Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Παράλαβέ με, Κύριε...

Παράλαβέ με, Κύριε, εις την Βασιλείαν σου!
Παράλαβέ με Ιησού μου, αυτού οπού είσαι
Εσύ η αγάπη μου και το φως μου το γλυκύτατον!
Ναι, γλυκύτατε Ιησού μου, παράλαβέ με τώρα - τώρα, Κύριέ μου, παράλαβέ με, διότι από την ώραν, οπού εγεύθηκα μερικώς και αρρήτως την άρρητον τρυφήν και χριστότητα Σου του Χριστού μου και Θεού μου, δεν υποφέρνω πλέον τον χωρισμόν Σου!
Δεν υποφέρνω την απουσίαν Σου.
Καίομαι και ανάπτω από την άσβεστον φλόγα της γλυκυτάτης Σου αγάπης! Όταν σε ενθυμούμαι, φλογίζομαι από την δίψαν Σου!
Όταν Σε μελετώ, ολιγοθυμώ διά την υστέρησίν Σου και ατονώ διά τον χωρισμόν Σου!

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Η θαυμαστή αλιεία

Ο σκοπός του θαύματος

Ο Κύριος περιδιαβαίνει την ακρογιαλιά της Γαλιλαίας και τα πλήθη τρέχουν με πόθο κοντά του. Και καθώς βλέπει δυο μικρά πλοία αραγμένα στη λίμνη, μπαίνει σ’ ένα από αυτά· είναι το πλοίο του Σίμωνα. Και τον παρακαλεί να το σύρει λίγο πιο μέσα στη λίμνη για να διδάξει τα πλήθη μέσα από το πλοίο αυτό. Όταν τελείωσε τη διδασκαλία του ο Κύριος, λέει στον Σίμωνα: Φέρε πάλι το πλοίο στα βαθιά νερά της λίμνης και ρίξτε τα δίχτυα σας. Ο Σίμων όμως με έκπληξη του αποκρίνεται: Διδάσκαλε, όλη τη νύχτα κοπιάσαμε ρίχνοντας τα δίχτυα και δεν πιάσαμε τίποτε. Αφού όμως το λες εσύ, θα ρίξω το δίχτυ. Και το θαύμα που ακολούθησε ήταν εντυπωσιακό. Το δίχτυ τους γέμισε τόσο πολλά ψάρια, ώστε άρχισε να σχίζεται. Οι ψαράδες τότε φώναξαν αμέσως τους συνεταίρους τους που ήταν στο άλλο πλοίο, να βοηθήσουν να σύρουν το δίχτυ επάνω. Αλλά τα ψάρια ήταν τόσο πολλά, ώστε τα δυο πλοία κινδύνευαν να βυθισθούν.
 
Τι νόημα όμως είχε αυτό το τόσο εντυπωσιακό θαύμα; Και γιατί ο Κύριος πριν το επιτελέσει ζήτησε από τους ψαράδες να ρίξουν τα δίχτυα τους και μάλιστα σε ακατάλληλη ώρα; Διότι ο Κύριος μέσα από το θαύμα αυτό ήθελε να διδάξει πολύ μεγάλες αλήθειες στους ψαράδες της Γαλιλαίας, τους οποίους σε λίγο θα καλούσε να γίνουν αλιείς ανθρώπων και να σαγηνεύουν στα πνευματικά τους δίχτυα όλη την οικουμένη. Αυτό το θαύμα ήταν τύπος της πνευματικής αλιείας τους. Και έπρεπε να χαραχθεί βαθιά στην ψυχή τους. Έπρεπε να το θυμούνται πολύ καλά οι Απόστολοι του Κυρίου όταν αργότερα στο τιτάνιο έργο τους θα συναντούσαν δυσκολίες και απογοητεύσεις. Να θυμούνται και να συναισθάνονται ότι στην πνευματική τους διακονία χωρίς τον Κύριο δεν θα μπορούσαν τίποτε να επιτύχουν, ενώ με τη δική του δύναμη θα μπορούσαν να κάνουν τα πάντα. Άδεια τα δίχτυα χωρίς την ευλογία του. Γεμάτα όταν τα ευλογούσε ο Χριστός.

