ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΟΥΤΣΑΙΝΗΣ (ΝΑΥΤΙΛΛΗΣ)ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ

Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2014

Αγιορείτικη συνταγή: Πατάτες φούρνου με γαρίδες

Υλικά :
1 κιλό πατάτες
μισό κιλό γαρίδες
1 φλιτζάνι τυρί σόγιας τριμμένο
1 φλιτζάνι ταχινέλαιο
1 κρεμμύδι ξερό
2 ντομάτες
χυμος 2 λεμονιών
μία κουταλιά αλεύρι
μία κουταλιά κορν φλαουερ
2 κουταλάκια μουστάρδα
ρίγανη
πιπέρι πράσινο

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Καθαρίζουμε τις πατάτες και τις κόβουμε- όπως στον μουσακά- λεπτές φέτες και τις απλώνουμε στο ταψί. Χρησιμοποιούμε ταχινέλαιο το οποίο ρίχνουμε στι πατάτες,στο ταψί, μαζί με ξερό κρεμμύδι ψιλοκομμένο, ρίγανη, πράσινο πιπέρι και λίγο μουστάρδα. Τα βάζουμε όλα μαζί και τα ανακατεύουμε πολύ καλά. Ρίχνουμε ελάχιστο λεμόνι και βάζουμε το φαγητό σε μέτριο φούρνο να ψηθέι περίπου 50′.
Κατά τη διάρκεια του ψησίματος, ετοιμάζουμε ροδέλες φέτες από ώριμες ντομάτες και μόλις ψηθεί το φαγητό, το βγάζουμε από το φούρνο και απλώνουμε πάνω του τις ροδέλλες της ντομάτας.Επίσης, κατά την διάρκεια του ψησίματος, τρίβουμε κασέρι σόγιας κα μετά -τις ντομάτες- πασπαλίζουμε με αυτό το φαγητό και το ξαναβάζουμε στο φούρνο επί δέκα λεπτά, για να ροδίσει.
Ξεφουρνίζουμε και σερβίρουμε.Εν τω μεταξύ, έχουμε βράσει γαρίδες σε λίγο νερό.Παίρνουμε το ζουμι τους και το στραγγίζουμε.Του ρίχνουμε λίγο
αλεύρι,λίγο κορν φλάουερ, λίγη μουστάρδα, λίγο πιπέρι, λίγη ρίγανη που ταιριάζει πάρα πολύ και λεμόνι.Όλο αυτό το ρίχνουμε στο γαριδόζουμε που βράζει.Όλα μαζί
γίνονται μια όμορφη άσπρη σάλτσα, σαν μαγιονέζα νηστίσιμη. Στο τέλος ρίχνουμε λίγο μαιντανό ψιλοκομμένο.
Παίρνουμε τις γαρίδες και τις τοποθετούμε πάνω στις μερίδες με τις πατάτες (στο κάθε πιάτο 3-4 γαρίδες) και από πάνω ρίχνουμε την λευκή σάλτσα μας.
Είναι θαυμάσιο αλάδωτο φαγητό, που θυμίζει λαδερό.

πηγη trelogiannis.blogspot.com

Να πέφτετε μες στην αγκαλιά Του και να προχωρείτε!

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
Ο σατανάς, επεσήμαινε ο Γέροντας Πορφύριος, απομακρύνεται με την πραότητα και την προσευχή. Πρέπει να τον περιφρονούμε. Οι λογισμοί αντιμετωπίζονται με την περιφρόνηση και με τη, όσο γίνεται ταχύτερα, στροφή στον Χριστό. Δίδασκε ο άριστος πνευματικός μαχητής: Η επικοινωνία με τον Χριστό, όταν γίνεται απλά, απαλά, χωρίς πίεση, κάνει το διάβολο να φεύγει. Ο σατανάς δεν φεύγει με πίεση, με σφίξιμο. Απομακρύνεται με την πραότητα και την προσευχή. Υποχωρεί, όταν δει την ψυχή να τον περιφρονεί και να στρέφεται με αγάπη προς τον Χριστό. Την περιφρόνηση δεν μπορεί να την υποφέρει, διότι είναι υπερόπτης. Όταν, όμως, πιέζεσθε, το κακό πνεύμα σάς παίρνει είδηση και σάς πολεμάει. Μην ασχολείσθε με τον διάβολο, ούτε να παρακαλείτε να φύγει. Όσο παρακαλείτε να φύγει, τόσο σάς αγκαλιάζει.

