Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 19 Ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας (2015)
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 1 9

Πρός
τόν Ἱ­ε­ρόν Κλῆ­ρον
καί τόν εὐ­σε­βῆ λα­όν
τῆς κα­θ’ ἡ­μᾶς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως

Ἀ­γα­πη­τά μου παιδιά,

Ὁ ἄν­θρω­πος, κα­τά τήν πο­ρεί­α τῆς ἐ­πί­γειας ζω­ῆς του, ἀ­πο­κτών­τας συν­αί­σθη­ση τῆς ὑ­παρ­ξια­κῆς του ὀν­τό­τη­τος εὑ­ρέ­θη­κε ἀ­δύ­να­μος πρό τοῦ μυ­στη­ρί­ου τοῦ θα­νά­του. Βυ­θι­σμέ­νος μέ τό σῶ­μα στήν ὕ­λη, δε­μέ­νος μέ τήν δύ­να­μη τῆς βα­ρύ­τη­τος στό χῶ­ρο καί στό χρό­νο, ἔ­χει ἀ­πο­χω­ρι­σμέ­νο τό πνεῦ­μά του ἀ­πό τήν αἰ­ω­νι­ό­τη­τα. Τό χά­σμα με­τα­ξύ χρό­νου καί αἰ­ω­νι­ό­τη­τος εἶ­ναι γι’ αὐ­τόν ἀ­γε­φύ­ρω­το, για­τί τοῦ λεί­πει ἡ ἀ­ναγ­καί­α ἱ­κα­νό­της καί ἡ δύ­να­μη νά τό δρα­σκε­λή­σει. Πο­λι­ορ­κη­μέ­νος ἀ­πό τόν θά­να­το πε­ρι­παί­ζει αὐ­τούς πού τοῦ λέ­γουν: «ὁ ἄν­θρω­πος εἶ­ναι αἰ­ώ­νιος καί ἀ­θά­να­τος». Γιά νά εἶ­ναι ἀ­θά­να­τος, πρέ­πει στό κέν­τρο τῆς αὐ­το­συ­ναι­σθή­σε­ώς του νά αἰ­σθά­νε­ται τόν ἑ­αυ­τό του ἀ­θά­να­το. Ὁ­λό­κλη­ρο τό πρό­βλη­μά του ἔγ­κει­ται στό πῶς νά ἀ­να­ζω­πυ­ρή­σει αὐ­τό τό σβη­σμέ­νο αἴ­σθη­μα. Αὐ­τό μπο­ρεῖ νά τό κά­νει ὁ Θε­ός, ὁ Ὁ­ποῖ­ος τόν ἀ­θά­να­το Ἑ­αυ­τό Του ἐ­νε­σάρ­κω­σε μέ­σα στήν ἀν­θρώ­πι­νη αὐ­το­αί­σθη­ση. Αὐ­τό ἀ­κρι­βῶς ἔ­κα­με ὁ Χρι­στός, ὅ­ταν ἐ­νην­θρώ­πη­σε καί ἔ­γι­νε Θε­άν­θρω­πος. Γι’ αὐ­τό στήν Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α ὁ Θε­άν­θρω­πος Χρι­στός ἔ­γι­νε καί πα­ρα­μέ­νει ἡ μο­να­δι­κή ὁ­δός καί ὁ μο­να­δι­κός ὁ­δη­γός ἀ­πό τόν χρό­νο στήν αἰ­ω­νι­ό­τη­τα, ἀ­πό τήν αὐ­το­αί­σθη­ση τῆς θνη­τό­τη­τος στήν αὐ­το­αί­σθη­ση τῆς ἀ­θα­να­σί­ας, ἀ­πό τήν αὐ­το­γνω­σί­α τοῦ πε­πε­ρα­σμέ­νου στήν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α τῆς αἰ­ω­νι­ό­τη­τος.

Ἡ αἰ­ω­νί­ως ζῶ­σα προ­σω­πι­κό­της τοῦ Θε­αν­θρώ­που Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ εἶ­ναι ἀ­κρι­βῶς ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α.

Ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι ἡ θε­αν­θρώ­πι­νη αἰ­ω­νι­ό­της ἐν­σαρ­κω­μέ­νη στά ὅ­ρια τοῦ χρό­νου καί τοῦ χώ­ρου. Εὑ­ρί­σκε­ται σ’­αὐ­τό τόν κό­σμο, ἀλ­λά δέν εἶ­ναι «ἐκ τοῦ κό­σμου τού­του». Εὑ­ρί­σκε­ται σ’­αὐ­τό τόν κό­σμο γιά νά τόν ἀ­νυ­ψώ­σει μέ­χρι τόν ἄ­νω, ἀ­πό ὅ­που προ­έρ­χε­ται καί ἡ ἴ­δια. Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α εἶ­ναι οἰ­κου­με­νι­κή, κα­θο­λι­κή, θε­αν­θρώ­πι­νη, αἰ­ώ­νια, γι­’­αὐ­τό ἀ­πο­τε­λεῖ ἀ­συγ­χώ­ρη­τη βλα­σφη­μί­α ἐ­ναν­τί­ον τοῦ Χρι­στοῦ καί τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος νά κά­νου­με τήν Ἐκ­κλη­σί­α ἐ­θνι­κό ἵ­δρυ­μα. Ὁ σκο­πός της εἶ­ναι νά ἑ­νώ­σει ἐν Χρι­στῷ ὅ­λους τούς ἀν­θρώ­πους.

Ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι ἡ προ­σω­πι­κό­της τοῦ Θε­αν­θρώ­που Χρι­στοῦ, θε­αν­θρώ­πι­νος ὀρ­γα­νι­σμός, ὄ­χι ἀν­θρώ­πι­νη ὀρ­γά­νω­ση. Εἶ­ναι ἀ­δι­αί­ρε­τη, ὅ­πως τό πρό­σω­πο τοῦ Θε­αν­θρώ­που, ὅ­πως καί τό σῶ­μα τοῦ Θε­αν­θρώ­που. Γι’ αὐ­τό ἀ­πο­τε­λεῖ βα­σι­κό λά­θος νά δι­αι­ρεῖ­ται ὁ ἀ­δι­αί­ρε­τος θε­αν­θρώ­πι­νος ὀρ­γα­νι­σμός τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας σέ μι­κρές ἐ­θνι­κές ὀρ­γα­νώ­σεις. Ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α δέν πρέ­πει νά προ­σαρ­μό­ζε­ται πρός τόν λα­ό, ἐ­νῶ τό κα­νο­νι­κό εἶ­ναι τό ἀν­τί­θε­το: ὁ λα­ός νά προ­σαρ­μό­ζε­ται πρός τήν Ἐκ­κλη­σί­α, δη­λα­δή νά φυ­τεύ­ε­ται καί νά καλ­λι­ερ­γεῖ­ται μέ­σα στή ψυ­χή τοῦ λα­οῦ μας ἡ αἴ­σθη­ση καί ἡ ἐ­πί­γνω­ση ὅ­τι κά­θε μέ­λος τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας εἶ­ναι πρό­σω­πο κα­θο­λι­κό, πρό­σω­πο αἰ­ώ­νιο καί θε­αν­θρώ­πι­νο, ὅ­τι εἶ­ναι τοῦ Χρι­στοῦ καί γι’ αὐ­τό ἀ­δελ­φός ὅ­λων τῶν ἀν­θρώ­πων καί δι­ά­κο­νος ὅ­λων τῶν ἀν­θρώ­πων καί τῶν κτι­σμά­των.

Ποι­ά εἶ­ναι τά μέ­σα μέ τά ὁ­ποῖ­α μπο­ρεῖ ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α νά πραγ­μα­το­ποι­εῖ αὐ­τό τό θε­αν­θρώ­πι­νο σκο­πό; Εἶ­ναι τά θε­αν­θρώ­πι­να μέ­σα, εἶ­ναι οἱ θε­αν­θρώ­πι­νες ἀ­σκή­σεις καί ἀ­ρε­τές: Ἡ ἄ­σκη­ση τῆς πί­στε­ως, ἡ ἀ­ρε­τή τῆς προ­σευ­χῆς καί τῆς νη­στεί­ας, ἡ ἀ­ρε­τή τῆς ἀ­γά­πης, ἡ ἀ­ρε­τή τῆς πρα­ό­τη­τος καί τῆς τα­πει­νώ­σε­ως, ἡ ἀ­ρε­τή τὴς ὑ­πο­μο­νῆς καί τῆς τα­πει­νώ­σε­ως.

