Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Προσευχή γιά τήν ἀρχή τῆς σχολικῆς χρονιᾶς
   Κύριε καί Θεέ μου, Ἐσύ πού εἶσαι ὁ ὁδηγός τῆς ἀληθινῆς σοφίας καί χορηγός τῆς σύνεσης, στεῖλε σέ μᾶς τούς ταπεινούς δούλους Σου πνεῦμα σοφίας καί σεβασμοῦ πρός Ἐσένα καί φώτισε τά μάτια τῆς ψυχῆς μας μέ τό φῶς τῆς δικῆς Σου γνώσης. Ταπεινά σέ παρακαλοῦμε νά ἀρχίσουμε νά μελετοῦμε τά μαθήματά μας χωρίς δυσκολίες καί ἐμπόδια, ὥστε νά προοδεύουμε στή σοφία καί τήν ἀρετή ὅλες τίς μέρες τῆς ζωῆς μας, νά ἀποτελοῦμε στολίδι καί καύχημα τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας καί νά δοξάζουμε καί τιμοῦμε τό πανάγιο ὄνομά Σου. Γιατί εἶναι τέλειο κάθε δῶρο πού προέρχεται ἀπό Σένα πού εἶσαι ὁ Πατέρας τῶν φώτων.

Ἀμήν.

Πηγή: Χαρούμενοι Αγωνιστές

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Κύριε, μὴ χρονίσῃς

Φωνὴ ζωηρῆς ἐπικλήσεως πρὸς τὸν Θεό. Φωνὴ καρδιᾶς συντετριμμένης καὶ ταπεινωμένης μέχρι κά τω στὴ γῆ, στὸ χῶμα. Φωνὴ ἱκεσίας θερμῆς, ἀπὸ τὰ τρίσβαθα ψυχῆς ὀδυνωμένης. Ψυχῆς ποὺ ἀπ’ ὅλους καὶ ὅλα εἰσέπραξε τὴν ἀπόρριψη. Οἱ θλίψεις καὶ δοκιμασίες τῆς ζωῆς σὰν κύματα ἀλλεπάλληλα τὴ βύθισαν στὸ πέλαγος τῆς ἀπογνώσεως, καὶ ἄλλη πιὰ βοήθεια δὲν ἔχει νὰ ἀναμένει ἀπὸ πουθενὰ παρὰ μόνο ἀπὸ Ἐκεῖνον. Ψυχῆς ποὺ ἀνατείνεται ὁρμητικὰ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ μὲ πόθο ἰσχυρὸ καὶ ἀπαντοχὴ τελεία καρφώνει τὸ βλέμμα της ἐπάνω του. Ψυχῆς ποὺ βοᾶ, κραυγάζει πρὸς τὸν Θεό!

–Κύριε, μὴν ἀργήσεις...

Σὰν τὴ φωνὴ νεαρῆς κόρης πρὸς τὸν σύζυγο ποὺ ξενιτεύεται, σὰν τὴ φωνὴ παιδιῶν πρὸς τὸν πατέρα ποὺ μπαρκάρει, σὰν τὴ φωνὴ ἀσθενοῦς πρὸς τὸ γιατρὸ ποὺ φεύγει ἀπὸ κοντά του, ἔτσι ἡ φωνὴ τοῦ Ψαλμωδοῦ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ μαζί της καὶ ὅλες ἀνὰ τοὺς αἰῶνες οἱ φωνὲς ἐκείνων ποὺ Τὸν ἀναζητοῦν: τὸν Πατέρα, τὸν Νυμφίο, τὸν Ἰατρό. Ἐκεῖνον! Καὶ τὰ μάτια τους ἐκεῖ, κολλημένα, ἀκίνητα, ἀπαρασάλευτα.

Χωρὶς νὰ γυρνοῦν πουθενὰ ἀλλοῦ. Χωρὶς νὰ δέχονται καμιὰ ἄλλη παράκληση. Χωρὶς νὰ τοὺς ἐνδιαφέρει τίποτε ἄλλο. Μόνον αὐτό, πότε θὰ ξανάρθει ὁ Κύριος. Πότε πάλι θὰ τοὺς ἐπισκεφθεῖ. Πότε θά ’ρθεῖ, γιὰ νὰ Τὸν νιώσουν κοντά τους, νὰ αἰσθανθοῦν τὴν παρουσία του δίπλα τους, νὰ παρηγορηθεῖ ἡ καρδιά τους ἀπὸ τὸ βάρος ποὺ τὴν πιέζει, νὰ βαλσαμώσουν οἱ πόνοι της...

«Κύριε, μὴ χρονίσῃς» (Ψαλ. ξθ΄ [69] 6).

Καὶ ὁ Κύριος ἀκόμα δὲν φαίνεται. Καὶ ἡ ψυχὴ ἀκόμα πιὸ ἐπίπονα τώρα φωνάζει: Ποῦ εἶσαι, Κύριε; Γιατί δὲν μὲ ἀκοῦς; Γιατί δὲν ἔρχεσαι νὰ μὲ συναντήσεις; Πόσο ἀκόμα θὰ ἀντέχω νὰ φωνάζω; Τρέξε, Κύριε, κινδυνεύω νὰ καταποντισθῶ. Τρέξε, Κύριε, νὰ μὲ βοηθήσεις, «εἰς τὸ βοηθῆσαί μοι σπεῦσον» (στίχ. 2), νὰ μὲ γλυτώσεις ἀπὸ τὴ θλίψη μου. Τρέξε, Κύριε, νὰ ἁπαλύνεις τὸν πόνο μου, νὰ ἀνακουφίσεις τὸ βάρος μου. Μὴν καθυστερήσεις ἄλλο, ἱκετεύω.

«Κύριε, μὴ χρονίσῃς»!

Ἀλλά, ψυχὴ θεοφιλής, σὺ ποὺ ἀκόμα Τὸν ἀναζητεῖς, Τοῦ φωνάζεις, μὴν ἀποκάμνεις. Συνέχισε. Λίγο ἀκόμα. Καὶ λίγο ἀκόμα.

«Ἔτι μικρὸν ὅσον ὅσον, ὁ ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ χρονιεῖ» (Ἑβρ. ι΄ 37).

Θά ’ρθεῖ ὁ Κύριος στὴ ζωή σου, ὅπως τὸ θέλησες, ὅπως τὸ πόθησε ἡ καρδιά σου. Θά ’ρθεῖ· δὲν θὰ καθυστερήσει. Θά ’ρθεῖ καὶ θὰ σοῦ δώσει ὅ,τι Τοῦ ζήτησες. Ὅ,τι γνωρίζει ὅτι ἔχεις ἀνάγκη. «Οὐ χρονιεῖ». Δὲν θὰ καθυστερήσει. Τὸ ὑποσχέθηκε ὁ Ἴδιος. Τὸ ἀκούσα-

με ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ τὸ λέει: «Ὁ δὲ Θεὸς οὐ μὴ ποιήσῃ τὴν ἐκδίκησιν τῶν ἐκλεκτῶν αὐτοῦ τῶν βοώντων πρὸς αὐτὸν ἡμέρας καὶ νυκτός, καὶ μακροθυμῶν ἐπ’ αὐτοῖς; λέγω ὑμῖν ὅτι ποιήσει τὴν ἐκδίκησιν αὐτῶν ἐν τάχει» (Λουκ. ιη΄ 7-8).