Τον διάβολο να τον περιφρονείτε. Να μην τον πολεμάτε κατά μέτωπον. Όταν πολεμάς με πείσμα κατά του διαβόλου, επιτίθεται κι εκείνος σαν τίγρις, σαν αγριόγατα. Όταν του ρίχνεις σφαίρα, αυτός σου ρίχνει χειροβομβίδα. Όταν του ρίχνεις βόμβα, σου ρίχνει πύραυλο. Μην κοιτάζετε το κακό. Να κοιτάζετε την αγκαλιά του Θεού και να πέφτετε μες στην αγκαλιά Του και να προχωρείτε. Να Του δοθείτε, να Τον αγαπήσετε τον Χριστό, να ζείτε με εγρήγορση...

Όταν σας ενοχλήσει κάτι, ένας λογισμός, ένας πειρασμός, μία επίθεση, περιφρονώντας όλ' αυτά, θα στρέφετε την προσοχή σας, το βλέμμα σας στον Χριστό. Εκείνος μετά θα αναλάβει να σας ανεβάσει. Εκείνος θα σας πιάσει απ' το χέρι και θα σας δώσει πλούσια τη θεία Του χάρη... Το σκέπτεσθε κι έρχεται το Άγιον Πνεύμα. Δεν κάνετε τίποτα. Κινείσθε προς τα εκεί κι έρχεται αμέσως η θεία χάρις. Μόλις στενάξετε, έρχεται, ενεργεί. Τι λέει ο Απόστολος Παύλος: «...υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ. 8, 26)... Όταν δείτε το αντίθετο πνεύμα να έρχεται να σας βουτήξει, εσείς δεν τρομοκρατείσθε, ούτε το κοιτάζετε, ούτε προσπαθείτε να το βγάλετε από μέσα σας. Τι κάνετε; Ο καλύτερος τρόπος είναι η περιφρόνηση. Δηλαδή ανοίγετε την αγκαλιά σας, ανοίγετε τα χέρια σας στον Χριστό, όπως το παιδάκι που βλέπει κάποιο θηρίο άγριο και δεν φοβάται, γιατί είναι δίπλα ο πατέρας του και πέφτει στην αγκαλιά του. Αυτόν τον τρόπο να χρησιμοποιείτε σε κάθε προσβολή του πονηρού και σε κάθε λογισμό, δηλαδή την περιφρόνηση.

Εκείνη τη στιγμή, που έχει ανάγκη η ψυχή σας και αγωνίζεσθε, να φωνάζετε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όλα να τα προλαμβάνετε με την προσευχή. Αυτό είναι μεγάλο μυστικό. Την ώρα του πειρασμού, εκεί που πάτε να τον περιφρονήσετε, ο πονηρός σας βουτάει, σάς καθηλώνει και σας σφίγγει και κάνει το δικό του κι όχι αυτό που θέλετε εσείς. Πρέπει να προλάβετε να κάνετε το άνοιγμα στον Θεό. Για να το πετύχετε όμως αυτό, πρέπει να σας φωτίσει η θεία χάρις. Αν αυτό δεν γίνει αμέσως, τότε σάς αρπάζει ο πονηρός κι ενώ προσπαθείτε να τον διώξετε, σας έχει ήδη συλλάβει...Την ώρα του πειρασμού, η ευκολία είναι να στραφείτε προς το αγαπώμενο πρόσωπο, να στραφείτε προς τον Θεό και προς 'κεί να κοιτάξετε ζωηρά και καλά κι επιθυμητά και θα σας έλθει αμέσως η δύναμη, θα σάς έλθει το καλό. Δηλαδή, ενώ βλέπετε ότι έρχεται το κακό να σας καταλάβει, εσείς μόλις το αντιληφθείτε από μακριά, το περιφρονείτε και τρέχετε στην αγκαλιά του Θεού. Αρκεί να προλάβετε να στραφείτε πρώτα εκεί. Οπότε, όταν θα πάτε στο καλό, δεν θυμάστε το κακό. Εδώ είναι το μυστικό, να περιφρονήσετε το κακό. Αλλά δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό, αν δεν στραφείτε στον Χριστό.