Έπρεπε ακόμη να καταλάβουν οι μαθητές μέσα από το θαύμα αυτό ότι για να έχουν καρποφορία στο έργο τους θα έπρεπε να έχουν τυφλή υπακοή στα προστάγματα του Κυρίου. Ακόμη και σ’ αυτά που δεν κατανοούσε η περιορισμένη τους λογική. Και να μην υπολογίζουν κόπο και θυσίες. Αυτοί να δίνουν το χρόνο τους, τον κόπο τους και τη ζωή τους στην υπηρεσία του Κυρίου, για να τα μεταχειρισθεί όπως Αυτός ήθελε· έχοντας τη βεβαιότητα ότι ο Κύριος θα επιβραβεύει τη θυσία τους, την πρόθυμη υπακοή τους, την αδιάσειστη πίστη τους στη δύναμή του.

Συναίσθηση αμαρτωλότητος

Όταν είδε ο Πέτρος το πρωτοφανές αυτό και ανέλπιστο πλήθος των ψαριών, έπεσε στα γόνατα του Χριστού και είπε: Βγες από το πλοίο μου και φύγε από μένα, Κύριε, διότι είμαι άνθρωπος αμαρτωλός και δεν είμαι άξιος να Σ’ έχω στο πλοίο μου. Ο Κύριος όμως τον καθησύχασε και του είπε: Μη φοβάσαι. Από τώρα θα σαγηνεύεις ανθρώπους, τους οποίους με το κήρυγμά σου θα οδηγείς στη σωτηρία. Κατόπιν αφού όλοι μαζί οι ψαράδες επανέφεραν τα πλοία στη στεριά, άφησαν τα πάντα και Τον ακολούθησαν.

Η στάση όμως του αποστόλου Πέτρου μας δημιουργεί κάποιον προβληματισμό. Γιατί αντί να πανηγυρίσει για το μεγαλειώδες θαύμα, παρακάλεσε τον Κύριο να φύγει από το πλοίο του; Αυτός που από τα παιδικά του χρόνια περίμενε τον Μεσσία, τώρα Του ζητά να φύγει από τη ζωή του; Ασφαλώς το αίτημα του Πέτρου δεν εκφράζει μια διάθεση αρνήσεως και αποδιώξεως του Χριστού. Αντίθετα. Ο άδολος αυτός ψαράς της Γαλιλαίας ένιωσε την ώρα εκείνη ένα φοβερό συγκλονισμό στην ψυχή του. Κατάλαβε μέσα στην ευλογία του θαύματος ότι δεν έχει μπροστά του έναν απλό άνθρωπο, αλλά ένα μοναδικό διδάσκαλο που έχει θεία δύναμη. Και αισθανόμενος το μεγαλείο του δεν αντέχει να ατενίσει το θεϊκό του πρόσωπο, αλλά πέφτει συντετριμμένος και Τον προσκυνά. Διότι αισθάνεται τον εαυτό του ανάξιο της παρουσίας του. Αισθάνεται του Χριστού την αγιότητα και τη δική του μικρότητα και αμαρτωλότητα.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σε κάθε πνευματικό άνθρωπο κάθε φορά που αισθάνεται ιδιαιτέρως έκδηλη την ευλογία του Θεού στη ζωή του. Είναι ένα βίωμα που το νιώθουμε οι πιστοί καθώς βρισκόμαστε σε μία ιερή ώρα της λατρείας ή σε στιγμές που αισθανόμαστε τον Θεό ολοζώντανο στη ζωή μας, και αφυπνίζεται η συναίσθηση της αμαρτωλότητός μας. Μας συνέχει τότε ο φόβος του Θεού. Τρέμουμε, φοβόμαστε την παρουσία του Θεού, αλλά ταυτόχρονα και την ποθούμε και τη λαχταρούμε. Πώς να πλησιάσουμε τον πάναγνο Κύριο οι ρυπαροί και ανάξιοι; Αισθανόμαστε πόσο αμαρτωλοί είμαστε και ότι δεν αξίζουμε των ευλογιών του Κυρίου. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνουμε ίσως είναι ότι όσο περισσότερο αναγνωρίζουμε την αμαρτωλότητά μας, τόσο περισσότερο ελκύουμε το έλεος και την αγάπη του Κυρίου. Γι’ αυτό ας στεκόμαστε με δέος και φόβο ενώπιόν του και ας Τον παρακαλούμε ταπεινά και ολοκάρδια να μη φύγει ποτέ από κοντά μας λόγω της μεγάλης αμαρτωλότητός μας, αλλά να μένει πάντοτε στη ζωή μας και να την γεμίζει με τις ευλογίες του.

