Γυναίκα μου, ἔστειλες τήν Παναγία στό σπίτι μας

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Γυναίκα μου, ἔστειλες τήν Παναγία στό σπίτι μας

Ἦλθε κρατώντας μιά λαμπάδα σάν τόν κορμό μικροῦ δένδρου! Ἦταν πλημμυρισμένος χαρά κι εὐγνωμοσύνη. Μαζί του εἶχε ἔλθει καί ἡ εὐσεβής γυναίκα του.

Πρίν μερικές ἑβδομάδες, πιστοί ἀπό τό Ἀγρίνιο μέ τόν π. Θεοκλητό εἶχαν ἔρθει στήν Βαρνάκοβα, γιά νά προσκυνήσουν καί νά κάνουν καί Θεία Λειτουργία. Μαζί τους εἶχε ἔλθει καί ἡ σύζυγος τοῦ κυρίου Σωτήρη, κατά προτροπή τοῦ ἰδίου.

- Ἤμουν ἄρρωστος ἀπό πολύ καιρό καί οἱ γιατροί δέν μποροῦσαν νά βροῦν τί ἔχω. Ἔφθασα στό σημεῖο νά μήν ἔχω κουράγιο νά ὁδηγήσω τό αὐτοκίνητο, νά πάω νά ψωνίσω γιά τά παιδιά μου, διηγήθηκε πολύ συγκινημένος τήν ἡμέρα πού ἦλθε καί πρόσθεσε:

Ἐγώ ἔστειλα τήν γυναίκα μου στήν Παναγιά, γιά νά προσευχηθεῖ καί νά βοηθηθῶ, γιατί κόντευα ν’ ἀπελπιστῶ. Καθώς λοιπόν ἤμουν ξαπλωμένος μέ πόνους καί στά κακά μου χάλια, κατά τίς ἐννέα το πρωί, ἔνοιωσα ξαφνικά μιά ἀλαφράδα καί μαζί χαρά! Ἀμέσως κατάλαβα! Ἡ Παναγία ἔστειλε τή Χάρι Της. Ἔκανα τόν Σταυρό μου καί δοκίμασα νά σηκωθῶ. Τό κατάφερα χωρίς πόνους. Ἔνοιωθα δύναμη καί εὐεξία. Ντύθηκα, πλύθηκα, χτενίστηκα καί περίμενα τή γυναίκα μου γεμάτος συγκίνησι καί χαρά.

Ἦρθε κατά τό μεσημέρι. Ὅταν μέ εἶδε σηκωμένο καί ὑγιῆ, ἄρχισε νά κλαίει ἀπό εὐγνωμοσύνη πρός τόν Θεό.

Τήν ἄλλη μέρα πῆγα στήν ἀγορά τοῦ Ἀγρινίου καί ἀγόρασα τήν πιό μεγάλη λαμπάδα. Μέ κοιτοῦσαν καλά καλά. Ἐμένα ὅμως δέν μέ ἔνοιαζε τίποτε. Ἤθελα νά ἀνέβω, ἄν ἦταν δυνατό, κάπου ψηλά καί νά φωνάξω τίς εὐχαριστίες μου στόν Θεό καί στήν Παναγιά. Νά τ’ ἀκούσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γιά νά πιστέψουν!

Ἀπό τό βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ (καί ἡ Παράκλησή Της)» ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ-ΚΟΙΝΟΒ. ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ 2005

Πηγή: Ἁγιορείτικο Βῆμα KAI  agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

H δύναμη των παθών και η ξεθεμελίωσή της

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

H δύναμη των παθών και η ξεθεμελίωσή της

Η πορεία αυτή προς τον Θεό, δεν είναι καθόλου εύκολη υποθέση.

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, λέγει:
Ο άνθρωπος, όταν αφήνει τον εαυτό του να τον λιγώνουν οι ηδονικές καταστάσεις, που δημιουργούν μέσα του οι κινήσεις των μελών του, επιδιώκοντας επανάληψή τους, καταντάει σε μια ζωή «φιλοσώματη», σαρκική. Όμως αυτή η φιλοσώματη ζωή δεν είναι κάτι το στατικό! Σιγά-σιγά παχαίνει τον νου του ανθρώπου, τον χοντραίνει, και τον κάνει γεώδη και κτηνώδη· και τον αφήνει, να μη μπορεί ποτέ πια να ανανεύσει ΜΟΝΟΣ του προς τον Θεό· και τον κάνει να μη θέλει πια, ούτε τα μάτια να σηκώνει προς τον Θεό.