Ἡ ἀ­πο­στο­λή τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας εἶ­ναι νά κά­νει τίς θε­αν­δρι­κές αὐ­τές ἀ­ρε­τές - ἀ­σκή­σεις, με­θό­δους τῆς ζω­ῆς τοῦ λα­οῦ. Σ’αὐτό ἔγ­κει­ται ἡ σω­τη­ρί­α τῆς ψυ­χῆς ἀ­πό τόν κό­σμο καί ἀ­π’­ ὅ­λες τίς ψυ­χο­φθό­ρες ἀν­θρω­πο­κτό­νες καί ἄ­θε­ες κι­νή­σεις καί ὀρ­γα­νώ­σεις τοῦ κό­σμου. Ἀ­πέ­ναν­τι στήν εὐ­γε­νι­κή ἀν­θρω­πο­φα­γί­α τοῦ συγ­χρό­νου πο­λι­τι­σμοῦ πρέ­πει νά ἀν­τι­τά­ξου­με τίς ὀρ­θό­δο­ξες χρι­στο­φό­ρες προ­σω­πι­κό­τη­τες, οἱ ὁ­ποῖ­ες μέ τήν πρα­ό­τη­τα τοῦ προ­βά­του θά νι­κοῦν τά ἐ­ξημ­μέ­να πά­θη τῶν λύ­κων καί μέ τήν ἀ­κε­ραι­ό­τη­τα τῶν πε­ρι­στε­ρῶν θά σώ­ζουν τήν ψυ­χή τοῦ λα­οῦ ἀ­πό τήν πο­λι­τι­στι­κή δυ­σω­δί­α. Γι’ αὐ­τό κύ­ριο χρέ­ος τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας εἶ­ναι νά δη­μι­ουρ­γεῖ τούς χρι­στο­φό­ρους ἀ­σκη­τές. Ἐ­δῶ εἶ­ναι ἡ δι­α­φο­ρά με­τα­ξύ τοῦ ἀν­θρω­πί­νου κό­σμου καί τοῦ κό­σμου τοῦ Χρι­στοῦ: τό ἀν­θρώ­πι­νο εἶ­ναι πε­πε­ρα­σμέ­νο καί χρο­νι­κό, τό τοῦ Χρι­στοῦ εἶ­ναι ἀ­ναλ­λοί­ω­το καί αἰ­ώ­νιο.

Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α ὡς ὁ μο­να­δι­κός φο­ρεύς καί φύ­λαξ τοῦ τε­λεί­ου καί παμ­φώ­του Προ­σώ­που τοῦ Θε­αν­θρώ­που Χρι­στοῦ πραγ­μα­το­ποι­εῖ­ται ἀ­πο­κλει­στι­κῶς μέ τά θε­αν­θρώ­πι­να - ὀρ­θό­δο­ξα μέ­σα, τίς ἀ­σκη­τι­κές ἐν χά­ρι­τι ἀ­ρε­τές.

Ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη ψυ­χή τοῦ λα­οῦ μας τεί­νει πρός τούς Ἁ­γί­ους Πα­τέ­ρες, τούς Ὀρ­θο­δό­ξους ἀ­σκη­τές. Ἡ προ­σω­πι­κή καί ἡ οἰ­κο­γε­νεια­κή καί ἐ­νο­ρια­κή ἄ­σκη­ση καί ἰ­δί­ως στήν προ­σευ­χή καί τήν νη­στεί­α, εἶ­ναι τό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας. Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α πάν­το­τε δη­μι­ουρ­γεῖ ἀ­σκη­τι­κές ἀ­να­γεν­νή­σεις. Ἡ Ὀρ­θο­δο­ξί­α εἶ­ναι ἄ­σκη­ση καί ζω­ή. Ἡ Ἐνο­ρί­α πρέ­πει νά γί­νει ἀ­σκη­τι­κό κέν­τρο. Αὐ­τό γί­νε­ται μέ τήν προ­σευ­χή, τή νη­στεί­α, τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή ζω­ή τῆς Ἐνο­ρί­ας, τή λει­τουρ­γι­κή ζω­ή, τά κύ­ρια μέ­σα τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, μέ τά ὁ­ποῖ­α ἐ­πι­δρᾶ ἐ­πά­νω στούς ἀν­θρώ­πους. Ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐ­νο­ρί­α πρέ­πει νά ἀνα­γεν­νη­θεῖ καί μέ φι­λό­χρι­στη καί φι­λά­δελ­φη ἀ­γά­πη νά δι­α­κο­νεῖ τα­πει­νά τόν Χρι­στό καί ὅ­λους τούς ἀν­θρώ­πους μέ πρα­ό­τη­τα καί τα­πεί­νω­ση, μέ θυ­σί­α καί αὐ­τα­πάρ­νη­ση. Καί ἡ δι­α­κο­νί­α αὐ­τή ὀ­φεί­λει νά δι­α­πο­τί­ζε­ται καί νά τρέ­φε­ται ἀ­πό τήν προ­σευ­χή καί τήν λει­τουρ­γι­κή ζω­ή. Αὐ­τό εἶ­ναι τό βα­σι­κόν, τό ἀ­πα­ραί­τη­τον τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας. Γι­’­αὐ­τό: Τοῦ Κυ­ρί­ου δε­η­θῶ­μεν.

Κυ­ρια­κή τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας 2015

Μέ πα­τρι­κές εὐ­χές

Ὁ Μη­τρο­πο­λί­της

+ Ὁ Χί­ου, Ψα­ρῶν καί Οἰ­νουσ­σῶν Μᾶρ­κος
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν


ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ οἱ ἄνθρωποι βλέπουν τούς ἀληθινούς χριστιανούς μέ περιφρόνηση καί συχνά τούς χλευάζουν, γιατί δέν εἶναι ὅμοιοί τους. Νομίζουν ὅτι ἔτσι μποροῦν νά δικαιολογήσουν τήν δική τους ἀπιστία καί νά ἡσυχάσουν τή συνείδησή τους.
 Ἐκεῖνο ὅμως πού ἔχει ἐνδιαφέρον, εἶναι νά μάθουν οἱ χριστιανοί τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο πρέπει νά ἀντιμετωπίζουν τούς χλευαστές τους. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς συμβούλευε ὅτι στό χλευασμό πρέπει νά ἀπαντοῦμε μέ χαμόγελο. Ὁ χλευασμός τῶν κοσμικῶν πρός τούς χριστιανούς προέρχεται ἀπό τή μοχθηρή καρδιά τους, ἐνῶ τό χαμόγελο τῶν χριστιανῶν ἀπό τήν ἔλλειψη κακίας.

Ὁ χλευασμός ἁρμόζει στήν ἄγνοια, ἐνῶ στή γνώση ἁρμόζει τό χαμόγελο. Ὁ χλευασμός κάνει πιό ἔντονη τήν προσευχή, ἀλλά «αὐξάνει καί τήν τιμή τῆς προσευχῆς μπροστά στόν αἰώνιο Δικαστή.
Ἀφοῦ στόν Θεό εἶναι πιό ἀγαπητή ἡ προσευχή τῆς θαρραλέας ψυχῆς, περικυκλωμένης ἀπό τά βέλη τῆς κακίας, τοῦ μίσους, τοῦ φθόνου καί τοῦ χλευασμοῦ. Ὅλα αὐτά τά βέλη ἔχουν ἀμβλυμένη τήν κορυφή καί αἰχμηρή τήν βάση, ὥστε ἀποκρούονται ἀπό αὐτή καί λαβώνουν τούς ἴδιους τούς τοξότες».