Λέμε καμιά φορά: «Περιφρόνησέ το το κακό!». Ε, αυτό είναι εύκολο να το λέμε, αλλά δεν είναι εύκολο να το κάνομε. Αυτή η περιφρόνηση έχει μεγάλη τέχνη. Η περιφρόνηση του κακού πνεύματος γίνεται μόνο με τη χάρη του Θεού. Γυρίζετε προς τον Χριστό, τρέχετε προσπαθείτε να γνωρίσετε τον Χριστό, ν' αγαπήσετε τον Χριστό, να αισθανθείτε τον Χριστό και σ' αυτή σας την προσπάθεια, όταν τα ελατήρια σας είναι αγνά και καθαρά και ειλικρινή, ανοίγει η χάρις την ψυχή σας και σάς λέει: «Έγειρε ο καθεύδων και ανάστα εκ των νεκρών και επιφαύσει σοι ο Χριστός» (Εφ. 5,14). Εκεί, μέσα στο θείο φως, θα ζούμε πάντοτε, εφόσον θ' αγαπάει και θα λαχταράει η ψυχή μας τον Θεό. Έτσι, με την χάρι του Χριστού, είναι όλα εύκολα κι όλα αληθινά τα λόγια του Χριστού, που είπε: «Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν» (Ματθ. 11, 30)».

Δεν μπορεί, δίδασκε ο Γέροντας, ο άνθρωπος να αποφύγει τον παλαιό άνθρωπο χωρίς τη χάρη. Μόλις μας προσβάλλει πρέπει να προσευχόμαστε. Έλεγε: «Δεν μου αρέσει να συζητώ με τον παλαιό άνθρωπο. Δηλαδή με τραβάει από πίσω, απ' το ράσο, αλλ' αμέσως ανοίγω τα χέρια προς τον Χριστό κι έτσι τον περιφρονώ με τη θεία χάρη, δεν τον σκέπτομαι. Όπως το μωρό παιδί ανοίγει τα χέρια και πέφτει στην αγκαλιά της μάνας του, έτσι κάνω κι εγώ. Είναι μυστήριο, δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τη λεπτότητα του θέματος. Όταν προσπαθείτε ν' αποφύγετε τον παλαιό άνθρωπο χωρίς τη χάρη, τον ζείτε. Με τη χάρη, όμως, δεν σας απασχολεί πια. Υπάρχει στο βάθος. Όλα μένουν μέσα μας, και τα άσχημα· δεν χάνονται. Με την χάρη, όμως, μετουσιώνονται, μεταποιούνται, μεταστοιχειώνονται».

Οι άγγελοι δοξάζουν συνεχώς το Θεό· πρέπει να είναι το πρότυπό μας. Η δοξολογία πρέπει να είναι η προσευχή μας. Έλεγε ο αεί δοξάζων τον Θεόν Γέροντας: «Ο Θεός θέλει να ομοιωθούμε με τους αγγέλους. Οι άγγελοι μόνο δοξολογούν τον Θεό. Αυτή είναι η προσευχή τους, μόνο η δοξολογία. Είναι λεπτό πράγμα η δοξολογία· ξεφεύγει απ' τα ανθρώπινα. Εμείς είμαστε άνθρωποι πολύ υλικοί και χαμερπείς, γι' αυτό και προσευχόμαστε στον Θεό ιδιοτελώς. Τον παρακαλούμε να μας τακτοποιήσει τα θέματά μας, να πάνε καλά τα καταστήματά μας, οι υποθέσεις μας, η υγεία μας, τα παιδιά μας. Προσευχόμαστε, όμως ανθρώπινα και με ιδιοτέλεια. Η δοξολογία είναι ανιδιοτελής προσευχή. Οι άγγελοι δεν προσεύχονται, για να κερδίσουν κάτι, είναι ανιδιοτελείς. Ο Θεός έδωσε και σ' εμάς αυτή τη δυνατότητα, να είναι η προσευχή μας μία διαρκής δοξολογία, προσευχή αγγελική. Εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστικό. Όταν μπούμε σ' αυτή την προσευχή, θα δοξάζομε τον Θεό συνεχώς, αφήνοντάς τα όλα σ' Αυτόν, όπως εύχεται η Εκκλησία μας: «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Αυτά είναι τα «ανώτερα μαθηματικά» της θρησκείας μας!».