Ο άγιος Νείλος λέει: Τα πάθη, όταν «άρξουν» (δηλ. όταν πάρουν στη ζωή του ανθρώπου το επάνω χέρι»), δεν τον αφήνουν πια να κινείται «λογικά» (με άλλα λόγια τον κάνουν να κινείται και να παραπαίει, από παραλογισμό σε παραλογισμό), τόσο που να φαντάζεται τον εαυτό του αγγελούδι, αν μη και κάτι παραπάνω.
Ο άγιος απόστολος Παύλος μάς λέει:
Η διαδικασία που οδηγεί σε πράξη αμαρτίας είναι καθ' εαυτήν πολύ άκακη. Ξεκινάει, από την εντελώς καθ' εαυτήν άκακη, και έξω από κάθε ενοχή, αίσθηση της λειτουργίας και κίνησης κάποιου μέλους του σώματός μας. Και μας προκαλεί ένα λογισμό· που μόνος του δεν έχει κανένα στοιχείο ενοχής. Όταν όμως σ' αυτήν τη διαδικασία ή «κίνηση» ενωθεί, προστεθεί ο πόθος και η λαχτάρα, για πράξη, συνέχεια, επανάληψη και ολοκλήρωση, τότε επάνω σ' αυτήν την «κίνηση» μπαίνει και λειτουργεί ένας άλλος νόμος: ο νόμος της αμαρτίας· που μας φέρνει τον θάνατο· τον αιώνιο θάνατο (Ρωμ. ζ' 5).

Η τραγωδία για μας είναι, ότι ενώ η φύση, έργο του Θεού, είναι αγία· και ενώ και το σώμα μας και ο ψυχικός μας κόσμος, σαν έργα του Κυρίου, είναι και αυτά άγια (και γι' αυτό η κάθε λέξη από τον νόμο του Θεού μάς δίνει χαρά) -μέσα μας γίνεται κάτι το στραβό. Οι «κινήσεις» του ψυχοσωματικού μου κόσμου με προκαλούν σε επανάληψη της κάθε ενήδονης κίνησης! Και αν αυτή αρχίσει, να συντελείται, κατά περιφρόνηση του θελήματος του Θεού και της αιώνιας ζωής, τότε γίνεται αισθητό, ότι μέσα στον ψυχοσωματικό μας κόσμο, στα μέλη μας, λειτουργεί και ένας άλλος νόμος, ο νόμος της αμαρτίας. Με την αμαρτία-παρακοή, ο άνθρωπος με δική του βούληση και προτίμηση φεύγει από τον Θεό, παίρνει τον άλλο δρόμο, και υποδουλώνεται στην αμαρτία. Και μετά κλαίει! Ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος! Ποιος θα με σώσει από τη θλιβερή αυτή κατάσταση (Ρωμ. ζ' 24);

Πόσο θα το ηθέλαμε, να διορθώνονταν όλα αυτά, μια για πάντα, με «λίγη» καλή εσωτερική πρόθεση, όπως συμβαίνει και με κάτι ξεχαρβαλωμένα απλά μηχανηματάκια (π.χ. ένα ρολογάκι)!

Μα κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Η διόρθωση από μια φύση που φορτώθηκε κακές συνήθειες (=πάθη και εξάρτηση πολλών ειδών!), απαιτεί κάτι περισσότερο! Βούληση, εμμονή, κόπο.

Ας θυμηθούμε, τι κόπος χρειάζεται για απεξάρτηση, όχι μόνο από ναρκωτικά, αλλά και από το κάπνισμα και το ποτό, που είναι μια εξάρτηση πιο ελαφριά!

Τη δράση αυτού του «νόμου» έχουμε χρέος να την ανακόπτουμε!

Και την ανακόπτουμε, όταν προσπίπτουμε στον Κύριο Ιησού, τον ελευθερωτή των ψυχών μας, και Του ζητάμε εν εξομολογήσει (=με ειλικρινή εξομολόγηση) να μας ελεήσει, να μας απαλλάξει από τη δουλειά στην αμαρτία, να μας δεχθεί κοντά Του, και να μας συναριθμήσει με τα πρόβατα της ποίμνης Του και με τα παιδιά Του.
Η μετάνοια πρέπει να γίνει η πρώτη μας προτεραιότητα. Διαφορετικά η αμαρτία εξακολουθεί να βασιλεύει.