Ὅταν ὁ χριστιανός εἶναι σταθερός στή ζωή του καί τηρεῖ τίς ἐντολές, χωρίς νά ἐπηρεάζεται ἀπό τούς χλευασμούς, σύντομα θά διαπιστώσει ὅτι οἱ χλευασμοί τόν ὠφελοῦν, γιατί τόν ὠθοῦν γιά κάτι περισσότερο, δηλαδή γιά ἐνεργότερη προσευχή καί ἐντονότερο πνευ- ματικό ἀγώνα. Θά συμβεῖ ἀκόμα καί αὐτό πού δέν φανταζόταν. «Θά σταματήσει ὁ χλευασμός καί θά ἀρχίσει νά γίνεται συναίνεση καί θαυ- μασμός καί ἔπαινος».
 
Ὁ Χριστός εἶπε «ἀγαπᾶτε τούς ἐχθροὺς ὑμῶν» (Ματ. ε΄ 44), γιατί μᾶς κάνουν καλό χωρίς νά τό ξέρουν. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἔλεγε: «Πικραίνοντάς μας καί στεναχωρώντας μας, ἀνάβουν τή φλόγα τοῦ θεϊκοῦ πυρός μέσα μας. Γαβγίζοντας πισώπλατα, ὅταν ἐμεῖς βαδίζουμε στόν ναό τοῦ Θεοῦ, μᾶς σπρώχνουν πιό κοντά στόν Θεό. Κάνοντάς μας τή γῆ πιό ἀνιαρή, μᾶς κάνουν τόν οὐρανό ἀκόμα πιό ἀγαπητό. Ἡ παγωνιά καί ὁ ἄνεμος δέν σκέφτονται τό καλό τοῦ δέντρου, ἀλλά, ἄν καί ἄθελά τους, τοῦ κάνουν καλό. Ἔτσι συμβαίνει καί μέ τούς ἐχθρούς μας».
 
Ἐκεῖνος πού θά πετύχει αὐτό, θά ἐλευθερωθεῖ κυριολεκτικά ἀπό πολλές δυσάρεστες καταστάσεις, πού τοῦ δημιουργοῦν γνωστοί καί ἄγνωστοι ἄνθρωποι. Οἱ ποικίλες ἐπιθέσεις πού θά δέχεται θά τόν ἀφήνουν ἀδιάφορο. Στήν περίπτωση ὅμως πού δέν ὑπάρχει πνευματική ζωή, παραμένει ἡ πικρία ἀπό τό χλευασμό καί ἡ ἀντιμετώπισή του εἶναι σχεδόν ἀδύνατη.



Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος- π. Διονύσιος Τάτσης, 27/02/2015, Ακτίνες

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στο Θεό!
Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό, σημαίνει να μην κυριεύεσαι πλέον από καμιά αγωνία η φόβο, να μην βασανιστείς ξανά από κανέναν λογισμό, από καμιά σκέψη πώς δεν έχεις κανέναν για να σε φροντίσει.

Όταν ο νους εκπέσει από αυτήν την εμπιστοσύνη, ο άνθρωπος αρχίζει να πέφτει μέσω των λογισμών σε χιλιάδες πειρασμούς.

Όπως λέγει ο μακάριος ερμηνευτής (ενν. ο Θεόδωρος Μοψουεστίας) στο βιβλίο του για τον Ευαγγελιστή Ματθαίο,«όλη η μέριμνα του Σατανά είναι να πείσει τον άνθρωπο πώς ο Θεός δεν ενδιαφέρεται γι» αυτόν».