Η τελειότερη προσευχή, έλεγε, είναι η σιωπηλή. Δίδασκε ο αδιαλείπτως ευχόμενος Γέροντας: «Ο τελειότερος τρόπος προσευχής είναι ο σιωπηλός. Η σιγή. "Σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία" (Χερουβικόν Μεγάλου Σαββάτου). Αυτός ο τρόπος, της σιγής, είναι ο πιο τέλειος. Έτσι θεούσαι. Μπαίνεις στα μυστήρια του Θεού. Δεν πρέπει εμείς να μιλάμε πολύ. Ν' αφήνομε να μιλάει η χάρις. Έλεγα το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με" και νέοι ορίζοντες άνοιγαν. Δάκρυα χαράς κι ευφροσύνης κυλούσαν απ' τα μάτια μου για την αγάπη και τη σταυρική θυσία του Χριστού. Λαχτάρα! Εδώ κρύβεται το μεγαλείο, ο Παράδεισος. Επειδή αγαπάεις τον Χριστό, λέεις τα λόγια αυτά, αυτές τις πέντε λέξεις λαχταριστά, με καρδιά. Και σιγά σιγά τα λόγια χάνονται. Είναι τόσο γεμάτη η καρδιά, που αρκεί να πεις μία λέξη, "Ιησού μου!", και τέλος καμία λέξη. Η αγάπη εκφράζεται καλύτερα χωρίς λόγια. Όταν μία ψυχή όντως ερωτευθεί τον Κύριο, προτιμά τη σιωπή και τη νοερά προσευχή. Η πλημμύρα της θείας αγάπης γεμίζει τη ψυχή από χαρά κι αγαλλίαση».

Μας δίδεται ό,τι επιθυμούμε, έλεγε πάλι, όταν δεν το ζητάμε· μας δίδεται όταν δεν το σκεφτόμαστε αλλά ζητάμε μόνο την Βασιλεία Του. Να πως τα διατυπώνει ακριβώς: «Να ζητάμε στην προσευχή μόνο τη σωτηρία της ψυχής μας. Δεν είπε ο Κύριος: «Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού...και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»; (Ματθ. 6, 33· Λουκ. 12, 31). Εύκολα, ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε. Και κοιτάξτε το μυστικό. Το μυστικό είναι να μην το έχετε στο νου σας καθόλου να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα. Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ' μου τούτο, εκείνο...». Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση από μας για τις διάφορες ανάγκες μας. Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από μας και μας παρέχει την αγάπη Του. Το θέμα είναι ν' ανταποκριθούμε σ' αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του. Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού· αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε. Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα».

γέροντος Πορφυρίου Αγιορείτου

Πηγή: Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης, Η ανθρωπολογία του Γέροντος Πορφυρίου του Αγιορείτου

Αποδελτίωση: Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας (Ο.Ο.Δ.Ε.) (16/9/2011)

Πηγή: η Αγάπη πάντα ελπίζει

TO ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ: agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

9 Φεβρουαρίου 2014 - Κυριακὴ ΙΣΤ΄ Λουκᾶ (Τελώνου καὶ Φαρισαίου)

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ἀριθμὸς 6

Κυριακὴ ΙΣΤ΄ Λουκᾶ (Τελώνου καὶ Φαρισαίου)

9 Φεβρουαρίου 2014

Λουκᾶ ιη΄, 10-14

Ἡ εἴσοδος στὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου σπρώχνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐγκολπωθεῖ τὴν ἄσκηση, τὴ μετάνοια καὶ κυρίως τὴν ταπείνωση, ὡς τρόπο ζωῆς. Ἡ Ἐκκλησία μας ἀπευθύνει πρόσκληση γιὰ νὰ περάσουμε ἀπὸ τὶς πνευματικὲς ἐκεῖνες βαθμίδες ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἕνωσή μας μὲ τὸν Θεό. Τὰ ἀναγνώσματα, ἡ ὑμνολογία καὶ ὅλες οἱ λατρευτικὲς ἀκολουθίες τῆς περιόδου, εἶναι ἐναρμονισμένες μὲ τὸ κατανυκτικὸ κλίμα τῶν ἡμερῶν καὶ μὲ τὶς πνευματικὲς ἀνατάσεις, ποὺ προβάλλουν ὡς βίωμα καὶ ἐμπειρία ἀληθινῆς ζωῆς.