Ὁ Θεὸς λοιπὸν δὲν θὰ ἀποδώσει τὸ δίκαιο αἴτημα τῶν ἐκλεκτῶν του, ποὺ μέρα - νύχτα φωνάζουν πρὸς Αὐτὸν μὲ τὶς προσευχές τους καὶ Ἐκεῖνος ἀναβάλλει νὰ τοὺς τὸ δώσει; Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι γρήγορα θὰ τοὺς ἱκανοποιήσει. Ἔτσι μᾶς εἶπε ὁ Κύριος. Τώρα ποὺ βρίσκεσαι στὴ δίνη τοῦ πειρασμοῦ, τῆς θλίψεως, τῆς δοκιμασίας, σοῦ φαίνεται πὼς καθυστερεῖ ὁ Θεός. Πὼς φωνάζεις καὶ δὲν σὲ ἀκούει. Ὅταν ὅμως ἔλθει στὴ ζωή σου καὶ σοῦ χαρίσει τὸ ἔλεός του καὶ σὲ βγάλει ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο ὅπου βρίσκεσαι, τότε καὶ σὺ θὰ ὁμολογήσεις ὅτι «ἐν τάχει» ἐνήργησε ὁ Κύριος. Τότε ἀποβλέποντας στὸ παρελθὸν σου θὰ λές, πότε τέλειωσαν ὅλα αὐτὰ καὶ ἤδη ἀπολαμβάνω τὸν ἥλιο στὴ ζωή μου; Τότε ὅλα θὰ ἔχουν ξεχαστεῖ πιὰ καὶ οὔτε ποὺ θὰ γυρνᾶ τὸ μυαλό σου στὰ περασμένα.

Γι’ αὐτὸ τώρα συνέχισε νὰ Τοῦ φωνάζεις. Μὲ τὸν ἴδιο αὐτὸ λόγο.

«Κύριε, μὴ χρονίσῃς»!

Σήκωσε τὰ χέρια σου, προσήλωσε τὸ βλέμμα σου ἐπάνω στὴν ἁγία μορφή του, ἱκέτευσέ Τον μὲ ὅλο τὸν πόθο, τὴν ἀπαντοχή, τὸ δόσιμο τῆς ψυχῆς σου. Καὶ ἐπιπλέον, πτώχευσε μπροστά του. Γίνε «πτωχὸς καὶ πένης» (στίχ. 6). Παραδέξου ὅτι ἐπάνω σου δὲν ὑπάρχει κανένας πλοῦτος, καμιὰ ἱκανότητα, τίποτε ποὺ νὰ σὲ στηρίζει, νὰ σὲ δικαιώνει μπροστὰ στὸν Θεό. Κι ὅταν αὐτὸ σοῦ γίνει ἐσωτερικὸ φρόνημα, μόνιμη διάθεση μέσα σου, τότε θὰ δεῖς τὸν Κύριο νὰ ἔρχεται στὴ ζωή σου καὶ νὰ σὲ σηκώνει, νὰ σὲ ἀνεβάζει, νὰ σὲ δοξάζει.

Διότι μόνος Αὐτὸς εἶναι «ταχὺς εἰς βοήθειαν».

Πηγή: Ο Σωτήρ

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Η παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος
 