Γίνεται διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Με τη χάρη Του. Και με τη δύναμή Του. Και με την παρέμβαση τη δική Του (Ρωμ. ζ' 22-29).

Χωρίς τον Χριστό και τη χάρη δεν γίνεται τίποτε. Ότι χωρίς Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν (Ιωάν. ιε' 5). [...]

«Νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης» (Κολ. γ' 5).
Πώς νεκρώνονται; Όταν τα αχρηστεύουμε; Όταν σταματάμε τη λειτουργία τους; Όχι! Με κανένα τρόπο! Έσφαλε ο Ωριγένης, που το φαντάσθηκε. Και αυτοευνουχίσθηκε. Για να κόψει (από επάνω του!) κάθε δυνατότητα πορνείας. Φαντάστηκε, ότι μόνο έτσι θα νεκρώνονταν τα «μέλη» εκείνα! Και περίμενε από την Εκκλησία έπαινο. Αλλά ευρήκε αυστηρά επιτίμια! Δεν είναι απαγορευμένη η χρήση των μελών εκείνων. Ο Θεός μάς τα έδωκε. Και από εμάς ζητεί καλή χρήση! Χρήση κατά το θέλημά Του.

Και πότε κάνουμε καλή χρήση; Στη συζυγική ζωή. Η σχέση αυτή είναι τόσο αγία, που την εορτάζουμε κιόλας. Θυμηθείτε τις εορτές μας για τη σύλληψη της αγίας Θεοτόκου (9 Δεκεμβρίου) και του τιμίου Προδρόμου (23 Σεπτεμβρίου). Η υπακοή στο θέλημα του Κυρίου είναι πάντοτε αγιασμός. Δεν φταίνε λοιπόν, ούτε τα μέλη, ούτε η λειτουργία τους, ούτε η χρήση τους. Αμαρτία είναι η κακή χρήση τους.

Οφείλουμε, λοιπόν, να φροντίζουμε να «νεκρώνουμε» τα «μέλη» μας τα επί της γης· ποια; εκείνα, που μας «κάνουν» και κολλάμε στη γη· εκείνα, που μας σπρώχνουν στην πορνεία, στα βρώμικα πάθη.


Οφείλουμε, να νεκρώνουμε τις κακές επιθυμίες: Αυτές, μας οδηγούν σε πράξεις, για τις οποίες έρχεται η οργή του Θεού (Κολ. γ' 4-6). Αυτές, μας κρατούν κολλημένους στη γη. Όχι τα μέλη!

Βλέπετε; Δεν λέει: πρέπει να πεθάνουμε! Λέει: πρέπει να μάθουμε να «νεκρώνουμε» από τον εαυτό μας, από τα «μέλη» μας, μόνο το στοιχείο εκείνο, που μας κάνει και κολλάμε στη γη... στα χοϊκά... δηλαδή, μόνο τη λαχτάρα για πορνεία, για πλεονεξία, για βρώμικες πράξεις, που (όταν τις κάνουμε!) έρχεται η οργή του Θεού (Κολ. ε' 6).

Ερωτάμε. Και διερωτόμαστε: Τι λοιπόν σημαίνουν τα λόγια αυτά του μακαρίου Παύλου;

Μας απαντάει επιγραμματικά ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος:
Ο απόστολος Παύλος με τα λόγια του αυτά «Νεκρώσατε τα μέλη υμών τα επί της γης», ζητεί από εμάς «την του οικείου θελήματος νέκρωσιν». Μόνο αυτό. [...]

Και όταν εγώ βλέπω, ότι δεν μπορώ να απαλλαγώ από τα πάθη μου και γίνομαι δούλος τους, τότε οφείλω να αρχίζω να αναζητώ κάποια άλλη καλύτερη λύση. 

Άμα αυτό δεν το κάνω, αυτό για μένα σημαίνει, ότι δεν επιδιώκω την αιώνια ζωή· και ότι δεν με πονάει, αν θα πάω (ή όχι) κοντά στον Χριστό!

Αλλά αλίμονο σε μένα, αν δεν με πονάει, το να βρίσκομαι (ή όχι) κοντά στον Χριστό! Γιατί τότε, δεν με ενδιαφέρει η αιώνια ζωή.