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

28 Σεπτεμβρίου 2014 - Κυριακή Α΄Λουκᾶ
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Ἀριθμὸς 39
Κυριακή Α΄Λουκᾶ
28 Σεπτεμβρίου 2014
Λουκᾶ ε΄ 1 – 11

Ἡ κλήση τῶν πρώτων μαθητῶν ἀπὸ τὸ μεγάλο Διδάσκαλο Ἰησοῦ Χριστό, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι τὸ θέμα ποὺ ξεδιπλώνει μπροστὰ μας ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή. Στὸ βάθος τῆς διήγησης τοῦ Εὐαγγελίου μπορεῖ κάποιος νὰ ἀποκρυπτογραφήσει μεγάλες ἀλήθειες. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ καλεῖ πρῶτα ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴ ζωή. Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν εὐχαριστιακὴ σύναξη ὁμολογοῦμε: «Σύ ἐκ τοῦ μή ὄντος εἰς τό εἶναι ἡμᾶς παρήγαγες».

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Χιακά πένθη
(+) Αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος  Κ.  Λιαδής – Ο εξαίρετος λειτουργός, λαμπρός  θεολόγος  και  δίκαιος  πνευματικός  πατέρας
Του Γεωργίου  Φωτ.  Παπαδόπουλου- Αντιδημάρχου Χίου- Κήρυκα θείου λόγου

    Τον -μακαριστό ήδη- π. Γεώργιο Λιαδή γνώρισα πριν από 25 χρόνια, όταν μαθητής ων της Α΄ τάξης  του Γυμνασίου φοίτησα στο 1ο Γυμνάσιο.
    Μέχρι τότε οι σχέσεις μου με τον χώρο της Εκκλησίας ήσαν ελάχιστες έως μηδενικές. Στο πρόσωπο του αγαθού αυτού Λευίτη βρήκα την απάντηση σε πολλά ερωτήματα της ζωής και μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου, ως πρώιμος έφηβος με αρκετές αναζητήσεις και ανήσυχο πνεύμα. Θυμάμαι ότι ο παπά- Γιώργης ήθελε τους μαθητές του άριστους γνώστες των μαθημάτων και δύσκολα έβαζε υψηλούς βαθμούς. Κι όμως, προσωπικά, τα θρησκευτικά –εξαιτίας του παπά Γιώργη – με έθελξαν τόσο που, κατόρθωσα από τότε να εντρυφήσω με μεγάλη επιμέλεια και να παίρνω 19
και 20 σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου, του Λυκείου αλλά ακόμη και στην Δ΄ τάξη του Εκκλησιαστικού (μεταλυκειακό τμήμα), έχοντας αλλάξει αρκετούς θεολόγους.
    Μπορεί δε να φοίτησα κοντά σε πολλούς θεολόγους, στη δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση όμως, το στίγμα του παπά Γιώργη, τα τρία χρόνια του Γυμνασίου που τον είχα καθηγητή, ήσαν καταλυτικά για την μετέπειτα πορεία μου. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι, το 60 % όσων γνωρίζω από ζητήματα πίστεως τα έμαθα από τον παπά Γιώργη. Το 20 % από προσωπική μελέτη, ενώ το υπόλοιπο 20 % από τις επαφές μου με τους αειμνήστους π. Αυγουστίνο Καντιώτη (Μητροπολίτη Φλωρίνης) και Νικόλαο Σωτηρόπουλο από τα πλούσια κείμενα και τις ομιλίες τους. 
    Στο πρόσωπό του διέκρινα τον σεβάσμιο Κληρικό, τον Κληρικό που έλαβε την ιεροσύνη από αγάπη για την Εκκλησία, τον επιστήμονα που θεολογούσε και παράλληλα ιερουργούσε τον Λόγο της αληθείας, τον διαπρύσιο κήρυκα, τον εκπαιδευτικό που αγκάλιαζε τα παιδιά σαν στοργικός πατέρας, τον πνευματικό που έδιδε λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα με τρόπο ρηξικέλευθο και παιδαγωγικό, δίχως να απομακρύνει εκείνον που αποζητά  τη βοήθειά του, τον δόκιμο συγγραφέα.
    Θυμάμαι όταν πριν από 20 χρόνια ΄΄έφυγε΄΄ από τα γήινα προς τα ουράνια, από τα φθαρτά προς τα άφθαρτα, από τα πρόσκαιρα στα παντοτινά, η πρεσβυτέρα του, Ευτυχία. Τότε, παιδί εγώ, αντιλήφθηκα για πρώτη φορά πρακτικά πως οφείλει ο πιστός χριστιανός να αντιμετωπίζει το γεγονός του θανάτου στη ζωή του. Τότε έμαθα πραγματικά τι θα πει πίστη στην Ορθοδοξία, στην ορθοπραξία, στην όντως Εκκλησία, προετοιμασία και προσμονή στην μέλλουσα –αιώνια ζωή, προσδοκία ανάστασης νεκρών.
    Κατέλιπε μια λαμπρή οικογένεια, με τρία εξαίρετα παιδιά. Κατέλιπε, όμως, πολύ περισσότερα, εκατοντάδες -σίγουρα χιλιάδες- πνευματικά παιδιά. Εκείνα που τον γνώρισαν, σεβάστηκαν, γαλουχήθηκαν και έμαθαν από τα λόγια και τις πράξεις του τι θα πει Εκκλησία. Σπάνια βρίσκεις σήμερα, πλέον, τέτοιους Κληρικούς, εκπαιδευτικούς, τέτοιους ανθρώπους. Η κρίση την οποία βιώνει ο λαός μας δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι πρωτίστως ηθική, πνευματική. Και ως τέτοια συνεπάγεται και την πενία στην τσέπη των πολιτών.
    Ο παπά Γιώργης δίδαξε ήθος, ευπρέπεια, ανθρωπιά, ταπεινότητα, αντίσταση στη φθορά και την αμαρτία, τον πραγματικά ιεροπρεπή και συνάμα καταλυτικό λόγο του Θεού επί μισό περίπου αιώνα.
    Η ενορία του Αγίου Γεωργίου Φρουρίου είχε το θείο προνόμιο να τον έχει Εφημέριο της επί 42 χρόνια. Μόνο τις ομιλίες του να άκουγε κανείς επί τόσα έτη μπορούσε να γίνει ένας μάρτυρας της θεολογικής αλήθειας της Εκκλησίας μας.
    Γνωρίζω και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι πορεύεται την αιωνιότητα για να συναντήσει τον Κύριο της δόξης και να συνεχίσει το λειτουργικό του έργο στο υπερουράνιο Του θυσιαστήριο. Αυτό με δίδαξε η Εκκλησία μας, δι΄ εκείνου, κι αυτό είναι η αλήθεια όσο κι αν κάποιοι άλλοι -΄΄συγχρονοι΄΄- το αμφισβητούν.
    Καλό ταξίδι παπά Γιώργη. Αιωνία η μνήμη σου. Να έχουμε την ευχή σου. Εύχου και υπέρ ημών των ταπεινών μαθητών σου.-