Πολὺ διδακτικὴ εἶναι ὡς πρὸς τὰ μηνύματα καὶ τὰ νοήματά της, ἡ σημερινὴ πρώτη Κυριακή τοῦ Τριωδίου, ἡ ὁποία ὀνομάζεται τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου, ἀπὸ τὴ γνωστὴ εὐαγγελικὴ περικοπή. Θέλει ἀκριβῶς νὰ μᾶς δείξει ὅτι ἡ πνευματικὴ πορεία τοῦ ἀνθρώπου περνᾶ μέσα ἀπὸ τὸ ταπεινὸ φρόνημα, ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του. Γκρεμίζει τοὺς μηχανισμοὺς τῆς ὑπερηφάνειας, τὴν περιστροφὴ γύρω ἀπὸ τὸ ἐγὼ καὶ τὴν αὐτοαξία τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ καταστάσεις αὐτές, δηλαδὴ ἀπὸ τὴ μία ἡ ὑψοποιὸς ταπείνωση καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ἡ ἐγωκεντρικότητα, βρίσκουν τὴν ἔκφρασή τους στὰ πρόσωπα τοῦ Τελώνη καὶ τοῦ Φαρισαίου τῆς γνωστῆς διήγησης.

Ἡ περίπτωση τοῦ Φαρισαίου ἀποτελεῖ καθρέφτη τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ συζεύξουν τὴν ἐπιφανειακὴ θρησκευτικότητα μὲ τοὺς μανδύες τῆς ὑποκρισίας. Εἶναι ἡ χειρότερη συνταγὴ ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν καταστροφὴ καὶ στὴν ἀπώλεια. Πρόκειται γιὰ ἐκείνους ποὺ ἐπιλέγουν νὰ ἐφαρμόζουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ μὲ ἕνα ἐξωτερικὸ καὶ τυπικὸ τρόπο, ἀφήνοντας στὴν καρδιά τους νὰ ριζοβολοῦν τὰ ζιζάνια τῆς σκληροκαρδίας καὶ τῆς ἔπαρσης. Σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση , ὁ ἄνθρωπος βλέπει τὰ πάντα ὡς ἱκανότητες δικές του, διαχωρίζοντας τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Στὴν πραγματικότητα, φυλακίζει τὸν ἑαυτό του στὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ὑπερηφάνεια. Τόση εἶναι ἡ διαστροφὴ ποὺ βιώνει καὶ ἡ ἀλαζονεία ποὺ τὸν κυριεύει, ὥστε κάνει τὰ πάντα προκειμένου νὰ ἐξασφαλίζει τὰ χειροκροτήματα καὶ τὴν ἐπιβράβευση τῶν ἄλλων. Καὶ αὐτό, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τοὺς περιφρονεῖ καὶ τοὺς ἀπορρίπτει μὲ τὸν ἐγωισμό του. Σ’ αὐτὴ τὴν φάση ἢ καλύτερα τὴν ἀντίφασή του, ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ «εἰκόνα τοῦ Θεοῦ» ἀφήνει τὸν ἑαυτό του νὰ μετατρέπεται σὲ μία διχασμένη καὶ δυστυχισμένη προσωπικότητα.

Δυστυχῶς καὶ στὶς μέρες μας, βιώνουμε ἕνα διαβρωμένο πολιτισμὸ ποὺ προάγει καὶ ἀποθεώνει τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴν αὐτάρκεια τοῦ Φαρισαίου. Σήμερα ὁ ἄνθρωπος οἰκοδομεῖ καὶ ὀργανώνει τὴ ζωή του στὴν ἀλαζονεία, στήνει σύγχρονους «πύργους τῆς Βαβέλ», εἰδωλοποιεῖ τὰ πάντα καὶ κυρίως ἐξορίζει ἀπὸ τὴ ζωὴ του τὴν παρουσία καὶ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἀνήγαγε τὴν ὕλη σὲ αὐτοαξία καὶ μὲ τὴ σημερινή οἰκονομικὴ κρίση τὰ βλέπει ὅλα νὰ ἔχουν γκρεμισθεῖ καὶ ὁ ἴδιος νὰ βυθίζεται στὴν ἀπόγνωση καὶ τὴν ἀπελπισία. Μέσα ἀπὸ τὴν ἔπαρσή του μετέτρεψε τὴ ζωή του σὲ ἐφιάλτη καὶ τὴν ἄφησε ἐντελῶς ἀποψιλωμένη ἀπὸ τὴ χαρά, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν αἰσιοδοξία.