Ἡ σωτηριολογική ἐνέργεια τοῦ Σταυροῦ ὀφείλεται στόν σαρκί σταυρωθέντα Θεό - τόν ἀπαθῆ Θεότητι - πού θυσιάσθηκε ἐπ᾽ Αὐτοῦ καί Τόν κατέστησε τρισμακάριστο ξύλο.
Σέ κάθε ἁγιαστική πρᾶξι, ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τόν Τίμιο Σταυρό γιά νά θυμίζη στούς πιστούς ὅτι ἡ κατά Θεόν θυσία εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεσις εἰσόδου μας στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Ὁ Τίμιος Σταυρός εἶναι καί ἐνίσχυσις τῶν πιστῶν, διότι ὁ Χριστός, μέ δόλωμα τόν Ἑαυτόν Του καί ἄγγιστρο τόν Σταυρό συνέλαβε τόν Διάβολο.
Οἱ πρωτόπλαστοι, πίπτοντες στόν πειρασμό τῆς αὐτοθεώσεως - τῆς ἰσοθεΐας ἐρήμην τοῦ Θεοῦ - πρωτοεγεύθησαν τόν ''καρπόν'' τῆς ἔνοχης ἡδονῆς - ἡ ἐνοχή ἔγκειτο μόνον στήν παρακοή - καί ἀπό τότε πρωτοεισήχθη ἡ ὀδύνη στό ἀνθρώπινο γένος. Κορυφαία ὀδύνη εἶναι ὁ θάνατος.
Ἀπό τότε τό σχῆμα ἡδονή-ὀδύνη ἀποτελεῖ ἕνα συνεχές ἀδιάσπαστο δίπολο.
Ὁ Χριστός ἔζησε τήν ὀδύνη, πάσχοντας ὑπέρ ἡμῶν καί ἀντί ἡμῶν, χωρίς νά γευθῆ καρπό ἔνοχης ἡδονῆς, διότι ἦτο ὁ ''πάσης ἐπέκεινα καθαρότητος'' καί μᾶς ἄνοιξε ἐκ νέου τόν δρόμο τοῦ Παραδείσου.
Ἀπό τήν ἔνθεη ἡδονή τοῦ Παραδείσου μόνοι μας ἐκπέσαμε στήν ὀδύνη. Τώρα ἀπαιτεῖται ἀπό ἐμᾶς ἡ ἀντίστροφη πορεία τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἐντολῶν. Ἡ πνευματική ζωή συνίσταται στό σχῆμα ''ὀδύνη γιά τόν Θεό-ἡδονή ἐν Θεῷ''.
Ὁ Τίμιος Σταυρός γίνεται ἡ προσωπική κλῖμαξ ἀνόδου μας στόν Οὐρανό, διότι ἡ προέκτασίς Του εἶναι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ.
Οἱ πικρές, λόγῳ τῶν παθῶν μας, ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, δέν εἶναι ἄρνησις, ἀλλά θέσις, διότι ἀρνούμενοι διά τοῦ Σταυροῦ τά πάθη μας γευόμεθα τήν προσωπική μας ἀνάστασι, ὑπεραναπληρούμενοι μέ τήν ἄκτιστο θεία Χάρι.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος
Ἡγούμενος Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος
(Σεπτέμβριος 2014)
 

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

14 Σεπτεμβρίου 2014 - Ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Ἀριθμὸς 37
Ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
14 Σεπτεμβρίου 2014
Ἰωάννου ιθ΄ 6 – 11, 13-20, 25-28, 30-35

Τιμοῦμε σήμερα καὶ προσκυνοῦμε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐνθυμούμαστε τὸ Πάθος Του καὶ τὴν σταύρωσή Του.