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Προσευχή για να φωτίζει ο Κύριος τα παιδιά μας

«Κύριε, κάνε μας καλύτερους γονείς.
Δίδαξε μας να καταλαβαίνουμε τα παιδιά μας..
Να ακούμε υπομονετικά ότι έχουν να μας πουν
και να απαντάμε ευγενικά, όταν μας ρωτούν..
Προφύλαξέ μας από τον κίνδυνο να φερόμαστε απότομα.
Βοήθησέ μας, να μην πληγώνουμε τα αισθήματά τους..
Βοήθησέ μας, να μην τραυματίζουμε τη φιλοτιμία τους,
να μην τα τιμωρούμε σε ώρες εξάψεως και θυμού.

Φώτισε μας να τα νουθετούμε με ηρεμία και πραότητα
και σε κάθε στιγμή να τα εμπνέουμε με το παράδειγμά μας.
  
Κάνε μας να παραβλέπουμε τα μικρά και ασήμαντα σφάλματα των παιδιών μας
και βοήθησέ μας να κοιτάζουμε τα προτερήματά τους και τα καλά έργα που κάνουν..
Δώσε μας την κατάλληλη λέξη για έναν δίκαιο έπαινο.
Βοήθησέ μας να τους συμπαραστεκόμαστε,
να τους φερόμαστε όπως ταιριάζει στην ηλικία τους
και να μην έχουμε υπερβολικές απαιτήσεις από αυτά.

Να τα βοηθάμε στην πραγμάτωση όλων των καλών τους επιθυμιών.

Κάνε μας καλούς και δίκαιους, συνετούς και κοινωνικούς..
Κάνε μας να είμαστε αγαπητοί και να τους προσφέρουμε
ένα αληθινό χριστιανικό παράδειγμα.