Τὸ πῶς ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ξεπεράσει τὸν φαῦλο κύκλο, ποὺ μὲ τὰ ἔργα του ὁ ἴδιος ἐξέθρεψε, καὶ νὰ ὑπερβεῖ τὰ φοβερὰ ἀδιέξοδά τῆς ζωῆς του, μᾶς τὸ δείχνει ὁ δρόμος ποὺ ἀκολούθησε ὁ Τελώνης ποὺ προβάλλει ἡ παραβολή. Εἶχε τὴν αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του καὶ αὐτὸ ποὺ τὸν καθιστοῦσε τραγικὴ ὕπαρξη ἦταν ἡ ἀναγνώριση τῆς ἀποκοπῆς του ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους του. Γιὰ τὸν ξεπεσμὸ του αὐτό, δὲν καθιστοῦσε ὁποιοδήποτε ἄλλο ὑπεύθυνο παρὰ μόνο τὸν ἑαυτό του.

Ὡστόσο, ὁ Τελώνης παρὰ τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή του, τὸ ταπεινὸ φρόνημα ποὺ ἐγκολπώθηκε στὴ ζωὴ του τὸν ἀπογειώνει σὲ δυσθεώρητα πνευματικὰ ὕψη. Ἀνεβαίνει τόσο ψηλὰ ποὺ προβάλλεται ὡς πρότυπο ζωῆς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἀναγνώριζε τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Τοὺς ἀντίκριζε πραγματικὰ ὡς «εἰκόνες τοῦ Θεοῦ». Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν τοὺς ἀδικοῦσε ἔβλεπε τὶς ἐνέργειές του νὰ συνιστοῦν προσβολὴ στὴ θεία ἀγάπη. Αὐτὸ ποὺ ἄρδευε εὐλογημένα τὴν καρδιὰ του ἦταν ἡ συμπάθεια, τὸ ἔλεος, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ συγχώρηση τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν παρέλειπε νὰ λέει: «Ὁ Θεὸς ἱλάσθητι μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Πραγματικὰ στὸ πρόσωπο τοῦ Τελώνη ἀποκαλύπτεται ἕνα μεγάλο θαῦμα ποὺ μπορεῖ νὰ συντελεστεῖ στὸν καθένα

ὁ ὁποῖος θὰ θελήσει ν’ ἀκολουθήσει τὴ δική του πορεία. Ἐγκολπώθηκε τὴν ὑψοποιὸ ἀρετὴ τῆς ταπεινοφροσύνης. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τονίζουν πολὺ χαρακτηριστικά: «Στολὴ τῆς θεότητος ἐστὶν ἡ ταπεινοφροσύνη». Ἄλλωστε καὶ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτεται στὴν ταπείνωσή Του.

Ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί, ὅταν ἀφήνουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ εἶναι δεκτικὸς στὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, τότε ὁ καρπὸς ποὺ γεννᾶται μέσα μας εἶναι ἡ πραότητα καὶ ἡ ταπείνωση. Ἰδιαίτερα ἡ ἀρετὴ τῆς ταπείνωσης ποὺ τόσο ἐξυμνεῖται ἀπὸ τὴν πατερικὴ γραμματεία, ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο ὅλων τῶν ἄλλων ἀρετῶν καὶ κυρίως τὴ βάση στὴν ὁποία μπορεῖ νὰ στηρίζεται ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ περάσει ἀπὸ τοὺς σταθμοὺς τῆς μεγάλης αὐτῆς πνευματικῆς περιόδου τοῦ Τριωδίου. Ἂς μὴν λησμονοῦμε, λοιπόν, ὅτι «ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται καὶ ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται». Ἀμήν.

ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