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

7 Σεπτεμβρίου 2014 - Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Ἀριθμὸς 36
Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
7 Σεπτεμβρίου 2014
Ἰωάννου γ΄ 13 - 17 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι σημαντικὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο κάθε ἐποχῆς νὰ γνωρίζει ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι αὐστηρὸς τιμωρὸς ἢ μόνον κριτής, ἀλλὰ κυρίως ὁ γεμάτος ἀγάπη Σωτῆρας τοῦ κόσμου. Εἶναι Αὐτὸς ποὺ προσφέρει τὴν αἰώνια ζωὴ στὸν ἄνθρωπο, βοηθώντας τον νὰ ὑπερβεῖ τὶς δεσμεύσεις τοῦ παρόντος χρόνου. Αὐτὸ εἶναι τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ποὺ ἐπιλέγεται κάθε χρόνο νὰ διαβάζεται σήμερα, Κυριακὴ πρὶν ἀπὸ τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀναπτύσσεται καὶ συμπιέζεται μέσα στὸ χρόνο καὶ στὸ χῶρο. Ὁ χρόνος ἀποτελεῖ τὸν μετρητὴ ὄχι μόνο τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀναπτύξεως, ἀλλὰ καὶ τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ ἀφανισμοῦ. Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου μετριέται μὲ βάση τὸ μέρος της τὸ ὁποῖο δαπανήθηκε. Αὐτὸ ἄλλωστε προσδιορίζει καὶ τὴν ἡλικία του. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέει χαρακτηριστικά: «Χαιρόμαστε ποὺ μεγαλώνουμε καὶ προσθέτουμε χρόνια στὴν ἡλικία μας, σὰν κάτι νὰ κερδίζουμε. Καὶ θεωροῦμε εὐχάριστο πρᾶγμα, ὅταν κάποιος ἀπὸ παιδὶ γίνεται ἄνδρας καὶ ἀπὸ ἄνδρας γέροντας. Λησμονοῦμε ὅμως ὅτι κάθε φορά χάνουμε ἀπὸ τὴ ζωὴ μᾶς τόσο, ὅσο ἀκριβῶς ζήσαμε. Καὶ δὲν ἔχουμε τὴν αἴσθηση ὅτι δαπανᾶται ἡ ζωή μας, μολονότι τὴν μετρᾶμε πάντοτε μὲ τὸ μέρος της ποὺ πέρασε καὶ ἔφυγε». Ἐπιπλέον, στὴ σύγχρονη ἐποχή, ὁ ἄνθρωπος βλέπει τὸν χρόνο ἐχθρικά. Συχνὰ δὲν ξέρει πῶς νὰ ἀξιοποιήσει τὸν χρόνο του καὶ θέλει νὰ τὸν «σκοτώσει», βιώνοντας οὐσιαστικὰ μία ὀδυνηρὴ τραγικότητα.

Ἡ μετοχὴ στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ ἀποδεσμεύει τὸν πιστὸ ἀπὸ τὴν κοσμικὴ θεώρηση τοῦ χρόνου. Ὁλόκληρος ὁ χρόνος τῆς ζωῆς τοῦ πιστοῦ εἶναι «καιρὸς» ἢ εὐκαιρία γιὰ τὴν καταξίωση τῶν θείων δωρεῶν. Εἶναι χρόνος μετανοίας καὶ σωτηρίας. Ἡ ἀπώλεια τοῦ χρόνου ἢ τοῦ καιροῦ αὐτοῦ, εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπώλεια ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει ὁ πιστός. Ἂς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν μετράει τὰ χρόνια τῆς ζωῆς μας, ἀλλὰ βλέπει πὼς τὰ ἀξιοποιήσαμε γιὰ τὴ σωτηρία μας.

Ἀφιερώνοντας ὁ πιστὸς τὸν χρόνο τῆς ζωῆς του στὸν Θεό, γεμίζει μὲ τὴν παρουσία Του. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὸν φόβο τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου καὶ ἀντιμετωπίζει δημιουργικὰ τὴ ζωὴ του μέσα στὸν χρόνο. Καὶ ὅπως ὁ φυσικὸς θάνατος μετατρέπεται μέσα στὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ σὲ γέφυρα ζωῆς, ἔτσι καὶ ὁ χρόνος, μέσα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μεταβάλλεται σὲ παράγοντα πνευματικῆς προκοπῆς καὶ τελείωσης.

Ἡ δύναμη τοῦ πιστοῦ στηρίζεται στὴν προσδοκία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπάρχει ἤδη στὸ παρὸν καὶ τρέφει τὴ χριστιανικὴ ζωή. Τὸ παρελθὸν καὶ τὸ μέλλον, ἡ πίστη καὶ ἡ ἐλπίδα, ἡ ἐπίγεια Ἐκκλησία καὶ ἡ Οὐράνια Βασιλεία, προσφέρονται στὸ παρὸν μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ χριστιανὸς καλεῖται νὰ ζεῖ ἐξαγοραζόμενος τὸ σήμερα, ὅπου προσφέρεται ἡ σωτηρία, καὶ νὰ ἐπεκτείνεται πρὸς τὸ μέλλον, ὅπου βρίσκεται ὁ τελικός του σκοπός. Τὸ μέλλον δὲν ἀναμένεται ἀπὸ τὸν πιστὸ ὡς ἄγνωστο, ἀλλὰ ὡς φανέρωση καὶ ὁλοκλήρωση αὐτοῦ ποὺ ὑπάρχει ἤδη στὸ παρόν. Ταυτόχρονα ὅμως τὸ μέλλον, εἶναι κάτι καινούργιο γιὰ τὸν κόσμο. Εἶναι οἱ καινοὶ οὐρανοὶ καὶ ἡ καινὴ γῆ, ὅπου κυριαρχεῖ ἡ θεία δικαιοσύνη, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σὲ μία ἀπὸ τὶς πολλὲς ἐπιστολές του.