Λοιπόν. Διάλεξε και πάρε! Ή το ένα, ή το άλλο! Όσο πιο κοντά στον Χριστό, τόσο πιο καλά! Όσο πιο μακριά από τον Χριστό, τόσο πιο πολύ κινδυνεύει ο άνθρωπος, να ξεχάσει, όχι μόνο την αλήθεια, αλλά και τον Χριστό και την αιώνια ζωή.

Πηγή: μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, Κρίση και καθίζηση: Θα υπάρξει ανάκαμψη;, εκδ. Ι. Μητρ. Νικοπόλεως, Πρέβεζα: 2011, σ. 42-44, 48-52

, η Aγάπη πάντα ελπίζει

kai agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

Εγκύκλιο Σημείωμα 3413/1128/19-11-2013 Εσπερινά Κηρύγματα μηνός Δεκεμβρίου 2013

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Εγκύκλιο Σημείωμα 3413/1128/19-11-2013 Εσπερινά Κηρύγματα μηνός Δεκεμβρίου 2013

ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. 3413

ΑΡΙΘ. ΔΙΕΚΠ. 1128

Ἐν Χίῳ τῇ 19ῃ Νοεμβρίου 2013

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Πρὸς

τὸν Ἱερόν Κλῆρον

καὶ τὸν εὐσεβῆ λαόν

τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἔχοντες τὴν ἐπιθυμίαν τῆς ἀρτιωτέρας πνευματικῆς προετοιμασίας ἐν ὄψει τῆς Μεγάλης Ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων καὶ τῆς ἀνατολῆς τοῦ νέου ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, γνωρίζομεν εἰς ὑμᾶς, ὅτι θὰ πραγματοποιηθῇ Ἑσπερινόν Κήρυγμα μὲ θέμα «Ἡ Ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Γεννήσεως», κατά τὴν Ἀκολουθίαν τοῦ Ἑσπερινοῦ, εἰς τοὺς κάτωθι Ἱερούς Ναούς, κατά τὸ ἀκόλουθον Πρόγραμμα:

Ἀρχιερατική Περιφέρεια Νενήτων 

Τρίτη, 10.12.13 16:30 Ἱ. Ν. Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Καταρράκτη π. Γεώργιος Κωνσταντίνου 

Ἀρχιερατική Περιφέρεια Βολισσοῦ 

Παρασκευή, 13.12.13 16:30 Ἱ. Ν. Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Χριστοῦ Βολισσοῦ π. Ἰωάννης Τσιμούνης 

Ἀρχιερατική Περιφέρεια Χαλκειοῦς 

Τρίτη, 17.12.13 16:30 Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Χαλκειοῦς π. Νικόλαος Κλαδιᾶς 

Ἀρχιερατική Περιφέρεια Πόλεως Χίου 

Πέμπτη, 19.12.13 16:30 Ἱ. Ν. Ἁγίου Λουκᾶ Λειβαδίων κ. Γεώργιος Φ. Παπαδόπουλος 

Ἀρχιερατική Περιφέρεια Κουρουνίων 

Σάββατον, 21.12.13 16:30 Ἱ. Ν. Ἁγίου Ἰωάννου Θεολόγου Κουρουνίων π. Ἰωάννης Κατσούνης 

Ἀρχιερατική Περιφέρεια Κάμπου 

Τετάρτη, 18.12.13 16:30 Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἁγιοδεκτεινῆς κ. Ἰωάννης Χονδρέλης 

Ἀρχιερατική Περιφέρεια Πυργίου 

Τρίτη, 17.12.13 16:30 Ἱ. Ν. Ταξιαρχῶν Μεστῶν κ. Γεώργιος Φ. Παπαδόπουλος 

Ἀρχιερατική Περιφέρεια Βροντάδου 

Τετάρτη, 18.12.13 16:30 Ἱ. Ν. Ἁγίου Γεωργίου Βροντάδου κ. Κωνσταντῖνος Καρατζᾶς 

Ἀρχιερατική Περιφέρεια Καρδαμύλων 

Τρίτη, 17.12.13 16:30 Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βικίου π. Ἐμμανουήλ Τζιώτης 

Ὅθεν παρακαλοῦμεν ὑμᾶς, ὅπως, ἀφ' ἑνός μέν ἐνημερώσητε τούς ἐνορίτας ὑμῶν ἐγκαίρως, περί τῆς ἀκριβοῦς ἡμέρας καί ὥρας πραγματοποιήσεως τοῦ Ἑσπερινοῦ Κηρύγματος εἰς τάς Ἐνορίας των, ἀφ' ἑτέρου δέ προτρέψητε αὐτούς, ὅπως προσέλθουν εἰς αὐτό.

Ἐντολῇ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

Ὁ Πρωτοσύγκελλος

Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Κ. Λιαδῆς

ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Δέσποτα γλυκύτατε Kύριε ημών Iησού Xριστέ

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Δέσποτα γλυκύτατε Kύριε ημών Iησού Xριστέ

Δέσποτα γλυκύτατε Kύριε ημών Iησού Xριστέ,
εξαπόστειλον την αγίαν σου χάριν και λύσον με έκ των
δεσμών της αμαρτίας. Φώτισον μου το σκότος της ψυχής
όπως κατανοήσω το Σόν άπειρον έλεος, και αγαπήσω
και ευχαριστήσω αξίως Σε τον γλυκύτατον Σωτήρα μου,
τον άξιον πάσης αγάπης και ευχαριστίας.

Nαι αγαθέ ευεργέτα μου και πολυεύσπλαχνε Kύριε·
μή απώση αφ’ ημών το σόν έλεος, αλλά σπλαχνίσθητι
το Σον πλάσμα.

Γινώσκω, Kύριε, το βάρος των ημών πλημμελημάτων,
αλλά είδον και τον Σόν ανείκαστον έλεος. Θεωρώ το
σκότος της αναισθήτου μου ψυχής, αλλά πιστεύω με
χρήστας ελπίδας, αναμένων θειόν Σου φωτισμόν και
την απαλλαγήν των πονηρών ου κακών και ολεθρίων
παθών· τη πρεσβεία της γλυκυτάτης Σου Mητρός
Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Aειπαρθένου Mαρίας
και πάντων των Aγίων. Aμήν

ΠΗΓΗ:AGIOS.DIMITRIOS.KOUVARAS.BLOGSPOT.COM

24 Νοεμβρίου 2013 - Κυριακή ΚΒ΄ Ἐπιστολῶν

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

24 Νοεμβρίου 2013 - Κυριακή ΚΒ΄ Ἐπιστολῶν

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός 42

Κυριακή ΚΒ΄ Ἐπιστολῶν

24 Νοεμβρίου 2013

(Γαλ. στ΄ 11 - 18)

«Ἐγώ γάρ τά στίγματα τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω»

Στίς ἡμέρες μας, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μετρᾶνε πολύ τά ἀνθρώπινα δικαιώματα. Τά δικαιώματα τοῦ πολίτη, τά δικαιώματα τῆς γυναίκας, τά δικαιώματα τῶν μειονοτήτων, τά δικαιώματα τοῦ παιδιοῦ κ.λ.π. Ἐν τούτοις θά ἔχετε παρατηρήσει πώς περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή ἔχει ἐξαπολυθεῖ ἕνα κύμα βίας.

Σήμερα θά μιλήσουμε γιά τή βία ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ μας, τοῦ κακοῦ καί ράθυμου ἑαυτοῦ μας καί γιά τήν ἐπίμονη προσπάθεια νά ξεριζώσουμε τίς ἀδυναμίες μας καί νά ἐξαγνίσουμε τόν ψυχικό μας κόσμο. 

Ὁ Ὅσιος Νεῖλος ὁ ἀσκητής γράφει˙ Ὁ ταλαιπωρημένος ἄνθρωπος συνήθως στρέφεται πάντοτε σ’αὐτά πού τόν βλάπτουν. Ἐμεῖς ὅμως ἄς καταπολεμήσουμε τή βία μέ τή βία. Γιατί αὐτός πού ἀγωνίζεται πρέπει νά διορθώνει κάθε βρώμικη σκέψη, νά ὀργίζεται πρός τόν ἑαυτό του καί νά ἐπικαλεῖται τόν Θεό, πρίν ὁ λογισμός του πέσει σέ ἀποχαύνωση καί μαλθακότητα. Ὁ ἴδιος ἅγιος κάνει λόγο γιά βία εὐλαβικοῦ ζήλου πού νικάει τή βία τῆς ἀδιαφορίας καί τῆς ἀπερίγραπτης μαλθακότητας.