Κάνε Κύριε, με τη ζωή μας και όλες τις εκδηλώσεις μας,
να τα δείχνουμε τον δρόμο που οδηγεί σε Σένα.
Κύριε, τα παιδιά μας καθημερινά ρίχνονται σε ένα ωκεανό
από παγίδες, κινδύνους, και πειρασμούς.
Προστάτευσέ τα Κύριε, από όλες αυτές τις καθημερινές παγίδες.
Από κάθε κίνδυνο και πειρασμό που εκτοξεύεται στην ευγενική
ψυχούλα τους από τον πονηρό,
από κάθε δολιότητα και διαφθορά,
από κάθε βρώμικο, αισχρό και χυδαίο,
που δυστυχώς η κοινωνία μας, τους προσφέρει.

Κύριε η προστασία που μπορούμε εμείς οι γονείς να τους προσφέρουμε, είναι ανεπαρκής.

Τα εναποθέτουμε Στα δικά Σου χέρια, στη δική σου προστασία στη δική Σου Σκέπη, και στη δική Σου Πανσοφία.

Προστάτευσέ τα Κύριε. Καθοδήγησέ τα. Περιφρούρησέ τα,
και διαφύλαξέ τα, από οποιονδήποτε κίνδυνο παραμονεύει,
στην επόμενη στροφή της ζωής τους, για να τα τυλίξει στα πλοκάμια του..

Κύριε , Εσύ γνωρίζεις πόσο ευάλωτες, μα και ευγενικές είναι οι ψυχές των παιδιών μας.
Μην τα εγκαταλείπεις, και μην τα αφήνεις μόνα,
μέσα στην τρικυμισμένη θάλασσα των πειρασμών της καθημερινότητάς τους..
Στείλε τους Άγγελο προστάτη, να τα προστατεύει κάθε στιγμή, και από κάθε κακό,
και φώτιζέ τα στο μυαλό και στην ψυχή, να περπατούν σε δρόμους καθαρούς,
σε μονοπάτια χωρίς αγκάθια, και να δροσίζονται απ΄ τις κρυστάλλινες
πηγές της δικής Σου Χάρης, και να φωτίζονται απ΄ το δικό Σου Ανέσπερο Θείο Φως». Αμήν

Ταξιδεύω κι΄ έρχομαι με την προσευχή μου ψυχούλα μου
και είμαι δίπλα σου, και σε συντροφεύω ,
όπου τα νέα σου μονοπάτια σε οδηγούν …
Κι΄ αν κάποιες ώρες δεν είμαι κει,
παρακαλώ την Παναγιά, Αυτή να σε κρατά
στην δική της ολόθερμη αγκαλιά,
και να σε προστατεύει από κάθε κίνδυνο, από κάθε παγίδα.

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Ἀνακοινωθέν Ἰερᾶς Μητροπόλεως Χίου γιά τήν πρός Κύριον ἐκδημίαν του Πρωτοσυγκέλλου αύτῆς Ἀρχιμανδρίτου κυροῦ Γεωργίου Λιαδῆ.
Ἀνακοινωθέν
Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Χίου ἀναγγέλλει μετά βαθυτάτης συγκινήσεως τήν πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν ἐκδημίαν τοῦ Πρωτοσυγκέλλου αὐτῆς Ἀρχιμανδρίτου κυροῦ Γεωργίου Λιαδῆ.
Ὁ μεταστᾶς ὑπῆρξεν ἀπόφοιτος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης, Ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Φρουρίου, θεολόγος καθηγητής στή δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση, Διδάκτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ἐτιμήθη ὡς Ἀρχιμανδρίτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί ἀπό 1ης Ἰανουαρίου 2012 ἕως τῆς τελευτῆς του ἐθήτευσεν ὡς Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου.
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΙΟΥ
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Με επίκεντρο τον Καθεδρικό Μικρασιατικό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Βαρβασίου τιμήθηκε η Μνήμη Μικράς Ασίας
Στον Καθεδρικό Μικρασιατικό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Βαρβασίου, όπου βρίσκονταν οι ιστορικές εικόνες των Αλησμόνητων Πατρίδων, Αγίου Χαραλάμπους και Ευαγγελίστριας (Κρήνης-Τεσμέ), Αγ.Παρασκευής ( από το ομώνυμο χωριό της απέναντι Ερυθραίας) και Αγ.Ελευθερίου (Σμύρνης), τελέστηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκου.