Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Πάσχα, Κυρίου Πάσχα Θὰ ψάλουμε καὶ φέτος στοὺς φωτόλουστους Ναούς μας μὲ ὕμνους πανηγυρικοὺς τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου. Θὰ τὸ ὑμνήσουμε μὲ πολλὰ χαρακτηριστικὰ ἐπίθετα. Πάσχα «ἱερόν», «ἄμωμον», «ἅγιον», Πάσχα «πανσεβάμιον» καὶ «τερπνόν», Πάσχα «καινόν», «μέγα» καὶ «μυστικόν». «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα»! Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὸ τὸ Πάσχα;

Πάσχα, Κυρίου Πάσχα


Θὰ ψάλουμε καὶ φέτος στοὺς φωτόλουστους Ναούς μας μὲ ὕμνους πανηγυρικοὺς τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου. Θὰ τὸ ὑμνήσουμε μὲ πολλὰ χαρακτηριστικὰ ἐπίθετα. Πάσχα «ἱερόν», «ἄμωμον», «ἅγιον», Πάσχα «πανσεβάμιον» καὶ «τερπνόν», Πάσχα «καινόν», «μέγα» καὶ «μυστικόν». «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα»!

Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὸ τὸ Πάσχα;

Πάσχα σημαίνει πέρασμα, διάβαση. Τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων ἦταν τὸ πέρασμα, ἡ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης. Καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἦταν ἡ πορεία, τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴ γῆ τῆς Αἰγύπτου στὴ γῆ τῶν πατέρων, στὴ Χαναάν.

Τὸ Πάσχα τῶν χριστιανῶν εἶναι ἡ ἔν­δοξη Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ νίκη κα­τὰ τοῦ θανάτου, ποὺ ὁ Κύριος τὴ χαρίζει σ’ ὅλους μας. Ἑπομένως γιὰ μᾶς Πάσχα εἶναι ἡ διάβαση ἀπὸ τὰ πρόσ­καιρα στὰ αἰώνια, ἀπὸ τὰ ἐπίγεια στὰ οὐράνια, ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς ματαιότητος στὴν ἄνω πατρίδα, στὸν Παράδεισο τοῦ Θεοῦ, στὸν οὐράνιο, ἅγιο καὶ πνευματικὸ Παράδεισο, ποὺ εἶναι πολὺ ἀνώτερος ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ χάσαμε, ἀπὸ τὸν παράδεισο τῆς Ἐδέμ.
Αὐτὸ εἶναι τὸ Πάσχα τὸ «μέγα», τὸ «ἅγιον», τὸ «μυστικόν».

«Μέγα»· διότι δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη πορεία ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό.

«Ἅγιον»· διότι δὲν ὑπάρχει ἁγιότερη κίνηση ἀπὸ αὐτὴν ποὺ παίρνει τὸν ἄν­θρωπο ἀπὸ τὸν μάταιο κόσμο καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ.

«Μυστικόν»· διότι δὲν γνωρίζουμε ἀκρι­βῶς ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ κόσμος. Ὅσο καὶ ἂν ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν Ἐκκλησία μας, στὴν πληρότητά του παραμένει ἀφανής, κρυμμένος, μυστικός, ἄγνωστος. Καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ καλύτερο ἀπὸ ὅ,τι ἂν τὸν γνωρίζαμε. Διότι τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπερβαίνει πολὺ τὴν ἀντιληπτική μας δυνατότητα, φανερώνει τὸ ὑπερθαύμαστο μέγεθος, τὴν ἀνυπολόγιστη ἀξία, τὴν ἀνυπέρβλητη ὡραιότητα καὶ τὸν πλοῦτο του.

Εἴμαστε «ἐν πορείᾳ». Εἴμαστε ὁδίτες, ὄχι πολίτες αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Πορευόμεθα στὴ χώρα τοῦ φωτός. Ὅλη ἡ ζωή μας εἶναι ἕνα Πάσχα, μιὰ διάβαση. Κάθε βῆμα ποὺ κάνουμε στὸν κόσμο αὐτὸ μας ὁδηγεῖ στὸν ἄλλον. Κάθε στιγμὴ ποὺ περνάει στὴ ζωή μας αὐτὴ μᾶς παραπέμπει στὴν αἰωνιότητα. Κάθε κίνησή μας ἐδῶ μᾶς κατευθύνει ἐκεῖ, στὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ, ὅπου δὲν ὑπάρχει πόνος, λύπη καὶ στεναγμός, ἀλλὰ εἰρήνη, φῶς καὶ χαρὰ καὶ ζωὴ ἀτελεύτητος.

Τὸ Πάσχα, ἑπομένως, γιὰ τὸν χριστιανὸ δὲν διαρκεῖ μιὰ ἑβδομάδα, ὅπως στοὺς Ἰουδαίους, οὔτε σαράντα μέρες, ἀλλὰ «πᾶς ὁ χρόνος ἑορτῆς ἐστι καιρὸς τοῖς χριστιανοῖς διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῶν δοθέντων ἀγαθῶν», ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.

Ἀλλὰ τὸ Πάσχα γιὰ μᾶς δὲν εἶναι μόνο μιὰ μεγάλη καὶ διαρκὴς ἑορτή. Οὔτε ἁπλῶς ἕνα συγκλονιστικὸ γεγονός. Εἶναι ἕνα πρόσωπο. Τὸ θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Λυτρωτοῦ μας Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Πάσχα Χριστὸς ὁ Λυτρωτής». Πάσχα καὶ στοὺς Ἰουδαίους δὲν ὀνομαζόταν μόνον ἡ ἑορτή, ἀλλὰ καὶ ὁ πασχάλιος ἀμνὸς τὸν ὁποῖο θυσίαζαν.

Ὁ Χριστὸς διαρκῶς μᾶς συνοδεύει στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας. Ἡ ζωντανὴ παρουσία Του στὸν ἀγώνα μας εἶναι ἡ πιὸ τρανὴ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεώς Του.

Κάθε μας κίνηση στὸν κόσμο αὐτὸ δὲν μᾶς πηγαίνει μόνο ἕνα βῆμα μπροστά. Μᾶς ἀνεβάζει συγχρόνως ἕνα σκαλοπάτι ψηλότερα. Καὶ αὐτὸ γιατὶ ὁ Χρι­στὸς εἶναι δίπλα μας καὶ μᾶς ἀνασταίνει. Μᾶς ἀνεβάζει. Κάθε στιγμὴ ποὺ περνᾶ, μποροῦμε νὰ εἴμαστε λιγότερο γήινοι. Νὰ γινόμαστε πιὸ οὐράνιοι. Καὶ αὐτὸ δὲν τὸ κατορθώνουμε μόνοι μας. Κάποιος ἄλλος τὸ κάνει γιὰ μᾶς. Αὐτὸ τὸ θαῦμα ἀποδεικνύει περισσότερο ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο τὴν Ἀνάστασή Του. Δὲν μπορεῖ ἕνας νεκρὸς νὰ ἀνασταίνει τοὺς ἄλλους. Δὲν μπορεῖ κάποιος ποὺ θάφτηκε στὴ γῆ καὶ μένει ἀκόμη ἐκεῖ, νὰ ὁδηγεῖ ἄλλους στὸν οὐρανό. Μόνο ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἀνασταίνει τὸν κόσμο. Μόνο στὸν αἰώνιο Νικητὴ τοῦ θανάτου μπορεῖ νὰ στηρίζεται ἡ νίκη κάθε ἀνθρώπου.

