω κι ἐσᾶς νὰ σᾶς παιδαγωγήσω. Μὴ φοβηθεῖτε τὴν ἐπιβουλὴ τοῦ τυράννου, ἀλλὰ νὰ φοβηθεῖτε τὴ δύναμη τῆς ἁμαρτίας. Ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σὲ βλάψει, ἐὰν ἐσὺ δὲν κάνεις ζημιὰ στὸν ἑαυτό σου. Ἐὰν δὲν βαρύνεσαι ἀπὸ ἁμαρτία, ἀκόμη κι ἂν βρίσκον­ται ἀντιμέτωπά σου ἄπειρα ξίφη, ὁ Θεὸς σὲ ἁρπάζει καὶ σὲ σώζει. Ἂν ὅμως βαρύνεσαι ἀπὸ ἁμαρτία, καὶ στὸν Παράδεισο νὰ βρίσκεσαι, τὸν χάνεις. Στὸν Παράδεισο ἦταν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἔπεσε. Στὴν κοπριὰ ἦταν ὁ Ἰὼβ καὶ στεφανώθηκε. Σὲ τί ὠφέλησε τὸν Ἀδὰμ ὁ Παράδεισος; Ἢ σὲ τί ἔβλαψε τὸν Ἰὼβ ἡ κοπριά; Τὸν Ἀδὰμ κανεὶς δὲν τὸν ἐπιβουλεύτηκε καὶ ἔπεσε. Τὸν Ἰὼβ ὁ διάβολος τὸν ἐπιβουλεύτηκε καὶ στεφανώθηκε. Δὲν τοῦ ἔκλεψε τὰ χρήματα; Ἀλλὰ τὴν εὐσέβειά του δὲν μπόρεσε νὰ τὴν πάρει. Δὲν τοῦ ἅρπαξε τὰ παιδιά; Ἀλλὰ τὴν πίστη του στὸ Θεὸ δὲν μπόρεσε νὰ τὴν κλονίσει. Δὲν γέμισε τὸ σῶμα του μὲ πληγές; Ἀλλὰ τὸν ψυχικὸ θησαυρό του δέν μπόρεσε νὰ τὸν βρεῖ. Δὲν ὅπλισε ἐναντίον του τὴ γυναίκα του; Ἀλλὰ τὸν στρατιώτη δὲν μπόρεσε νὰ τὸν νικήσει. Δὲν ἔριξε ἐναντίον του τόξα καὶ βέλη; Ἀλλὰ ὁ Ἰὼβ δὲν τραυματίστηκε. Ἔφερε τεχνάσματα καὶ μηχανήματα, ἀλλὰ τὸν πύργο δὲν μπόρεσε νὰ τὸν σείσει. Προκάλεσε κύματα, ἀλλὰ τὸ πλοῖο δὲν μπόρεσε νὰ τὸ βυθίσει.

---

Πηγή: Ο Σωτήρ

Μνημονεύουμε γιατί αγαπάμε Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης Μερικοί ρωτούν γιατί μνημονεύουμε τα ονόματα των κεκοιμημένων και των ζώντων στις προσευχές που κάνουμε γι’ αυτούς. Ο Θεός σαν παντογνώστης που είναι, δεν ξέρει τα ονόματά τους και τις ανάγκες τους;

Μνημονεύουμε γιατί αγαπάμε

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Μερικοί ρωτούν γιατί μνημονεύουμε τα ονόματα των κεκοιμημένων και των ζώντων στις προσευχές που κάνουμε γι’ αυτούς. Ο Θεός σαν παντογνώστης που είναι, δεν ξέρει τα ονόματά τους και τις ανάγκες τους;

Όμως αυτοί που μιλούν και σκέπτονται έτσι, ξεχνούν ότι την προσευχή δεν την κάνομε για ενημέρωση του Θεού. Φυσικά ο Θεός δεν έχει ανάγκη τέτοιας ενημερώσεως. Άλλη είναι η σημασία αυτής της προσευχής.

Προσευχόμεθα υπέρ των ζώντων και των μεταστάντων και τους μνημονεύουμε με τα ονόματά τους, για να δείξουμε, ότι τους αγαπάμε με όλη μας την καρδιά. Γιατί δεν είμαστε απλώς συγγενείς ή φίλοι ή γνωστοί, αλλά «αλλήλων μέλη». Μέλη της Μιάς Εκκλησίας. Του Ενός Μυστικού Σώματος του Χριστού.

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μηχανική και απαθή μνημόνευση των ονομάτων και στην ολοκάρδια προσευχή. Το ένα απέχει από τον άλλο, όσο ο ουρανός από τη γη.

Η προσευχή πρέπει να είναι ειλικρινής εκδήλωση αγάπης. Η αγάπη είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή. Γι’ αυτό ο Θεός τη δέχεται. Και γι’ αυτό την περιμένει! Η αγάπη για τους ζώντες και κεκοιμημένους αδελφούς μας είναι χρέος. Το πρώτο από όλα. Κάθε λέξη στην προσευχή, κάθε λέξη που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς, έχει πολλή

δύναμη: «Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη», λέγει η Αγία Γραφή.

Και αν έχει τόση μεγάλη σημασία η μνημόνευση των ονομάτων ζώντων και κεκοιμημένων σε οποιαδήποτε προσευχή, πόσο μεγαλύτερη σημασία και αξία έχει, όταν μνημονεύονται τα ονόματα στην ιερότερη προσευχή, στη Θεία Λειτουργία; Στη Θεία Λειτουργία ο ιερέας επισφραγίζει τη μνημόνευση των ονομάτων ζώντων και κεκοιμημένων με τα λόγια «Απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων Σου τω αίματί Σου τω αγίω».-

---

Πηγή:  Το σταυρουδάκι