Ὁ χρόνος συνδέεται τελικὰ μὲ τὴν προοπτική τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὴν ἀγωνία τοῦ θανάτου, ὁ ὁποῖος μοιραία ὁδηγεῖ ἔξω ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καὶ τόσο ἐπώδυνα κυριεύει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπό αὐτὴ τὴν ἄποψη ἔχει τὴν ἰδιαίτερη σημασία της ἡ δυναμική τοῦ Σταυροῦ, ποὺ τὸν ὑψώνει γιὰ νὰ τὸν προσκυνήσουμε σὲ λίγες μέρες ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Ἀπὸ τὸ Σταυρὸ ξεπηγάζει ἡ ἀληθινὴ ζωὴ ποὺ κινεῖται στὴν προοπτική τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι τῆς φθορᾶς ποὺ ἐπέρχεται μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου.

Μὲ τὸ αἷμα Του, ὁ Θεὸς καὶ Κύριός μας, ὑπέγραψε τὸ κήρυγμα τῆς ἀγάπης. Μὲ τὰ δικά Του καρφιὰ καρφώθηκαν οἱ δικές μας ἁμαρτίες. Κάθε σταγόνα ποὺ ρέει ἀπὸ τὶς πληγές, μιλᾶ γιὰ ἀγάπη. Μὲ τὸν πόνο Του ἀνακαλύπτουμε τὴ χαρὰ καὶ τὴ σωτηρία μας μέσα στὸ χρόνο. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου, ὑψωμένος στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ εἶπε «τετέλεσται», ὁ διάβολος καὶ τὰ ἔργα του συνετρίβησαν. Ὁ ἄνθρωπος ἐξῆλθε ἀπὸ τὴν τραγικότητά του καὶ ἔτσι ὁ χρόνος δὲν κυλᾶ πλέον πρὸς τὴν ἀπώλεια ἀλλὰ πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Ὁ ἄνθρωπος γιγαντώθηκε καὶ μπορεῖ νὰ πολεμᾶ ἀποτελεσματικὰ τὴν ἁμαρτία. Δὲν φοβᾶται πλέον τὶς καταιγίδες τῶν πειρασμῶν. Δὲν δειλιάζει μπροστὰ στῆς ζωῆς τὰ ἀφρισμένα κύματα. Ὁ ματωμένος Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας μετατράπηκε σὲ «ὅπλον εἰρήνης, ἀήττητον τρόπαιον».

Ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί, εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ κατανοήσουμε ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, διὰ τῆς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος ξεπερνᾶ τὴν τραγικότητα τοῦ χρόνου ὡς πορεία πρὸς τὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο καὶ φθάνει μέχρι τὴ θυσία τοῦ Σταυροῦ. Σ’ αὐτὴ τὴ διάσταση, ὁ ἄνθρωπος καλεῖται σὲ μία πορεία ἀνερχόμενης ἀγάπης ποὺ νὰ συναντᾶ τὴν κατερχόμενη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ποὺ ξεπηγάζει ἀπὸ τὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Σ’ αὐτὴ τὴν πορεία ὁ χρόνος γίνεται εὐπρόσδεκτος γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἀμήν
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