Δὲν ὑπάρχει πιὸ ὑπέροχη πραγματικότητα ἀπὸ τὸ νὰ βλέπεις τὴ ζωή σου νὰ περνᾶ καὶ ἐσὺ νὰ αἰσθάνεσαι πιὸ νέος. Ἡ ζωὴ νὰ προχωρεῖ, καὶ ἐσὺ νὰ μὴν ὁδηγεῖσαι στὸ θάνατο. Καὶ νὰ καταλαβαίνεις ὅτι αὐτὸ Κάποιος ἄλλος τὸ ἐργάζεται μέσα σου. Ποὺ εἶναι πάντα κοντά σου ἀναστημένος, ἀληθινός. Ὁ αἰώνιος Χριστός. Τὸ αἰώνιο Πάσχα τῶν πιστῶν.

Τὸ βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου περνοῦμε ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὰ δάκρυα στὸ θρίαμβο καὶ στὴ χαρά. Ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωή. Ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς. Ἀπὸ τὸν Σταυρὸ στὴν Ἀνάσταση. Αὐτὸ εἶναι τὸ Πάσχα!

Τὸ Πάσχα μποροῦμε νὰ τὸ ζοῦμε κάθε στιγμή. Ὅταν ὅλα γύρω μας εἶναι σκοτεινά, καὶ μεῖς ἀνάβουμε τὴ λαμπάδα τῆς Πίστεως. Ὅταν τὸ σκοτάδι ἀπειλεῖ τὴν ψυχή μας, καὶ μεῖς δὲν ἀφήνουμε τὴ φλόγα τῆς Χάριτος, ποὺ ἄναψε ὁ Θεὸς μέσα μας, νὰ σβήσει. Ὅταν ὁ σκοτεινὸς διάβολος ζητεῖ νὰ σκορπίσει τὸν θάνατο παντοῦ καὶ μέσα μας, καὶ μεῖς ζητοῦμε τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ κερδίζει ἡ δική Του ζωὴ ἔδαφος στὴν ψυχή μας.

Πάσχα μυστικό, Πάσχα ἅγιο. Πάσχα διαρκὲς καὶ αἰώνιο. «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα»!

Πηγή: Ο Σωτήρ

ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Πρός Τόν Ἱ­ε­ρόν Κλῆ­ρον καί τόν εὐ­σε­βῆ λα­όν τῆς κα­θ' ἡ­μᾶς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως. Θέ­μα: «Πα­σχά­λιος Ποι­μαν­το­ρι­κή Ἐγ­κύ­κλιος». «Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον, ἀλλ’ ἀφθαρσίας πηγήν, ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ, ἐν ᾧ στερεούμεθα.» (Εἱρμός τῆς γ΄ ᾠδῆς τοῦ Κανόνος τοῦ Πάσχα)

ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

E-mail Εκτύπωση PDF

LOGOTYPO
 

Ἀρ. Ἐγ­κυ­κλί­ου: 24
Ἀρ. Πρωτ.:     871
Ἀρ. Δι­εκπ.:     535
ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 
Πρός
Τόν Ἱ­ε­ρόν Κλῆ­ρον
καί τόν εὐ­σε­βῆ λα­όν
τῆς κα­θ' ἡ­μᾶς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως. 
Θέ­μα: «Πα­σχά­λιος Ποι­μαν­το­ρι­κή Ἐγ­κύ­κλιος».
«Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν,
οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον,
ἀλλ’ ἀφθαρσίας πηγήν,
ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ,
ἐν ᾧ στερεούμεθα.»
(Εἱρμός τῆς γ΄ ᾠδῆς τοῦ Κανόνος τοῦ Πάσχα)
Χριστός  Ἀνέστη!
Κανένα ἄλλο ὑμνολογικό κείμενο δέν ἐκφράζει μέ τόση δύναμη καί ἀκρίβεια τή λυτρωτική καί ὑπαρξιακή διάσταση τῆς Ἀναστάσεως, ὅσο ὁ ἀνυπέρβλητος Κανόνας τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ. Πρόκειται γιά ἀριστούργημα τῆς χριστιανικῆς ποιήσεως καί ἕνα ἀπό τά πιό ἔξοχα κείμενα τῆς πατερικῆς φιλολογικῆς παραγωγῆς. Μία ἐξαίσια σύνθεση, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἐδῶ καί πολλούς αἰῶνες τή γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας. Συνιστᾶ τή φωνή τῆς ὀρθόδοξης ψυχῆς, ἡ ὁποία ταυτοχρόνως θεολογεῖ καί διδάσκει, «γνωρίζει», δηλαδή βιώνει, ἐξυμνεῖ καί ἐκφράζει τό μυστήριον τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ποιητικός λόγος τοῦ Δαμασκηνοῦ ἀναγγέλλει στόν ἄνθρωπο κάθε ἐποχῆς «τό φαιδρόν της ἀναστάσεως κήρυγμα», τῆς καταργήσεως τοῦ θανάτου, τῆς πληρότητος τῆς ζωῆς, τοῦ θριάμβου τῆς συνεγέρσεως. Κυρίως ὅμως συγκεφαλαιώνει τίς διαστάσεις τῆς ἀναστάσιμης χαρᾶς, μᾶς προσφέρει τόν τρόπο καί τίς βάσεις γιά τή θέα τοῦ Ἀναστάντος, καί καλεῖ τόν ἄνθρωπο σέ ὑπέρβαση τῆς φθορᾶς μέ τό ὅραμα καί τή βεβαιότητα τῆς μετοχῆς «ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας» Του.
 Ἕνα κύριο στοιχεῖο πού παρατηρεῖ κανείς σέ αὐτόν τόν ὕμνο εἶναι οἱ ἀναστάσιμες προτυπώσεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πού εἶναι διάχυτες σέ ὅλα τά τροπάρια τοῦ Κανόνος. Ἡ πρώτη παλαιοδιαθηκική προτύπωση, στόν εἱρμό τῆς α΄ ᾠδῆς, ἀναφέρεται στή λέξη Πάσχα. Ὁ νεός Ἰσραήλ τῆς Χάριτος ἀναμέλπει τόν ὕμνο τοῦ θριάμβου, ἀφοῦ ὁ Ἀναστάς Κύριος «ἐκ θανάτου πρός ζωήν καί ἐκ γής πρός οὐρανόν ἡμᾶς διεβίβασεν».
 Δεύτερη κατά σειρά ἀναστάσιμη προτύπωση εἶναι τό «καινόν πόμα, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον», καθώς ψάλλει ὁ ἱερός ὑμνογράφος. Προτρέπει τούς πιστούς, ὅπως οἱ Ἰσραηλίτες ἤπιαν νερό πού ἀνέβλυσε ἀπό τήν ἄνυδρη καί ἄγονη πέτρα τῆς ἐρήμου, νά κοινωνήσουν ἀπό τήν πηγή τῆς ἀφθαρσίας «πόμα καινόν», πού εἶναι ὁ Ἀναστάς Χριστός. Σύμφωνα μέ τή διήγηση τοῦ βιβλίου τῆς Ἐξόδου, ὅταν οἱ Ἰσραηλίτες εἶχαν καταβληθεῖ ἀπό τή δίψα τῆς ἐρήμου, ὁ Μωυσῆς ἔπληξε μέ τή ράβδο του μίαν ἄγονη πέτρα, ὅπως τοῦ εἶχε ὑποδείξει ὁ Θεός καί ἔρρευσε μέ θαυμαστό τρόπο ἄφθονο νερό (Ἐξ. 17, 1-7). Τό γεγονός αὐτό, τό «ὕδωρ ἐκ πέτρας» προτυπώνει τό «καινόν πόμα», πού ἐκπορεύεται ἀπό τόν ζωηφόρο τάφο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ θεῖος ὑμνῳδός χαρακτηρίζει τόν ὄλβιο Τάφο τοῦ Χριστοῦ «ἀφθαρσίας πηγήν». Πρόκειται ἐπίσης γιά τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, τό κατεξοχήν πασχάλιο δεῖπνο τῆς Ἐκκλησίας, πού προσφέρεται «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιον». Δι’ αὐτοῦ ὁ πιστός ζεῖ τό Πάσχα, τήν διαπόρευση καί μετάβαση στήν πραγματικότητα μιᾶς νέας ζωῆς, τήν ἀφετηρία καί ἀπαρχή τῆς αἰωνίου βιοτῆς.
 Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πρῶτος δίδαξε ὅτι τό θαῦμα τοῦ Μωυσέως στήν ἔρημο ὑπῆρξε προτύπωση τοῦ Χριστοῦ: «...οἱ πατέρες μας… ὅλοι ἔφαγαν τήν ἴδια πνευματική τροφή καί ὅλοι ἤπιαν τό ἴδιο πνευματικό ποτό (πόμα πνευματικόν). Διότι ἔπιναν ἀπό πνευματική πέτρα πού τούς ἀκολουθοῦσε, καί αὐτή ἡ πέτρα ἦταν ὁ Χριστός» (Α΄ Κορ., 10, 1-4). Οἱ Χριστιανοί, ὁ νέος Ἰσραήλ, πίνουμε πλέον τό «καινόν πόμα», τό ὁποῖο δέν ἀναβλύζει ἀπό ἄγονο βράχο, ἀλλά ἀπό τόν ζωοδόχο Τάφο τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀληθινή ζωή δέν μπορεῖ παρά νά προέρχεται ἀπό τήν πηγή τῆς ζωῆς, τόν ἴδιο τόν Θεό. Τό πόμα αὐτό εἶναι καινό, καθώς δέν προέρχεται ἀπό τή φυσική τάξη, οὔτε ἐμφανίστηκε προηγουμένως ἐπί γῆς. O εἱρμός τῆς γ΄ ᾠδῆς τελειώνει μέ τή φράση «ἐν ᾧ στερεούμεθα»: ὁ Χριστός καί ἡ Ἀνάστασή Του ἀποτελοῦν τό θεμέλιό της χριστιανικῆς πίστεως.
 Στό α΄ τροπάριό της η΄ ᾠδῆς, σημειώνεται περί τοῦ «καινοῦ της ἀμπέλου γενήματος», ὅτι τοῦτο εἶναι ἄλλος πνευματικός οἶνος: «Δεῦτε τοῦ καινοῦ της ἀμπέλου γεννήματος τῆς θείας εὐφροσύνης ἐν τῇ εὐσήμῳ ἡμέρᾳ τῆς ἐγέρσεως βασιλείας τε Χριστοῦ κοινωνήσωμεν, ὑμνοῦντες αὐτόν ὡς Θεόν εἰς τούς αἰῶνας». Διά στόματος τοῦ ἱεροῦ μελῳδοῦ, ἡ Ἐκκλησία καλεῖ τούς πιστούς νά κοινωνήσουν τό «καινόν γένημα τῆς ἀμπέλου», τό Αἷμα τοῦ Κυρίου, μέ τό ὁποῖο οἱ μεταλαμβάνοντες ἁγιάζονται καί ἀνακαινίζονται. Τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὁ ἄξονας τῆς λειτουργικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, συνιστᾶ ὁμοίως «πηγήν ἀφθαρσίας».