       Γιατί ξέρει πώς. όσο έχουμε την ακριβή γνώση της Πρόνοιάς Του στερεωμένη μέσα μας, οι ψυχές μας θα κατοικούν στην απόλυτη ειρήνη. Κι επιπλέον θ” αποκτήσουμε την Αγάπη του Θεού και θα μεριμνάτε για καθετί πού Τον ευχαριστεί. Αυτόν τον λογισμό προσπαθεί να μας τον αποσπάσει ο σατανάς.
     Η παντελής ανάθεση τον ανθρώπου στη θεία πρόνοια και η ανταπόκριση της θείας Χάρης.
Άμα ο άνθρωπος απορρίψει για τον εαυτό του κάθε αισθητή βοήθεια και κάθε ανθρώπινη ελπίδα, όπως συμβαίνει με τους ησυχαστές, και αφιερωθεί στο Θεό με εμπιστοσύνη και καθαρή καρδιά, αμέσως ακολουθεί ή θεία χάρη και του αποκαλύπτει τη δύναμη της βοηθώντας τον με πολλούς τρόπους.
     Πρώτα, πρώτα στα φανερά σωματικά προβλήματα, όπου του δείχνει εμφανώς τη δύναμη της πρόνοιας του Θεού γι” αυτόν προσωπικά. Και καθώς βλέπει τη φανερή βοήθεια του Θεού, βεβαιώνεται και για τη μυστική βοήθεια του Θεού, όπως ταιριάζει στο ταπεινό και άκακο φρόνημα του και στη σεμνή διαγωγή του.
Καταλαβαίνει δηλ. πώς τακτοποιούνται οι σωματικές του ανάγκες χωρίς κόπο, αφού δε φροντίζει καθόλου γι” αυτές.
       Και ή θεία χάρη τον απαλλάσσει από πολλά δυσάρεστα και επικίνδυνα πολλές φορές, πράγματα, χωρίς αυτός να τα καταλαβαίνει. Όλα αυτά τα αποδιώχνει άπ” αυτόν, ανεπαίσθητα, ή θεία χάρη, με θαυμαστό τρόπο, και τον σκεπάζει σαν την κλώσα, πού ανοίγει τα φτερά της και σκεπάζει τα κλωσσόπουλα, για να μην πάθουν κανένα κακό.

Έτσι, του δείχνει (ή Θεία Χάρη), στα μυστικά μάτια της ψυχής του, πώς πλησίαζε ή απώλεια του, και φυλάχτηκε αβλαβής. Έτσι, τον γυμνάζει στα πνευματικά και του φανερώνει τις ενέδρες και τις μηχανές των κακών και ακατάληπτων λογισμών.
     Και τότε, εύκολα τους καταλαβαίνει, και παρακολουθεί πώς ό ένας διαδέχεται τον άλλο, και πώς παραπλανούν και εξαπατούν τον άνθρωπο, και σε ποιο λογισμό κολλάει ό νους, και πώς γεννιούνται ό ένας από τον άλλο, και εξολοθρεύουν την ψυχή.

Και κάνει (ή Θεία Χάρη) καταγέλαστη στα πνευματικά του μάτια κάθε ενέδρα και παγίδα των δαιμόνων, και αποκαλύπτει πώς εξαφανίζονται οι κακοί λογισμοί τους, και του δίνει σοφία και σύνεση, ώστε να καταλαβαίνει Τι μέλλει να συμβεί.
        Ακόμη, ανατέλλει μέσα στην απλή καρδιά του ένα μυστικό φως, για να βλέπει τα πάντα, και τη δύναμη των λεπτών συλλογισμών, και του δείχνει φανερά Τι έμελλε να πάθει, αν δεν γνώριζε τις δαιμονικές πανουργίες.

Και τότε γεννιέται μέσα του ή βεβαιότητα ότι για κάθε πράγμα, μικρό και μεγάλο, πρέπει να ζητούμε στην προσευχή μας τη βοήθεια του Δημιουργού μας.


Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
ΠΗΓΗ Ρ/Σ ΣΗΜΑΝΤΡΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ
1 Μαρτίου 2015 - Κυριακὴ Α΄ Νηστειῶν - Τῆς Ὀρθοδοξίας
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Ἀ­ριθ­μὸς 9
Κυ­ρια­κὴ Α΄ Νη­στει­ῶν - Τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας
1 Μαρ­τί­ου 2015
(Ἑ­βρ. ι­α΄ 24 - 26, 32 – 40 )

«Καὶ οὗ­τοι πάν­τες μαρ­τυ­ρη­θέν­τες διὰ τῆς πί­στε­ως οὐκ ἐ­κο­μί­σαν­το τὴν ἐ­παγ­γε­λί­αν» (Ἑ­βρ. ι­α΄, 39)

Σή­με­ρα, ἀ­δελ­φοί μου, εἶ­ναι ἡ πρώ­τη Κυ­ρια­κή τῶν Νη­στει­ῶν, τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας. Ἡ­μέ­ρα τι­μῆς πρός τήν ἁ­γί­α μας Ἐκ­κλη­σί­α, ἡ ὁ­ποί­α αἰ­ῶ­νες τώ­ρα πο­λε­μεῖ­ται ἀλ­λά πάν­το­τε νι­κᾷ.

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Μυροβλήτισσα Παρθένε Παναγία μου

Μυροβλήτισσα Παρθένε Παναγία μου στοργική
Μήτερ του Θεού του Λόγου του Ιησού του Λυτρωτή.
Μάνα αληθινή σε έχω και σε σένανε προστρέχω
Ω γλυκειά μου Παναγιά των πιστών η σωτηρία.
Ελεείς και προστατεύεις κάθε τέκνο σου πιστό,
Το σκεπάζεις, το φυλάττεις απ’ τον ύπουλο εχθρό.
Στην εικόνα σου προστρέχω Παναγία μου και κοιτώ
Πλημμυρίζω από δέος και εσέ παρακαλώ.
Μάνα αληθινή σε έχω και σε σένανε προστρέχω
Ω γλυκειά μου Παναγία των πιστών η Σωτήρια.
Που νομίζετε ότι ελπίζω ο ταλαίπωρος εγώ
Στην γλυκειά την Παναγιά που’χει γιο της τον Χριστό.
Σε παρακαλούμε πάντες, γλυκυτάτη Παναγιά
Χαριζέ μας την ειρήνη και ψυχής παρηγοριά.
Ω αγάπη της ψυχής μου, ω ελπίδα μας γλυκειά
Ω φιλόστοργη Μαρία συ ελέησόν ημάς.
Μάνα αληθινή σε έχω και σε σένανε προστρέχω
Ω γλυκειά μου Παναγία των πιστών η σωτηρία.

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Προσευχή για την Ιεραποστολή

Θεέ μου, στην ιερή διακονία μου μάθε με να ενεργώ χωρίς να βιάζομαι και να σπεύδω.

Μάθε με να συνδέω την ηρεμία με τον ενθουσιασμό, τον ζήλο με την ειρήνη, τη γλυκύτητα και τη στιβαρότητα.
Βοήθα με στην κάθε αρχή γιατί τότε νιώθω πολύ αδύναμος. Κράτα με προσεκτικό όταν εργάζομαι και ταπεινό όταν συνεργάζομαι.

Μάθε με να δακρύζω για τα λάθη μου χωρίς να πέφτω σε απόγνωση. Να ελπίζω για το καλύτερο στο μέλλον χωρίς να με αποθαρρύνουν τυχόν δυσκολίες και αντιξοότητες. Να προβλέπω τις εξελίξεις χωρίς να ανησυχώ, να είμαι έτοιμος για το κάθε τι που θα φέρει το αύριο.

Μάθε με να κερδίζω από τα σφάλματά μου χωρίς να αφήνομαι στις τύψεις. Να εκμεταλλεύομαι το χρόνο που μου δίνεις ως πολύτιμο δώρο και να τον χρησιμοποιώ για το καλό των γύρω μου, για την καλλιέργεια του αυτού μου.
Μάθε με να διακρίνω στο πρόσωπο κάθε αδελφού Εσένα τον ίδιο και να Σε διακονώ με αφοσίωση και αγάπη.
Κύριε, γίνε και εμπνευστής μου σε ό,τι σκέφτομαι, ενεργώ ή λέω. Για Σένα και με Σένα να πορεύομαι στο χρόνο που ανοίγεται εμπρός μου.
Αμήν.

Πηγή: Χριστιανική Φοιτητική Δράση