Πῶς ἐκδηλώνεται ἡ βία αὐτή κατά τόν ἅγιο Μακάριο τόν Αἰγύπτιο; Νά συμμορφώσουμε τόν ἑαυτό μας στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Νά μποῦμε, λέγει ὁ ἅγιος, μέσα στήν καρδιά μας καί νά κάνουμε πόλεμο ἐναντίον τοῦ Σατανᾶ. Νά μισήσουμε τόν κακό ἑαυτό μας καί τήν ψυχή μας (δηλ. τά πά-θη στά ὁποῖα ταυτίζεται ἡ ψυχή μας). Ἡ ἁμαρτία μπῆκε μέσα στά κατάβα-θα τῆς ψυχῆς μας καί μᾶς ἔχει ἀλλοιώσει τό χαρακτῆρα πού μᾶς χάραξε ὁ Θεός.

Νά βάλουμε καί τό θέλημά μας. Δέν ἀρκεῖ ἡ χάρη, χρειάζεται καί ἡ δική μας θέληση. Νά κάνουμε καλή χρήση τῆς ἐλευθερίας μας (ἀγρυπνία, ἀνδρεία, σπουδή καί ἐλευθερία). Ἡ δυναστεία τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἐγώ δέν φεύγει εὔκολα. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ γίνεται ἀνενεργός χωρίς τή δική μας προσπάθεια καί βία. Ἐάν ἐνεργήσει χωρίς τό δικό μας ἀγώνα ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, τότε μπορεῖ νά ὑψηλοφρονήσουμε καί νά πάθουμε ζημιές πνευματικές. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος γράφει πώς ὁ μοναχός εἶναι «βία φύσεως διηνεκής». 

Εἶπε ἕνας γέροντας˙ «Ἐάν ἕνας Μοναχός κοπιάζῃ δι’ ὀλίγας ἡμέρας, ἀμελεῖ δέ κατόπιν καί ἐκ νέου κοπιάζει καί πάλιν ἀδιαφορεῖ, ὁ Μοναχός αὐτός ποτέ του δέν κατορθώνει τίποτε, οὔτε καί ἀποκτᾶ ὑπομονήν». Τά ἴδια ἰσχύουν καί γιά τούς ὑπόλοιπους χριστιανούς.

Κανένας δέ νίκησε ἀκόμη καί τό παραμικρό πάθος ζώντας μέσα στή ραθυμία καί στή ραστώνη. Κανείς ποτέ δέν μπῆκε στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μέ ἄνεση. Ὅλοι βαστάζουμε τά στίγματα τοῦ Κυρίου ἐπάνω μας, ἐάν ἀγωνιζόμαστε τόν καλό ἀγώνα τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Μπορεῖ νά φαίνεται πώς ὁ ἀγώνας αὐτός ἔχει μιά σκληρότητα καί μιά τραχύτητα, καί σήμερα μάλιστα πού ὅλοι εἴμαστε μαλθακοί καί μικρόψυχοι γιά ἀγῶνες, φαίνεται καί λίγο ἄχαρις. Παρ’ ὅλα αὐτά εἶναι ἀπαραίτητη αὐτή ἡ εὐλογημένη βία, γιά νά κυριαρχήσουμε πάνω στά πάθη μας καί στίς ἁμαρτίες μας καί νά γίνουμε πνευματικοί ἄνθρωποι. Ἄς εὐχηθοῦμε νά τό καταλάβουμε ὅλοι μας καί νά ἀρχίσουμε νά ἀγωνιζόμαστε γιά τή σωτηρία μας. ΑΜΗΝ!

ΠΗΓΗ :ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Οἱ ἀρετὲς στὴ ζωή μας

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Οἱ ἀρετὲς στὴ ζωή μας

Μητροπολίτη Λεμεσοὺ Ἀθανάσιου

Ὁ θυμὸς εἶναι μία κίνησης ἡ ὁποία ὑπάρχει μέσα στὴν ψυχή μας, ἀπὸ τὴ δημιουργία μας ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἡ ὁποία βέβαια εἶναι φυσικὴ κίνησης καὶ κινεῖται φυσικὰ ὅταν κινεῖται κατὰ τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς κακίας καὶ δὲν εἶναι φυσικὴ ὅταν κινεῖται βέβαια κατὰ τῶν ἀδελφῶν μας καὶ κινεῖται μὲ ἐλατήρια ἐμπαθῆ καὶ ἐγωιστικά.

Πραότης δὲν σημαίνει μόνο νὰ μὴ θυμώνει ὁ ἄνθρωπος ἀλλὰ εἶναι κάτι περισσότερο ἀπ’ αὐτό, ὁ ἄνθρωπος νὰ ‘χεῖ μὲς τὴν ψυχή του, νὰ βασιλεύει μὲς τὴν ψυχὴ τοῦ αὐτὴ ἡ παρουσία τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ…

(*Σύμφωνα μὲ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναϊτου). Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὅπως ὅλοι οἱ Ἅγιοί της Ἐκκλησίας βλέπει τὶς ἀρετὲς ὄχι μεμονωμένες, ὄχι ὅπως τὶς βλέπουν σήμερα ἢ ὅπως μπορεῖ νὰ τὶς περιγράψει ἕνας ψυχολόγος, ἕνας ἐρευνητὴς τῆς ψυχῆς ἃς ποῦμε, ἀλλὰ ὅλες οἱ ἀρετὲς ἔχουν μία σχέση, μία συνάρτηση μὲ τὸν Χριστό, γιατί ἀρετὴ χωρὶς Χριστὸ εἶναι κάτι τὸ ἀνθρώπινο, ἐνῶ ἀρετὴ ἔχοντας συνάρτηση μὲ τὸν Χριστὸ εἶναι ἕνα μέσο το ὁποῖο μᾶς ὁδηγεῖ πρὸς τὸν Χριστό.

Ἐὰν οἱ ἀρετὲς γίνουν σκοπὸς στὴ ζωή μας τότε ἀπολυτοποιοῦμε αὐτὲς τὶς ἀξίες καὶ γίνονται εἴδωλα οἱ ἀρετὲς καὶ καταλήγουμε σὲ μία «φυσικὴ τελείωση» τοῦ ἀνθρώπου. Κι ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἐνάρετος φυσικά, σὲ φυσιολογικὰ πλαίσια, αὐτὸς δηλαδὴ ποὺ μπορεῖ νὰ προσφέρει.

Ὁποιαδήποτε κίνησης ποὺ ὑπάρχει γύρω μας, φυσικὴ κίνησης ,διάφορα συστήματα, διάφορες σχολές, ἡ φιλοσοφία ἀκόμα προσφέρουν μιὰ φυσικὴ τελείωση τοῦ ἀνθρώπου. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία προσφέρει τὴν θέωση ἡ ὁποία εἶναι ὑπὲρ τὴν φύσιν, εἶναι μία σχέση, ἕνωση μὲ τὸν ζῶντα Θεὸ τὸν Χριστὸ ἡ ὁποία εἶναι ὑπερφυσική.

Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο οἱ ἀρετὲς δὲν εἶναι ποτὲ σκοπός, εἶναι τὸ μέσο το ὁποῖο μᾶς ὁδηγοῦν πρὸς τὸν Χριστό. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ σκοπός μας, γι’ αὐτὸ λοιπὸν εἶναι βασικὸ σημεῖο τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ μᾶς χαρακτηρίζει, νὰ μᾶς διακατέχει στὴν πορεία μας. Ὅτι ἐμᾶς δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν τὰ προτερήματα, οὔτε οἱ ἀρετὲς ἀκόμη μᾶς ἐνδιαφέρουν, οὔτε τὰ φυσικὰ γνωρίσματα τῆς ἀνθρώπινής μας φύσης.

Αὐτὰ δὲν χρειαζόταν ὁ Χριστὸς νὰ μᾶς πεῖ νὰ τὰ κάνουμε, αὐτὰ εἶναι ὁ ἴδιος μας ἐαυτός, τὰ λένε τόσα συστήματα γύρω μας. Ἐμᾶς μᾶς ἐνδιαφέρει κάτι πέραν τοῦτον καὶ αὐτὸ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, τὸ πρόσωπο τὸ συγκεκριμένο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι λοιπόν, οἱ Ἅγιοι ὅταν τὰ περιγράφουν αὐτὰ τὰ πράγματα, τὰ περιγράφουν πάντοτε μὲ βάση καὶ μὲ ἀπόλυτον σκοπὸ καὶ τέλος τὴν συνάντηση καὶ τὴν ἕνωσή μας μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου πνεύματος τοῦ Θεοῦ.