 Κατά τήν ἀναστάσιμη Θεία Λειτουργία, δοξολογοῦμε «Χριστόν τόν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν» καί μέ τήν ἱερουργία τῆς ἀναίμακτης θυσίας «πίομεν πόμα καινόν», ἀναστάσεως καί ζωῆς. Εἶναι τό ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ σταυρωθέντος καί ἀναστάντος Σωτῆρος ἐκχυθέν αἷμα καί ὕδωρ –τό βάπτισμά μας στήν ὄντως Ζωή: «Ὡς ἔπληξε Μωσῆς ὁ θεράπων σου, ράβδῳ τήν πέτραν τυπικῶς, τήν ζωοποιόν σου Πλευράν προδιετύπου, ἐξ ἧς πάντες πόμα ζωῆς, Σωτήρ, ἀντλοῦμεν». Εἶναι τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, «τό ὑπέρ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν». Εἶναι τό πόμα τοῦ δείπνου τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ: «Ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐκέτι οὐ μή πίω ἐκ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτό πίνω καινόν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ» (Μαρκ. 14, 25· πρβλ. Ματθ. 26, 29· Λουκ. 22, 18). Τήν πρόγευση αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας λαμβάνουμε κατά τή συμμετοχή μας στό Κυριακό δεῖπνο, τή θεία Εὐχαριστία: «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ» (Ἰω. 6, 54). Γευόμεθα τοῦ ἑνός Ἄρτου, ὁ ὁποῖος εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καί τοῦ ἑνός Ποτηρίου, τοῦ περιέχοντος τό καινόν τῆς ἀμπέλου γέννημα, τό ὁποῖον εἶναι Αἷμα Χριστοῦ τό ἐκχυθέν, ἐκ τῆς ἀκηράτου Αὐτοῦ πλευρᾶς καί πληροῦν ἡμᾶς «εἰς πάντας ἁρμούς, εἰς νεφρούς, εἰς καρδίαν».
 Ὁ Χριστός εἶναι ὁ οἶνος ὁ σωτήριος, ὁ οἶνος ὁ μυστικός, ὁ ὁποῖος ἀναβλύζει ἀπό τήν Θεοτόκο. Εἶναι ἡ ἄμπελος τῆς ζωῆς. Ὁ Χριστός στόν Μυστικό Δεῖπνο λέγει στούς μαθητές του: «Ἐγώ εἰμί ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τά κλήματα» (Ἰω. 15, 5). Καί ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία εἶναι Σῶμα Χριστοῦ, ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν ὑπογραμμίζεται μέ τήν κοινωνία τοῦ κοινοῦ ποτηρίου. Μέ τήν κοινωνία αὐτή ὁ ἄνθρωπος γίνεται κλάδος τῆς ἀληθινῆς ἀμπέλου. Κοινωνεῖ τόν εὐχαριστηριακό ἄρτο τῆς ζωῆς καί πόμα καινόν ἐκ τοῦ ἱεροῦ κρατῆρος. Βιώνει τό μυστήριον τῆς ζωῆς καί τῆς ἑνότητος ἐν Χριστῷ, τό Πάσχα τῆς Ἐκκλησίας, τήν πρόγευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἶναι τό πόμα τῆς Ἀναστάσεως, τό ὁποῖον ὁδήγησε στήν χριστιανική πίστη ὄχι μόνον ἕνα λαό, ἀλλά ἔθνη πολλά καί πολλούς λαούς. Εἶναι πόμα δυνάμεως, πέραν τῆς ἀγωνίας τοῦ πικροῦ ποτηρίου τοῦ θανάτου, πέραν τῶν δακρύων τῆς δοκιμασίας καί τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου.
 Ἡ ὑμνολογία μας τό ὀνομάζει «πόμα ζωῆς», «πόμα τό ἀθάνατον», «πόμα τό πηγάσαν ὕδωρ τῆς ἀφέσεως», «πόμα κατανύξεως», «πόμα ὑπέρ λόγον», «πόμα θείου ὕδατος», «νάμα ζωῆς», «ὕδωρ ζωῆς καί δυνάμεως καί σοφίας», «πόμα πνευματικόν», «θεῖον ὕδωρ», «ζωήρρυτον πόμα», «πόμα ἰαμάτων», «πόμα νοητόν τό τῆς γνώσεως», «θεῖον καί νηφάλιον πόμα», «πόμα Κυρίου», «πόμα δικαιοσύνης», «πόμα ἀληθείας», «πόμα τό ζωοποιόν». Ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος γίνεται γιά τήν Ἐκκλησία «ποταμός ἐκ Παραδείσου», «κιβωτός τῆς διαθήκης», «φωστήρ», «λυχνία», «ἄρτος ζωῆς», «θεία τράπεζα», «ποτήριον θείου πόματος».
 «Ὕδωρ ἐκ πέτρας» ἀνέβλυσε ἀπό τόν ἄνυδρο βράχο. Τό «καινόν πόμα», τό «ὕδωρ τό ζῶν» εἶναι ὁ Χριστός. Μέ ὁρμή ἀποκύλισε τόν λίθο καί ἀνέβλυσε μέσα ἀπό τόν Τάφο σάν ποταμός ἀθανασίας. Ὁ Κύριος ὁδηγεῖ τόν νέο Ἰσραήλ, τόν λαό τοῦ Θεοῦ, τήν Ἐκκλησία. Γίνεται ὁ Ἴδιος βράχος, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἐπλήγη ἀπό τή λόγχη, ἔρρευσε αἷμα καί ὕδωρ (Ἰω. 19, 34). Αὐτά τά ἀείζωα δῶρα τοῦ Χριστοῦ εἶναι πού ξεδιψοῦν τήν Ἐκκλησία στήν πορεία Της πρός τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
 «Ἐάν τίς διψά ἐρχέσθω πρός μέ καί πινέτω. ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθώς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. 7, 38). Ἐάν ἡ σωματική δίψα ἀποτελεῖ γιά τόν ἄνθρωπο βασική ἀνάγκη, ἐξ ἴσου οὐσιώδης εἶναι ἡ ψυχική καί πνευματική δίψα. Στό βάθος τῆς ὑπάρξεώς του, ὁ ἄνθρωπος διψᾶ γιά ἀγάπη καί ἀλήθεια· διψᾶ γιά τόν ἴδιο τόν Θεό. Τό στοιχεῖο τοῦ ὕδατος παραπέμπει στή ζωογόνο δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία ἀναβλύζει ἀπό τήν ἀναγεννημένη καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος προσφέρεται ἀδιάλλειπτα, σταθερά κι ἀνεξάντλητα. Εἶναι τό «ζῶν ὕδωρ», τό ὁποῖο δίνει στόν ἄνθρωπο μετοχή στή ζωή τοῦ Θεοῦ. Τό πνεῦμα καί τό ὕδωρ ἀποτελοῦν θεμελιώδη ζωοποιά στοιχεῖα στή δημιουργία καί τήν ἀναδημιουργία τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φυσικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς του: «Ἐάν μή τίς γεννηθῆ ἐξ ὕδατος καί πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». Ἡ πίστη καί ἡ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἡ ἐνέργεια αὐτή διαχέεται διαρκῶς μέσα στό Σῶμα Της· ἀνακαινίζει τό «πρόσωπο τῆς γῆς», ἀναπλάθει τόν ὅλον ἄνθρωπο καί μεταμορφώνει ὅλον τόν κόσμο. Δέν συνιστᾶ μυστήριον πού τελεσιουργεῖται θεωρητικῶς, σέ ἐπίπεδο ἰδεῶν, ἀλλά «πρᾶξιν εἰς ἐπίβασιν θεωρίας». Τοῦτο συνίστα τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας στούς πρώτους αἰῶνες της καί σέ ὅλους τους καιρούς. Μίλησε στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, ἐπειδή ἔσβησε τήν ὑπαρξιακή του δίψα.