Πηγή: Κοινωνία προσώπων Γαλιλαία KAI agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

Ὁ Προφήτης Ἀβδιοὺ

Ὁ Προφήτης Ἀβδιοὺ

Ὁ Προφήτης Ἀβδιοὺ (ἢ Ὀβδιοὺ) ποὺ τὸ ὄνομα τοῦ σημαίνει «δοῦλος Κυρίου», ἔζησε περὶ τὸ 800 π.Χ., (κατ’ ἄλλη ἐκδοχὴ στὸ δεύτερο μισό του 6ου αἰώνα π.Χ.), καὶ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα μικροὺς λεγόμενους προφῆτες.

Ὁ Προφήτης Ἀβδιοὺ καταγόταν ἀπὸ τὴ Συχὲμ (ἐκ τοῦ ἀγροῦ Βηθοχαρὰμ ἢ Βαθαχαράμ), καὶ μὲ τὴ σύντομη προφητεία τοῦ αὐστηρὰ παρατηρεῖ μὲ ἰσχυρὲς ποιητικὲς ἐκφράσεις τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴν πτώση τοῦ Ἰσραήλ. Νὰ τί λέει χαρακτηριστικὰ γιὰ τὴν ὑπερηφάνεια: «Ὑπερηφάνια τῆς καρδίας σου ἐπῆρε σὲ κατασκηνούντα ἐν ταῖς ὀπαῖς τῶν πετρῶν, ὑψῶν κατοικίαν αὐτοῦ, λέγων ἐν καρδία αὐτοῦ – τὶς κατάξει μὲ ἐπὶ τὴν γῆν; ἐὰν μετεωρισθῆς ὡς ἀετὸς καὶ ἐὰν ἀνὰ μέσον των ἄστρων θῆς νοσσιᾶν σου, ἐκεῖθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος» (Ὀβδιού,ἃ’ 3,4). Δηλαδή, ἡ ὑπερηφάνεια τῆς καρδιᾶς σου σὲ ἔκανε νὰ φρονεῖς πολὺ ὑψηλὰ γιὰ τὸν ἑαυτό σου, ὅτι τάχα κατοικεῖς σὲ φαράγγια καὶ σπηλιὲς τῶν ὀρέων καὶ γενικὰ ἀπόρθητες περιοχές. Ἔχεις κτίσει τὴν κατοικία σου σὲ πολὺ ὕψος, πιστεύεις ὅτι εἶσαι ἰσχυρὸς καὶ ἀνίκητος καὶ λὲς ἀπὸ μέσα σου; Ποιὸς θὰ μπορέσει νὰ μὲ κατεβάσει στὴ γῆ; Καὶ ἂν ἀκόμα πετάξεις σὲ μεγάλα ὕψη σὰν τὸν ἀετό, καὶ ἂν στήσεις τὴ φωλιά σου ψηλὰ ἀνάμεσα στ’ ἀστέρια, ἀπὸ ‘κεῖ θὰ σὲ καταρρίψω καὶ θὰ σὲ κατεβάσω, λέγει ὁ Κύριος. Ἃς προσέξουμε, λοιπόν, τὰ λόγια τοῦ προφήτη καὶ ἃς καλλιεργοῦμε τὸ θεμέλιό των ἀρετῶν, ποὺ εἶναι ἡ ταπείνωση.

Νὰ ἀναφέρουμε ἐπίσης, ὅτι ὁ Ἀβδιοὺ ἦταν μαθητὴς τοῦ προφήτου Ἡλιοῦ, ἐπὶ τῆς βασιλείας Ὀχοζία, ὁ ὁποῖος ἔστειλε τὸν Ἀβδιοὺ στὸν Ἠλία γιὰ νὰ τὸν πείσει νὰ κατέβει ἀπὸ τὸ βουνὸ πρὸς τὸν βασιλιά. Μετὰ τὴν μετάβαση τοῦ Ἠλία στὸν Ὀχοζία, ὁ Ἀβδιού, παραιτήθηκε ἀπὸ τὴ θέση τοῦ πεντηκοντάρχου, ἀκολούθησε τὸν προφήτη Ἠλία καὶ τὸν ὑπηρετοῦσε. Ὅταν πέθανε ἐτάφη στὸν τάφο τῶν πατέρων του.

 

Πηγή: Οἱ Ἅγιοί του ἔτους  kai agios dimitrios kouvaras.blogspot.com