 Εἶναι ἡ δύναμη καί ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ· ὁ ἀσπασμός τῆς συγγνώμης καί τῆς συμφιλιώσεως· ἡ νίκη ἐπί τῆς φθορᾶς· ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς ἀναστάσεως· τό πλήρωμα τῆς χαρᾶς γιά κάθε ἄνθρωπο· ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης πού συγχωρεῖ, πού μοιράζεται καί θυσιάζεται γιά τούς ἄλλους. Εἶναι ἡ προσωπική συμμετοχή μας στό Πάσχα τῆς Ἐκκλησίας, τήν πασχάλιο Τράπεζα τῆς Εὐχαριστίας.
 Ζοῦμε μέσα στήν ἐλευθερία καί τή χάρη τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ ἤ παραμένουμε ἀκόμη αἰχμάλωτοι στή γῆ τῆς δουλείας; Ὁ ἱερός Χρυσόστομος μᾶς διδάσκει ἐπιγραμματικά: «Πάσχα εἶναι ἡ προσφορά τῆς Εὐχαριστίας καί ἡ μυστική θυσία πού γίνεται σέ κάθε σύναξη». Ὅλα μέσα στήν Ἐκκλησία μας, ἡ πίστη, ἡ λατρεία, ἡ ζωή Της, θεμελιώνονται στήν Ἀνάσταση, τήν πηγή ἀπό τήν ὁποία ἀναβλύζει ἡ ἀληθινή ζωή. Εἶναι ἡ ταυτότητά μας ὡς Χριστιανῶν· ἡ πληρότητα τῆς ψυχῆς μας· τό θεμέλιο στό ὁποῖο κτίζουμε τίς σχέσεις μας μέ τούς ἄλλους· ἡ δύναμη πού ἐμπνέει καί διαμορφώνει τό ἦθος μας. Εἶναι στάση ζωῆς, ἔμπρακτο βίωμα. Βιώνουμε τό Πάσχα ὡς γεγονός προσωπικό: τή διάβαση ἀπό τήν πνευματική δουλεία στήν ἐλευθερία πού χαρίζει στά τέκνα Του ὁ Θεός· τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν πνευματική νεκρότητα καί τή ζωοποίησή μας διά τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ· τή διάβαση ἀπό τή μόνωση τοῦ ἐγωισμοῦ στά οὐσιώδη τῆς κοινωνίας μέ τούς ἀδελφούς μας.
Ὅσο καί ἐάν ἡ πραγματικότητα πού μᾶς περιβάλλει εἶναι ζοφερή· ὅσο καί ἐάν ἀγωνιοῦμε γιά τό αὔριο· ὅσο καί ἐάν πολλοί συνάνθρωποί μας ὑφίστανται τή στέρηση, τό πικρότατον τοῦτο ποτήριον· ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι καί παραμένει ἡ πηγή τῆς χαρᾶς καί τῆς ἐλπίδας, γιά μᾶς πού πιστεύουμε καί γιά τόν κόσμο ὁλόκληρο.
Ἀναφέρει ἡ θεία Γραφή ὅτι ὁ Χριστός εἶναι «ὁ Ἄρτος τῆς Ζωῆς», «ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς», καθώς καί τό «καινόν πόμα», εἰς κοινωνίαν τοῦ ὁποίου μᾶς καλεῖ ὁ ἱερός Δαμασκηνός τή νύκτα τῆς Ἀναστάσεως. Ἄνευ ἄρτου καί ὕδατος καί ἄλλης τοῦ σώματος τροφῆς ἀποβαίνει ἀδύνατη ἡ διατήρηση τῆς σωματικῆς ζωῆς. Ὁμοίως καί «ὁ μή τρώγων» τόν οὐράνιον ἄρτον καί «μή πίνων τό αἷμα τοῦ Κυρίου, οὐκ ἔχει ζωήν ἐν ἑαυτῷ». Κατά τήν Εὐχαριστία οἱ πιστοί «τήν ζωήν τρώγουσι, τήν ζωήν πίνουσι», ὅπως σημειώνει ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος. Τήν πρόγευση τῆς μακαριότητος τῆς καινῆς ζωῆς, τήν ὁποία βιώνουμε σέ κάθε εὐχαριστιακή Σύναξη, γεύεται ἡ πάντοτε διωκομένη Ἐκκλησία μας, διά τῆς ὁποίας κοινωνοῦμε τό ποτήριον τῆς Ζωῆς, «τόν ποτιμώτατον οἶνον τοῦ Θεοῦ».
Ἀνάσταση σημαίνει πίστη στή ζωή: στή ζωή τοῦ Χριστοῦ, στήν ἀναστημένη ζωή. Στήν Ἐκκλησία ἁγιάζεται καί μεταμορφώνεται ὁλόκληρη ἡ ζωή μας. Κάθε ὥρα καί στιγμή τοῦ βίου μας γίνεται Πάσχα, δίοδος «ἐκ θάνατου πρός ζωήν». Ὅλοι προστρέχουμε στήν Ἐκκλησία γιά τήν Ἀνάσταση. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ εὐλογημένη γῆ, ἡ χριστιανική Μητέρα μας, ἡ ὁποία μᾶς γεννᾶ καί μᾶς ἀνασταίνει. Ὅποιος δέν ἔχει Μητέρα τήν Ἐκκλησία, δέν μπορεῖ νά ἔχει καί τόν Θεό Πατέρα. Εἶναι τό ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὅπου φυτεύεται ὁ νέος, καινός ἄνθρωπος στόν Παράδεισο τῆς Χάριτος καί τρέφεται μέ τόν καρπό τοῦ δέντρου τῆς ζωῆς. Εἶναι οἶκος τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὅπου ὁ ἄνθρωπος εὑρίσκει τόν ἑαυτό του καί πραγματοποιεῖ τή ζωή στήν πληρότητά της. Εἶναι ἡ ἴδια μας ἡ ζωή, ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, ἐκτός τῆς φθορᾶς καί τῆς ματαιότητος, τῆς ἀλογίας καί τοῦ θανάτου. Εἶναι ἡ λύτρωση καί ἡ σωτηρία γιά μᾶς καί ὅλους ἐκείνους, τούς ὁποίους οἱ ἰδέες, οἱ ἰδεολογίες, τά καθεστῶτα καί τά συστήματα διαγράφουν, διασύρουν καί καταδιώκουν.
Ἡ Ἐκκλησία πρωτίστως εἶναι ἡ λειτουργική κοινότητα, ἡ εὐχαριστιακή σύναξη. Πορεύεται πρός τόν Θεό μέ τόν Θεό, δεομένη ὡς κατέχουσα τό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου καί τό μυστικό της διακονίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ἐκκλησία ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ, διότι ἐν ἀγάπῃ ἐλευθερωνόμαστε καί σωζόμαστε. Εἶναι ἡ νικήτρια τοῦ θανάτου, «ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος» γιά κάθε ἄνθρωπο καί κάθε ἐλάχιστο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι τό ἀναστημένο Σῶμα τοῦ προσφερομένου καί ἀγαπῶντος Θεοῦ, «πόμα καινόν», Ζωή ἐκ τοῦ κοινοῦ μας Τάφου.
Ἄς ἀξιωθοῦμε ὅλοι νά κοινωνήσουμε μέ τόν Χριστό, τόν ἀναστάντα Σωτῆρα μας, τό καινόν τοῦτο πόμα από τό ποτήριον τῆς ζωῆς ἐν τῇ Βασιλείᾳ Του.
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ  2016
Μέ πα­τρι­κές εὐ­χές
Ὁ Μη­τρο­πο­λί­της

+ Ο ΧΙΟΥ,ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ  ΜΑΡΚΟΣ
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ 

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Προσευχή για την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα Κύριε, αξίωσέ μας τούτη την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα: να μπούμε μαζί Σου στον κήπο της Γεθσημανή, να μη φοβηθούμε τον φόβο των Ιουδαίων να Σε ακολουθήσουμε ως το Σταυρό χωρίς να Σε αρνηθούμε, να είμαστε μαζί με όλους τους μαθητές, όταν θα εμφανισθείς Αναστημένος, για να Σε προσκυνήσουμε ζώντα Θεό μας. Πηγή: Χαρούμενοι Αγωνιστές

Προσευχή για την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα


Κύριε,
αξίωσέ μας τούτη την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα:
να μπούμε μαζί Σου στον κήπο της Γεθσημανή,
να μη φοβηθούμε τον φόβο των Ιουδαίων
να Σε ακολουθήσουμε ως το Σταυρό χωρίς να Σε αρνηθούμε,
να είμαστε μαζί με όλους τους μαθητές, όταν θα εμφανισθείς Αναστημένος,
για να Σε προσκυνήσουμε ζώντα Θεό μας.


Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Πώς να ζήσουμε πνευματικά τις γιορτές Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης – Γέροντα, πώς μπορεί να ζήση κανείς πνευματικά τις γιορτές; – Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτώμαστε τα γεγονότα της κάθε άγιας ημέρας (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα κ.λπ.) και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τον Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολλή ευλάβεια κάθε γιορτή.

Πώς να ζήσουμε πνευματικά τις γιορτές


Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

– Γέροντα, πώς μπορεί να ζήση κανείς πνευματικά τις γιορτές;

– Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτώμαστε τα γεγονότα της κάθε άγιας ημέρας (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα κ.λπ.) και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τον Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολλή ευλάβεια κάθε γιορτή.


Οι κοσμικοί ζητούν να καταλάβουν τα Χριστούγεννα με το χοιρινό, το Πάσχα με το αρνί, τις Αποκριές με το κομφετί. Οι αληθινοί μοναχοί όμως κάθε μέρα ζουν τα θεία γεγονότα και αγάλλονται συνέχεια. Κάθε εβδομάδα ζουν την Μεγάλη Εβδομάδα. Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή ζουν την Μεγάλη Τετάρτη, την Μεγάλη Πέμπτη, την Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδή τα Πάθη του Χριστού, και κάθε Κυριακή το Πάσχα, την Ανάσταση. Τι, θα πρέπη να έρθη η Μεγάλη Εβδομάδα, για να θυμηθή κανείς τα Πάθη του Χριστού;


Πρέπει να έρθη το Πάσχα με το αρνί, για να καταλάβω το «Χριστός ανέστη» σαν τους κοσμικούς; Ο Χριστός τι είπε; «Έτοιμοι γίνεσθε» είπε. Δεν είπε, «ετοιμασθήτε τώρα!» Από την στιγμή που λέει ο Χριστός, «έτοιμοι γίνεσθε», πρέπει ο άνθρωπος, και ιδίως ο μοναχός, να είναι έτοιμος συνέχεια. Να μελετάη και να ζη τα θεία γεγονότα συνέχεια. Όταν κανείς μελετάη τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθή και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθή. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψάλλονται. Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζη τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι αλλοιώνεται.



Στην γιορτή, για να νιώση κανείς το γεγονός, δεν πρέπει να δουλεύη. Την Μεγάλη Παρασκευή λ.χ., εάν θέλη να νιώση κάτι, δεν πρέπει να κάνη τίποτε άλλο εκτός από προσευχή. Στον κόσμο οι καημένοι οι κοσμικοί την Μεγάλη Εβδοβάδα έχουν δουλειές. Μεγάλη Παρασκευή να δίνουν ευχές. «Χρόνια πολλά! Να ζήσετε! Με μια νύφη!»… Δεν κάνει! Εγώ την Μεγάλη Παρασκευή κλείνομαι στο Καλύβι. Όπως και μετά το Αγγελικό Σχήμα η εβδομάδα της ησυχίας που ακολουθεί, βοηθάει, γιατί ποτίζει η θεία Χάρις την ψυχή και καταλαβαίνει ο μεγαλόσχημος τι έγινε, έτσι και στις γιορτές η ησυχία πολύ βοηθάει. Μας δίνεται περισσότερη ευκαιρία να ξεκουρασθούμε λίγο, να μελετήσουμε και να προσευχηθούμε. Θα έρθη ένας καλός λογισμός, θα εξετάσουμε τον εαυτό μας, θα πούμε λίγο την ευχή και θα νιώσουμε έτσι κάτι από το θείο γεγονός της ημέρας.

από το βιβλίο: Λόγοι Γέροντος Παΐσίου, τόμος Α’



Την Μεγάλη Εβδομάδα κάθε χρόνο, για να συμμετέχει περισσότερο στα Πάθη του Χριστού, διάβαζε τα Ευαγγέλια των Παθών. Από την σύλληψη του Χριστού ως την Αποκαθήλωση, δηλαδή από την Μ. Πέμπτη την νύχτα ως την Μ. Παρασκευή εσπέρας, ούτε καθόταν, ούτε κοιμόταν, ούτε έτρωγε. Μάλιστα έλεγε ότι αξίζει περισσότερο να βιάσουμε τον εαυτό μας σε ασιτία αυτό το διήμερο (Μ. Παρασκευής, Μ. Σαββάτου) παρά το τριήμερο (της Καθαράς Εβδομάδος). Μόνο έπινε λίγο ξύδι, για να θυμηθεί το Δεσποτικό όξος. Αυτές τις μέρες δεν άνοιγε σε κανέναν. Έμενε κλεισμένος στο Κελί του και ούτε του έκανε καρδιά να ψάλει. «Πρώτη φορά ένιωσα μια τέτοια κατάσταση», είπε τελευταία στην “Παναγούδα”.
 

Πηγή:  (από ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ.

Από το βιβλίο: Βίος Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, του ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΙΣΑΑΚ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ), Αντέχουμε...

Δόξα! Τὸ τέλος τῆς θυσίας καὶ τοῦ σταυροῦ Παράξενος πολὺ ὁ κόσμος γύρω μας. Καὶ ἡ ζωή μας σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις της. Γεννᾶ καθημερινὰ μέσα ἀπὸ τὰ πολυποίκιλα προβλήματά της βασανιστικὰ καὶ ἀναπάντητα ἐρωτήματα. Ἐρωτήματα γύρω ἀπὸ τὸν πόνο, τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς κακουχίες τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ καὶ ἐρωτήματα ποὺ ἀφοροῦν στὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ τὸν φοβερὸ Γολγοθᾶ. Ἀλήθεια, πόσες φορὲς δὲν σκάλωσε ἡ σκέψη μας ἀτενίζοντας τὸν Σταυρό Του; Πόσες φορὲς δὲν ἀπορήσαμε γιὰ τὸ τέλος τοῦ ὄντως δικαίου καὶ ἀναμαρτήτου Ἰησοῦ Χριστοῦ; Πόσο δίκιο εἶχε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ἔγραφε ὅτι ὁ Σταυρός Του ἦταν «σκάνδαλο» γιὰ τοὺς Ἰουδαίους καὶ «μωρία» γιὰ τοὺς Ἕλληνες (Α΄ Κορ. α΄ 23). Ἀλλὰ παρόμοια ἐρωτήματα γεννῶνται καὶ σχετικὰ μὲ τὶς δοκιμασίες καὶ τὰ παθήματα ὅλων ἐκείνων ποὺ πάσχουν καὶ ὑποφέρουν.

Δόξα! Τὸ τέλος τῆς θυσίας καὶ τοῦ σταυροῦ


Παράξενος πολὺ ὁ κόσμος γύρω μας. Καὶ ἡ ζωή μας σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις της. Γεννᾶ καθημερινὰ μέσα ἀπὸ τὰ πολυποίκιλα προβλήματά της βασανιστικὰ καὶ ἀναπάντητα ἐρωτήματα. Ἐρωτήματα γύρω ἀπὸ τὸν πόνο, τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς κακουχίες τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ καὶ ἐρωτήματα ποὺ ἀφοροῦν στὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ τὸν φοβερὸ Γολγοθᾶ. Ἀλήθεια, πόσες φορὲς δὲν σκάλωσε ἡ σκέψη μας ἀτενίζοντας τὸν Σταυρό Του; Πόσες φορὲς δὲν ἀπορήσαμε γιὰ τὸ τέλος τοῦ ὄντως δικαίου καὶ ἀναμαρτήτου Ἰησοῦ Χριστοῦ; Πόσο δίκιο εἶχε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ἔγραφε ὅτι ὁ Σταυρός Του ἦταν «σκάνδαλο» γιὰ τοὺς Ἰουδαίους καὶ «μωρία» γιὰ τοὺς Ἕλληνες (Α΄ Κορ. α΄ 23). Ἀλλὰ παρόμοια ἐρωτήματα γεννῶνται καὶ σχετικὰ μὲ τὶς δοκιμασίες καὶ τὰ παθήματα ὅλων ἐκείνων ποὺ πάσχουν καὶ ὑποφέρουν. Ἕως πότε λοιπὸν ἡ ἀδικία θὰ κυριαρχεῖ καὶ θὰ ἐπιβάλλεται; Ἕως πότε ὁ ἐνάρετος θὰ παραμερίζεται καὶ θὰ διώκεται; Ἕως πότε ὁ τίμιος θὰ ἀδικεῖται, καὶ ὁ ἀνέντιμος θὰ δικαιώνεται καὶ θὰ ἐπιπλέει; Ἕως πότε ἡ ἀλήθεια θὰ συσκοτίζεται καὶ θὰ διαστρέφεται καὶ τὸ ψέμα θὰ θριαμβεύει;

Γιὰ νὰ φθάσει πλέον κατ’ εὐθείαν τὸ ἐρώτημά μας στὸν ἴδιο τὸν Θεό: Ἕως πότε λοιπὸν Σύ, «ὁ δεσπότης ὁ ἅγιος καὶ ἀληθινός» (Ἀποκ. ς΄ 10), θὰ παραβλέπεις τὴν ἀδικία καὶ θὰ ἀρνεῖσαι νὰ παρέμβεις δυναμικὰ γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς δικαιοσύνης;

Ἴδιος ὁ ἄνθρωπος διαχρονικά. Πανομοιότυπα καὶ τὰ ἐρωτήματά του. Ὁλόϊδιες καὶ οἱ ἀπορίες τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου μας, ὅταν βρισκόταν στὴ γῆ: Γιατί ὁ θεῖος Διδάσκαλος νὰ ἐμπαίζεται, νὰ ἐμπτύεται, νὰ κολαφίζεται, νὰ μαστιγώνεται, νὰ σταυρώνεται; Κι ἐμεῖς ἐλπίζαμε. Ἐλπίζαμε... Τώρα ὅμως ἐξανεμίστηκαν οἱ ἐλπίδες μας. Διαψεύσθηκαν. Καὶ ἡ ἀπελπισία ἔχει καταπλακώσει τὶς καρδιές μας. Διότι Αὐτὸς στὸν Ὁποῖο ἐλπίζαμε βρίσκεται στὸ μνῆμα. Αὐτὸς ποὺ μᾶς εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Ἀνάσταση καὶ ἡ ζωὴ πέθανε πάνω στὸ Σταυρό. Κι οἱ ἐλπίδες μας θάφτηκαν μαζί Του. Σκεπάστηκαν μὲ τὴν πέτρα ποὺ ἔκλεισε καὶ σφράγισε τὸ μνημεῖο Του.

Ἀποροῦν οἱ μαθητὲς γιὰ τὶς νεκρωμένες ἐλπίδες τους. Ἀλλὰ ἀπορεῖ κοντά τους καὶ ὁ Χριστός. Στὴν ἀπορία τους ἀπαντᾶ μὲ ἀπορία: Γιατί ἄφησαν νὰ διαψευσθοῦν οἱ ἐλπίδες τους; «Οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ;» (Λουκ. κδ΄ [24] 26). Δὲν ἔπρεπε ὅλα αὐτὰ νὰ τὰ πάθει ὁ Χριστὸς καὶ δι’ ὅλων αὐτῶν τῶν παθημάτων νὰ εἰσέλθει στὴ δόξα Του;

Εἶναι σὰν νὰ τοὺς λέει: Ἀπορεῖτε; Καὶ Ἐγὼ ἀπορῶ μὲ σᾶς! Διότι αὐτὰ ποὺ γεννοῦν σ’ ἐσᾶς ἀμφιβολίες καὶ σκανδαλισμό, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὰ σημεῖα τῆς δόξας μου. Αὐτὰ ποὺ διαψεύδουν τὶς ἐλπίδες σας, εἶναι ἀκριβῶς αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ τὶς στηρίζουν. Χωρὶς τὸ Πάθος δὲν ὑπάρχει Ἀνάσταση, δὲν ὑπάρχει δόξα.

Γιὰ νὰ ἀναστηθεῖ κανεὶς πραγματικά, πρέπει πρῶτα νὰ σταυρωθεῖ.

Πέρασαν ἀπὸ τότε 2.000 χρόνια! Ἑορτάζουμε καὶ φέτος τὰ Ἄχραντα Πάθη καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Ἔχουμε ἀλήθεια συνειδητοποιήσει ὅτι ἡ σταυρική Του θυσία κάθε ἄλλο παρὰ ἀμφιβολίες γεννᾶ περὶ τῆς θεότητός Του; ὅτι ἡ σταυρική Του θυσία εἶναι ἡ τρανότερη ἀπόδειξη ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν ὁ Μεσσίας;

Ἂν πράγματι αὐτὸ τὸ ἔχουμε καταλάβει, τότε μαζὶ μὲ αὐτὸ ἀσφαλῶς θὰ ἔχουμε ἐννοήσει ὅτι καὶ οἱ θλίψεις τῶν δικαίων δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀποδείξεις ὅτι αὐτοὶ εἶναι γνήσια παιδιὰ τοῦ Θεοῦ.

Θὰ ἔχουμε καταλάβει ὅτι ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴ δόξα τῆς Βασιλείας Του, περνᾶ ἀπὸ τὸ καμίνι τῆς θυσίας τοῦ σταυροῦ καί τοῦ πόνου.

Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θὰ σκανδαλιζόμαστε γιὰ τὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς μας, οὔτε ἀπογοητευμένοι θὰ ἀποροῦμε. Μόνο θὰ ἀτενίζουμε τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μας. Θὰ σπουδάζουμε τὴ δική Του ὑπομονὴ καὶ καρτερία, γιὰ νὰ ἀναπτερώνουμε τὴν ἐλπίδα μας σ’ Αὐτὸν ποὺ θὰ μᾶς χαρίζει καὶ τὴ βεβαιότητα τῆς νίκης. Θὰ Τὸν παρακαλοῦμε, Αὐτὸν ποὺ ἄδικα ἔπαθε, νὰ μᾶς δίνει τὴ δύναμη νὰ ὑπομένουμε καὶ τὶς δικές μας κακουχίες, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι τὸ τέλος ὅλων αὐτῶν τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων δὲν θὰ εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ Αὐτὸς ὁ Ἴδιος, στὴ Βασιλεία Του τὴν αἰώνια.

Πηγή: Ο Σωτήρ

Αγ. Μακάριος 23-4-16 ΠΗΓΗ simantrochios.gr

Αγ. Μακάριος 23-4-16






Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Ο ΧΙΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΜΑΣΤΙΧΟΠΑΡΑΓΩΓΩΝ

Ο ΧΙΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΜΑΣΤΙΧΟΠΑΡΑΓΩΓΩΝ

 


LOGOTYPO
Ἐν Χίῳ τῇ 20 Ἀπριλίου 2016
 Μνήμη Θεοδώρου ὁσίου τοῦ Τριχινᾶ
            Πρωτ. 910
Ἀ­ριθμ.
             Δι­εκπ. 547

Πρός
Τὸν Ἀξιότιμον
κ. Γεώργιον Τοῦμπον
Πρόεδρον τῆς Ἑνώσεως Μαστιχοπαραγωγῶν Χίου
Ἐνταῦθα
Ἀξιότιμε,
Μὲ τὴν παροῦσα ἐπιστολή ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐκφράσουμε τὴν πατρική μας ἀγωνία ὅσον ἀφορᾶ στὶς ἐξελίξεις τοῦ ζητήματος τῆς διατηρήσεως τῆς ἀναγκαστικότητας τῆς Ἑνώσεως Μαστιχοπαραγωγῶν Χίου. Δηλώνουμε τὴν ἀμέριστη συμπαράστασή μας σὲ ὅλους τοὺς μαστιχοπαραγωγούς τῆς Χίου καὶ τὸν ἀγώνα τους γιὰ τὴ μαστίχα. Ἡ λειτουργία τῆς Ἕνωσης Μαστιχοπαραγωγῶν Χίου διασφαλίζει τὰ δικαιώματα καὶ τὰ συμφέροντα τῶν παραγωγῶν, τοὺς ὁποίους ὅλοι σεβάστηκαν καὶ στήριξαν διαχρονικῶς.
Λίγα μέρη στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ παγκοσμίως, εἶναι τόσο συνδεδεμένα μὲ ἕνα προϊόν, ὅπως εἶναι ἡ Χίος μας μὲ τὴν περίφημη μαστίχα της. Στὴν ἱστορικὴ διαδρομὴ πολλῶν αἰώνων, ἡ μαστίχα ἔχει γίνει «συνώνυμη» μὲ τὴ Χίο, τὴν χαρακτηρίζει καὶ τὴν κάνει διεθνῶς γνωστή. Εἶναι ἕνα ἀπόλυτα ἑλληνικὸ προϊόν, μοναδικό, τὸ ὁποῖο ἀξίζει νὰ τὸ ὑποστηρίξουμε, καὶ μέσω αὐτοῦ, νὰ ὑποστηρίξουμε τοὺς παραγωγοὺς καὶ τὴν τοπικὴ οἰκονομία τοῦ νησιοῦ μας.
Ἡ μαστίχα ἀποτελεῖ βασική πηγή βιοπορισμοῦ πολλῶν κατοίκων τοῦ ἀκριτικοῦ μας νησιοῦ. Ἀναδεικνύει τὸν πολιτισμό μας καὶ προβάλλει τὴν ἱστορία μας. Ἄς σεβαστοῦμε τὴν ἀπόφαση τῶν μαστιχοπαραγωγῶν νὰ καλλιεργοῦν, νὰ παράγουν, νὰ ἐπεξεργάζονται καὶ νὰ ἐμπορεύονται τὴν μαστίχα μέσα στὰ πλαίσια τοῦ ἀναγκαστικοῦ νόμου, ποὺ οἱ ἴδιοι ἐπέβαλαν στὸν ἑαυτό τους, καθιστώντας ἑαυτοὺς νοικοκύρηδες στὸ βιὸς καὶ στὸν τόπο τους.
Γιὰ μία ἀκόμη φορά δεχθεῖτε τὴν στήριξή μας στὰ δίκαια αἰτήματά σας. Εὐχόμεθα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Ἰσιδώρου, νὰ φωτίσει τοὺς ἁρμοδίους, ὥστε νὰ πράξουν ὀρθά, γιὰ νὰ μὴ θιγεῖ ἡ ἀναγκαστικότητα τῆς Ἑνώσεως.
Μὲ πατρικές εὐχές
† Ο ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ  ΜΑΡΚΟΣ
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